ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ

Ένα ωραίο τραγούδι λέει: «δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω, 
χτυπάει πισώπλατα ο χρόνος» 

(Παντελής Θαλασσινός).

Ο άνθρωπος δεν μεγαλώνει μόνο ηλικιακά. 
Αυτό είναι αναπόφευκτο. 
Καλείται να μεγαλώσει στην επίγνωση του ποιος είναι 
και ποιος είναι ο στόχος της ζωής του.

Και μπορεί ο χρόνος να μην λυπάται κανέναν, 
όμως όταν υπάρχει η ελπίδα που συνδέεται με την πίστη 
τότε καμιά ζωή δεν είναι μικρή.

Διότι παλεύουμε να την γεμίσουμε με αγάπη, 
ώστε να αξίζει κάθε στιγμή της.

Αυτός είναι ένας δρόμος τον οποίο οι μεγαλύτεροι 
μπορούμε να τον βρούμε 
και να τον μοιραστούμε με τα παιδιά μας!

Γιατί γνωρίζοντας σε Ποιον να ελπίζουμε, 
ο χρόνος έχει νόημα και για μας 
και για τους δικούς μας!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΕΙΣΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ; ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ

Αν έχεις αμαρτίες, να μην απελπιστείς, αυτά δεν παύω να σας τα λέω συνεχώς, 

και αν κάθε μέρα αμαρτάνεις, να μετανοείς καθημερινά.

Γιατί η μετάνοια είναι το φάρμακο κατά των αμαρτημάτων 
είναι η προς τον Θεόν παρρησία, είναι όπλο κατά του διαβόλου, 
είναι η μάχαιρα πού του κόβει το κεφάλι, είναι η ελπίδα της σωτηρίας, 
είναι η αναίρεση της απογνώσεως.

Η μετάνοια μάς ανοίγει τον ουρανό και μάς εισάγει στον Παράδεισο. 
Γι’ αυτό (σου λέω), είσαι αμαρτωλός; μην απελπίζεσαι. 
Ίσως βέβαια αναλογιστείς. 
Μα τόσα έχω ακούσει στην Εκκλησία και δεν τα ετήρησα. 
Πώς να εισέλθω και πάλι και πώς και πάλι να ακούσω;

Μα γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να εισέλθεις επειδή, όσα άκουσες δεν τα ετήρησες. 
Να τα ξανακούσεις, λοιπόν, και να τα τηρήσεις. 
Εάν ο ιατρός σου βάλει φάρμακο στην πληγή σου και παρά ταύτα δεν καθαρίσει, 
την επομένη ημέρα δεν θα σου ξαναβάλει πάλι;

Μη ντρέπεσαι, λοιπόν, να ξαναέλθεις στην Εκκλησία. 
Να ντρέπεσαι όταν πράττεις την αμαρτία. 
Η αμαρτία είναι το τραύμα και η μετάνοια το φάρμακο.

Αν, λοιπόν, έχεις παλιώσει σήμερα από την αμαρτία, 
να ανακαινίσεις τον εαυτό σου με τη μετάνοια. 
Και είναι δυνατό, μπορεί να πει κανείς να σωθώ, αφού μετανοήσω; 
Και βέβαια είναι. Μα, όλη τη ζωή μου την πέρασα μέσα στις αμαρτίες,
και εάν μετανοήσω θα βρω τη σωτηρία; Και βέβαια.
Από που γίνεται αυτό φανερό; Από τη φιλανθρωπία του Κυρίου σου…
Γιατί η φιλανθρωπία του Θεού δεν έχει μέτρο.
Και ούτε μπορεί να ερμηνευτεί με λόγια η πατρική Του αγαθότητα.

Σκέψου μια σπίθα πού έπεσε μέσα στη θάλασσα, 
μήπως μπορεί να σταθεί εκεί ή να φανεί;
Όση σχέση έχει, λοιπόν, μια σπίθα με το πέλαγος, τόση σχέση έχει η αμαρτία σου
σε σύγκριση με τη φιλανθρωπία του Θεού.
Και καλύτερα, θα έλεγα, όχι τόση, άλλα πιο πολλή.
Γιατί το πέλαγος, ακόμη και αν είναι απέραντο, έχει όριο, μέτρο και σύνορα.
Η φιλανθρωπία όμως του Θεού είναι απεριόριστη.

Γι’ αυτό σου επαναλαμβάνω. 
Είσαι αμαρτωλός; Μην απελπίζεσαι

Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

ΑΙΩΝΙΑ ΧΑΡΑ

Άσε τα "αλλά" και ζήσε τη χαρά.

Η χαρά δεν βρίσκεται

στην απουσία προβλημάτων.

Η χαρά είναι ένα πνευματικό γεγονός

λέει ο ηγούμενος

Εφραίμ του Βατοπεδίου.

Η χαρά δεν είναι στα λεφτά,

ούτε στα πολλά υλικά αγαθά.

Η χαρά είναι η βαθιά αίσθηση

της παρουσίας του Θεού

στη ζωή μας.

"Η βασιλεία του Θεού

εντός ημών εστί."

Η χαρά είναι εντός μας,

στην εσωτερική διάθεση και ματιά

που βλέπουμε τον κόσμο

και τα πράγματα.

ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑΣ…ΣΥΝΕΧΙΣΕ

Σταμάτησα το περπάτημα… 
ναι, κουράστηκα μονολόγησα…
πολλά τα  βάσανα…  
προβλήματα… 
ατέλειωτες έγνοιες …΄
 και μόνος μου, κλονίζομαι … 
χάνομαι, Θεέ μου, διαλύομαι…

Κι αναζητώ… κάνω προσπάθεια…
θέλω πολύ να κρατηθώ…
να σηκωθώ και πάλι …
να ξαναρχίσω…
να ξανάβρω  το νόημα…
αυτή την αλήθεια της ύπαρξης…
τον ήλιο… την άνοιξη… το φως…

Ναι, ψάχνω…

και ξεφυλλίζω τις τόσες γνώσεις…
μα τίποτα…
και γη …και θάλασσα …
και ουρανοί  σιωπούν…
απόμακρα μένουν…
εγκαταλείπουν…
δε δίνουν απαντήσεις…
πληθαίνουν την αγωνία…
Ποιος είμαι, λοιπόν,
που είμαι… γιατί… πως… 
πότε… πες μου…
μια απάντηση στήριξης δώσε μου…
οδήγησέ με… τώρα και πάντα.

Ναι, το δρόμο δείξε μου ξανά…
 έστω και το μικρό μονοπατάκι…

Καλέ μου, φίλε!
έλα μαζί μου κι ας περπατήσουμε …
μη σταματάς!

Ας συνεχίσουμε και πάλι …
εσύ κι εγώ, όλος ο κόσμος… 
για  ένα σκοπό…
να ζωγραφίσουμε 
της αγάπης την ομορφιά… 
δίχως σκιές κι ασχήμιες…

Ας δώσουμε χρώμα ζωής 
στα αδέλφια μας… 
ας παρηγορήσουμε…
ας γίνουμε συμμέτοχοι 
στον πόνο τους… 
ας αγκαλιάσουμε τη δυστυχία  τους…
μια λέξη αρκεί… ένα χαμόγελο… 
ένα άγγιγμα στον ώμο πατρικό …

ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΤΕ;

Ρώτησαν κάποτε ένα μοναχό: 
τι κάνετε τόσες ώρες 
μέσα στην Εκκλησία, δε βαριέστε;

Κι εκείνος απάντησε: 
εσύ τι έκανες εννιά μήνες 
στη μήτρα της μάννας σου;

Τίποτα. 
Ήσουν εκεί και τρεφόσουν 
με το μητρικό αίμα. 
Το ίδιο κάνουμε κι εμείς.

Είμαστε εδώ και τρεφόμαστε 
από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. 
Από το σώμα και το Αίμα του Χριστού. 
Γιατί η Εκκλησία είναι η Μάνα 
που μας τρέφει.
Η φιλόστοργη Μάνα.

Η πνευματική καρδιά απ’ την οποία 
διαχέεται το αίμα και κρατιούνται 
ζωντανά τα παιδιά της.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Πάνω στο χώμα το δικό σου λέμε τ᾿ όνομά μας.

Πάνω στο χώμα το δικό σου

σχεδιάζουμε τούς κήπους και τις πολιτείες μας.
Πάνω στο χώμα σου είμαστε. Έχουμε πατρίδα.

Έχω κρατήσει μέσα μου τη ντουφεκιά σου.
Γυρίζει μέσα μου ο φαρμακερός ήχος του πολυβόλου.
Θυμάμαι την καρδιά σου που άνοιξε κ᾿ έρχονται στο μυαλό μου
κάτι εκατόφυλλα τριαντάφυλλα
που μοιάζουνε σαν ομιλία του απείρου προς τον άνθρωπο.

Έτσι μας μίλησε η καρδιά σου.
Κ᾿ είδαμε πως ο κόσμος είναι μεγαλύτερος,
κ᾿ έγινε μεγαλύτερος για να χωρά η αγάπη.

Το πρώτο σου παιγνίδι: Εσύ.
Το πρώτο σου αλογάκι: Εσύ.
Έπαιξες τη φωτιά. Έπαιξες το Χριστό.
Έπαιξες τον Αη-Γιώργη και το Διγενή.
Έπαιξες τους δείκτες τού ρολογιού που κατεβαίνουνε απ᾿ τα μεσάνυχτα.

Έπαιξες τη φωνή της ελπίδας, εκεί που δέν υπήρχε φωνή.
Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.
Ήταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά σου περισσότερο
ν᾿ ακούς κάτω απ᾿ τη στέγη σου 
τ᾿ ανθρώπινα μπουμπουνιτά της Ευρώπης!

Άναψες κάτω απ᾿ το σακκάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο.
Καρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο και προχώρησες…
Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο κ᾿ έπαιξες τον άνθρωπο!

Νικηφόρος Βρεττάκος, 

«Ελεγείο πάνω στον τάφο ενός μικρού αγωνιστή»

ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ

 Άλλη μια μέρα πέρασε…

Το συμπέρασμα το ίδιο…

Κενότητα κι απαισιοδοξία.

Κάθε βράδυ

απόφαση για αλλαγή,

αλλά στο τέλος η ίδια διαπίστωση:

«Πάλι δεν έκανα τίποτα»…

Δεν θα σου μιλήσω

για τις γνωστές δικαιολογίες.

Πλέον αυτές έχουν γίνει

μια γραφική «πιπίλα» για τον κόσμο…

Ναι ξέρω… «Τρέξιμο»…

«Άγχος»… «Κρίση»… και πόσα ακόμα…

μα η ουσία πού είναι;

Τελικά το ζητούμενό μου είναι ένα:

«μόνο ένα λεπτό».

Τόσο χρειάζομαι.

Όχι παραπάνω.

Λίγο χρόνο το πρωί και λίγο το βράδυ.

Λίγα δευτερόλεπτα…

Μα τι λέω; Δευτερόλεπτα;

ΝΆΙ… λίγα δευτερόλεπτα.

Ό Θεός δεν θέλει ώρες.

Μόνο ένα λεπτό να του χαρίσω.

Άυτό θέλει.

Κάποια δεύτερα δοξολογίας.

Ένα «Δόξα τω Θεώ».

Φτάνει να το πω.

Φτάνει να το πιστέψω.

Και πού ξέρεις;

Αύριο μπορεί να γίνουν δύο τα λεπτά…

Του Στέφανου Δορμπαράκη

Πηγή: Συνοδοιπορία