Για τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα και τον γάμο

Τί είπαν οι άγιοι μας για τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα, τον γάμο από τον φίλο Γιάννη Σιμωνίδη. Ωφέλιμη και σημαντική ομιλία για τον κάθε ένα μας! Δείτε την και αν σας αρέσει κοινοποιήστε την!

Η παραβολή του Ασώτου έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο.

Ο άσωτος μετανοεί και επιστρέφει. Ο σπλαχνικός Πατέρας τον συγχωρεί και τον ντύνει με τη βασιλική στολή. Η παραβολή του Ασώτου έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο. Ο Γιάννης Σιμωνίδης μας δίνει έναυσμα επιστροφή στο σπίτι μας, στον Θεό, στην Εκκλησία και τα σωτήρια μυστήριά Της.

 

Μόνο μέσα στην Εκκλησία και δια μέσου της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι εφικτή η αιώνια ζωή στον Θεό, η αγιότητα

π. Σεραφείμ Ρόουζ

Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός ξεχωρίζει και αντιτίθεται σε όλες τις θρησκείες του κόσμου· μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία διακηρύσσει την πλήρη αλήθεια του σκοπού του Θεού για τον άνθρωπο και παρέχει τα επαρκή μέσα για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Μόνο μέσα στην Εκκλησία και δια μέσου της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι εφικτή η αιώνια ζωή στον Θεό, η αγιότητα. Η άγνοια ή η απόρριψη αυτής της αλήθειας και αυτών των μέσων δεν είναι ένα ασήμαντο θέμα· είναι ζήτημα πνευματικής ζωής ή θανάτου, σωτηρίας ή κολάσεως.

Ο κόσμος και οι θρησκείες του απορρίπτουν αυτήν την αποκλειστική αξίωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Είναι συνεπώς δυνατόν ένας Ορθόδοξος Χριστιανός να σταθεί μαζί με τους ίδιους τους ηγέτες αυτών των θρησκειών και την ώρα εκείνη να «ξεχάσει» αυτό που διακρίνει και ξεχωρίζει την Εκκλησία του Χριστού από όλες τις άλλες θρησκείες, και να συμφωνήσει σε κοινούς «θρησκευτικούς» στόχους που δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την σωτηρία;

Η θρησκεία αυτής της «Σύγκλησης» ήταν «θρησκεία γενικά», μια θρησκεία της ανθρωπότητας που ασχολήθηκε αποκλειστικά με γήινα ανθρώπινα πράγματα – με εκείνες τις «παγκόσμιες» προσδοκίες οι οποίες αν και ευγενείς και πολυπόθητες από μόνες τους, δεν έχουν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό και την Χριστιανική πνευματική ζωή.

Εκείνος που παύει, έστω και για μια στιγμή, να κηρύττει την εν Χριστώ σωτηρία για να υποστηρίξει τους σκοπούς αυτής της «παγκόσμιας» θρησκείας, παύει εκείνη τη στιγμή να διαχωρίζεται από τον κόσμο και τις θρησκείες του, παύει, με μια λέξη, να είναι Χριστιανός … »

 

https://www.youtube.com/watch?v=GKzGO85-Evc

 

Μετάφραση Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ

Για την πίστη μας, τον Θεό, τους αγίους, την συγχώρεση και την αγάπη.

Μια ομιλία από τον εξαιρετικό Γιάννη Σιμωνίδη για την πίστη μας, τον Θεό, τους αγίους, την συγχώρεση και την αγάπη. Δείτε την!

Εγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι᾿ ἐμοῦ. (Ιω. 14,6)

 Εγώ είμαι ο ασφαλής δρόμος, που οδηγεί στον ουρανόν, εγώ είμαι η απόλυτος και καθαρά αλήθεια, που φωτίζει τον άνθρωπον δια την σωτηρίαν, εγώ είμαι η ζωή και ο χορηγός της αιωνίου ζωής δι' όλους τους πιστούς. Κανείς δε δεν ημπορεί να έλθη προς τον Πατέρα, δια να απολαύση την αιώνιον ζωήν, παρά μόνον δια μέσου εμού.

Έστω και μια ψυχή να ωφεληθεί...

Ο Γιάννης Σιμωνίδης είναι ένας νέος που αγαπά τον Θεό και προσπαθεί να ζήσει όπως Εκείνος ορίζει. Και αυτή η αγάπη εκπέμπει φως, φως αλλιώτικο, ουρανιο... Δείτε το στο βίντεο που ακολουθεί. Έστω και μια ψυχή να ωφεληθεί γι' αυτόν είναι κέρδος και ευλογία μεγάλη.

H ψυχή ζεῖ μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα

H ψυχή ζεῖ μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἄν λοιπόν ἡ ψυχή δέν τρώει τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, δέν ἔχει ζωή. Ἔχει κατάθλιψη, ἄγχος, φοβίες, πού ἀποδεικνύουν μιά ψυχή νεκρωμένη. Αὐτό θά πεῖ ἄγχος, κατάθλιψη καί ὅλα αὐτά. Μιά ψυχή πού δέν ἔχει ζωή. Τί λείπει καί δέν ἔχει ζωή; Τό φαγητό. Ποιό εἶναι τό φαγητό; Τό Ἅγιο Πνεῦμα.

– Ποῦ θά τό βροῦμε τό Ἅγιο Πνεῦμα, τήν χάρη τοῦ Θεοῦ;

Στήν Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό ταμεῖο τῆς χάρης. Εἶναι ἡ ἀποθήκη πού θά βρεῖς νά φᾶς. Γι’ αὐτό μᾶς λένε οἱ Πατέρες «ἄν δέν πᾶς τρεῖς Κυριακές, πεθαίνεις –ἀφορίζεσαι». Ἀφορίζεσαι σημαίνει πεθαίνεις πνευματικά, ψυχικά, γιατί δέν τρῶς. Ὅταν λέμε τρεῖς Κυριακές νά μήν ἐκκλησιάζεσαι, δέν ἐννοοῦμε νά μήν πᾶς νά ἀνάψεις τό κεράκι σου, ἀλλά νά μήν κοινωνήσεις. Στά πρῶτα χρόνια ἦταν αὐτονόητο, ὅταν πήγαινε στήν Ἐκκλησία κανείς, ὅτι θά κοινωνοῦσε. Ἀντίθετα στίς μέρες μας, πού τά ἔχουμε τόσο πολύ διαστρέψει τά πράγματα, σέ ρωτᾶνε: «γιατί κοινώνησες;», ὄχι «γιατί δέν κοινώνησες;»! Φοβερό! Πρέπει νά ἀπολογηθεῖς, γιατί κοινωνᾶς κάθε Κυριακή σέ κάποιους πού λένε: «τί σούπα τό πέρασες;». Ἀνόητα πράγματα. «Τί πιό καλό νά κοινωνᾶς τήν Ζωή», τόν Χριστό δηλαδή «πολλαχῶς», λέει ὁ Μέγας Βασίλειος. Πολλές φορές καί ὄχι μόνο κάθε Κυριακή, ἀλλά καί κάθε μέρα ἄν μπορεῖς, μέ τήν εὐλογία πάντα τοῦ Πνευματικοῦ.

 

Απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης ομιλίας του π.Σάββα Αγιορείτη με τίτλο «Πῶς θά ἔρθει τό φῶς τοῦ Χριστοῦ στήν ζωή μας»

Το κήρυγμα του Βαπτιστού

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†)

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, αγαπητοί μου, ήταν παιδί ευσεβών γονέων, του Ζαχαρίου και της Ελισάβετ, που αξιώθηκαν να τον αποκτήσουν σε μεγάλη ηλικία κατά τρόπο θαυμαστό. Ιωάννης θα πει «δώρο Θεού». Και ήταν δώρο Θεού ο Ιωάννης. Έμβρυο ακόμα, μέσα απ’ την κοιλιά της μητέρας του, χαιρέτισε και προσκύνησε το Χριστό, όταν η Παναγία έγκυος, επισκέφθηκε την Ελισάβετ. Τότε «εσκίρτησε το βρέφος», ο Ιωάννης, «εν τη κοιλία» της μητέρας του (Λουκ. 1:41). Από τότε ήταν αγιασμένος.

Όταν μεγάλωσε, πήγε στην έρημο του Ιορδάνου. Εκεί ασκήθηκε αυστηρά. Έζησε βίο υπεράνθρωπο. Η ενδυμασία του απλή. Το φαγητό του λιτό. Ποτό του το νερό του ποταμού. Στρώμα του η αμμουδιά της όχθης, οροφή τα άστρα τ’ ουρανού, συντροφιά του τα θηρία.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες ανδρώθηκε. Βιβλίο, που μελετούσε, ήταν η φύση. Τα πάντα μιλούν, όλα κηρύττουν το μεγαλείο του Θεού: «Αινείτε αυτόν ήλιος και σελήνη, αινείτε αυτόν πάντα τα άστρα και το φως» (Ψαλμ. 148:3).

Πανεπιστήμιο του Ιωάννου η έρημος. Εκεί καταρτίσθηκε, και εκεί έλαβε την εντολή ν’ αρχίσει το βάπτισμα και το κήρυγμα. Ένα κήρυγμα που διέφερε από τα κηρύγματα των φαρισαίων και γραμματέων, κήρυγμα που ξυπνούσε την συνείδηση, αναγκαίο στην εκφυλισμένη γενεά.

Ποιο ήταν το κήρυγμά του;

Το βασανισμένο λαό τον έβλεπε ο Ιωάννης με συμπάθεια και το κήρυγμά του ήταν κήρυγμα παρηγορίας και ενισχύσεως. Τους συνιστούσε, να έχουν αγάπη και αλληλεγγύη μεταξύ τους· συνιστούσε προ παντός την ελεημοσύνη. Θείο άρωμα! Τα ωραιότερα λόγια τα έχει πει το Ευαγγέλιο. Ας τ’ ακούσουν όσοι πιστεύουν στο Μαρξ και στο Λένιν, που έκλεψαν συνθήματα από το Ευαγγέλιο και τα κλεμμένα τα ανακάτεψαν με υλισμό και αθεΐα. Ιδού το μεγάλο σφάλμα τους. Τι έλεγε λοιπόν ο Ιωάννης: Όποιος έχει δυο πουκάμισα, να δώσει το ένα σ’ αυτόν που είναι γυμνός· και όποιος έχει δυο ψωμιά, να δώσει το ένα στον άλλο που πεινάει (Λουκ. 3:11). Αυτά τα είπε πολύ προτού παρουσιαστούν οι διάφοροι λεγόμενοι θεωρητικοί διδάσκαλοι της ισότητος και δικαιοσύνης. Κήρυγμα κοινωνικό, ριζοσπαστικό, κήρυγμα ελεημοσύνης και φιλανθρωπίας, κήρυγμα αληθινής ισότητος και δικαιοσύνης.

Έρχονταν κατόπιν κοντά του τελώνες. Τι ήταν αυτοί; Δεν είχαν καλό όνομα. Ήταν υπάλληλοι του Ρωμαϊκού κράτους, έφοροι και εισπράκτορες, που δεν αρκούνταν να εισπράττουν τη νόμιμη φορολογία, αλλά πίεζαν πολύ το λαό, γι’ αυτό ήταν μισητοί. Σ’ αυτούς έλεγε· Μη πιέζετε και μην εισπράττετε περισσότερα από ό,τι πρέπει να εισπράττετε (Λουκ. 3:12-13).

Έρχονταν μετά στρατιώτες των ρωμαϊκών λεγεώνων, πανίσχυροι κατά κόσμον. Σ’ αυτούς τι έλεγε; Δεν έλεγε να ρίξουν τα όπλα· διότι είναι αναγκαία για την ασφάλεια της δημοσίας τάξεως. Αλλά τι τους έλεγε· Το όπλο, που σας έδωσε η πατρίδα, μην το χρησιμοποιείτε κάνοντας κατάχρηση και αδικία, μην εκμεταλλεύεστε την εξουσία σας για ν’ αρπάζετε· αρκεσθείτε στο μισθό σας (Λουκ. 3:14).

Προς όλο τον όχλο μιλούσε με ευθύτητα. Αλλ’ εκείνοι που προκαλούσαν περισσότερο τον έλεγχό του ήταν οι φαρισαίοι, η άρχουσα τάξη. Αυτοί καυχόνταν για τη σοφία τους, για τις γνώσεις τους, για την «αγιοσύνη» τους. Σ’ αυτούς ήταν σκληρός, πολύ σκληρός. Τους ονόμαζε οχιές, «γεννήματα εχιδνών» (Λουκ. 3:7). Γιατί; Γιατί ήταν μητροκτόνοι και πατροκτόνοι σαν την οχιά, που όταν πρόκειται να γεννηθεί τρώει τη κοιλιά της μάνας της και την θανατώνει. Τους ονόμαζε ακόμη δέντρα σαπρά, που τα περιμένει τσεκούρι και φωτιά: «Παν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Λουκ. 3:9). Το καλό δέντρο έχει καρπούς: η μηλιά τα μήλα, η αχλαδιά τα αχλάδια, η πορτοκαλιά τα πορτοκάλια. Εσύ τι κάνεις, άχρηστε άνθρωπε;

Τέλος ο Ιωάννης έκανε ένα τόλμημα. Τις ημέρες εκείνες ένας βασιλιάς παντοδύναμος, ο Ηρώδης, έδιωξε τη νόμιμη γυναίκα του, πήρε ως παλλακίδα τη γυναίκα του αδελφού του, την αισχρή Ηρωδιάδα, και συζούσε μαζί της. Όσοι ανέβαιναν στα ανάκτορα τον κολάκευαν. (Έτσι είναι. Να κάνω τώρα τον παραλληλισμό; Διότι συνέβη αυτό και στις μέρες μας. «Λεβέντη» τον λέγανε ένα πόρνο, 75 χρονών άνθρωπο, που διέλυσε την οικογένειά του και συζούσε με άλλη γυναίκα.) Τέτοιοι είναι οι άνθρωποι… Ο Ιωάννης όμως ανέβηκε στα ανάκτορα και έριξε τον κεραυνό. Κεραυνός ήταν ο λόγος του «Ουκ έξεστί σοι έχειν την γυναίκα του αδελφού σου» (Μαρκ. 6,18)· δεν σου επιτρέπεται, βασιλιά, να ατιμάζεις τον εαυτό σου και να συζείς παράνομα με τη γυναίκα του αδελφού σου. Αυτός ήταν ο λόγος του· πέντε λέξεις κήρυγμα. Αλλά οι λέξεις αυτές αξίζουν περισσότερο από μυριάδες κηρύγματα. Και τελικά αυτές στοίχισαν το κεφάλι του τιμίου Προδρόμου.

Τέτοιος ήταν ο Πρόδρομος. Και τέτοια παράδοση άφησε στην Εκκλησία μας. Αν πρέπει να υπάρχει κήρυγμα στην Εκκλησία, το κήρυγμα δεν πρέπει να ‘ναι κολακεία· πρέπει να ‘ναι σθεναρό, ριζοσπαστικό, αποτελεσματικό. Να ελέγχει τους πάντες· όχι μόνο τους μικρούς του όχλου, αλλά και τους μεγάλους που κατέχουν τα υψηλά αξιώματα.

Υπάρχει σήμερα τέτοιο κήρυγμα; Δόξα τω Θεώ υπάρχει, αδελφοί μου, παρ’ όλο ότι είναι σπάνιο. Δύο – τρία παραδείγματα αναφέρω.

Στη Γερμανία ήταν ο Χίτλερ. Αυτός διέταξε, πάνω στην αγία τράπεζα, εκτός του Ευαγγελίου, να βάλουν το βιβλίο του με τίτλο «Ο αγών μου», ένα αθεϊστικό βιβλίο. Όλοι οι πάστορες υπέκυψαν, και δίπλα στο Ευαγγέλιο έβαλαν το βιβλίο του Χίτλερ. Ένας μόνο, που υπήρξε και ήρωας του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, δεν υπέκυψε και δεν πειθάρχησε. Συνελήφθη, οδηγήθηκε στις φυλακές. Εκεί τον επισκέφθηκαν οι άλλοι πάστορες και του είπαν: «Πώς είσαι μέσα; Εσύ ο ήρωας της Γερμανίας, ο μορφωμένος, ο εκλεκτός, να είσαι μέσ’ στις φυλακές!». Και αυτός τι απήντησε: «Εσείς απορείτε πώς είμαι μέσα εγώ, κ’ εγώ απορώ πώς είστε έξω εσείς…». Σοφά λόγια, έλεγχος όλων των δειλών ιεροκηρύκων.

Στη Ρουμανία, όταν έγινε η επανάσταση και γκρέμισαν το τρομερό καθεστώς, τότε που υπήρχε πείνα και δυστυχία άνευ προηγουμένου, ποιος άναψε τη φωτιά; Ένας Ρουμάνος ιερεύς! Αυτός, θαρραλέος, έριξε τη θρυαλλίδα. Ήλεγξε τον άρχοντα της χώρας ως άλλος Πρόδρομος, και συνελήφθη…

Να πάμε στη Ρωσία; Όταν ο Στάλιν διέταξε να παύσουν πλέον τα κηρύγματα, οι διδασκαλίες, τα πάντα, εκεί παρουσιάστηκαν ήρωες, εκ των οποίων ένας υπήρξε ιερεύς και άλλοι μοναχοί, απλοί καλόγεροι. Αλλά υπήρχε και ένας, ο Σολζενίτσιν, που εκλόνισε εκ θεμελίων το καθεστώς με τα γενναία κηρύγματά του. Έτσι τα Χριστούγεννα του 1989 έγινε το θαύμα. Ύστερα από 75 χρόνια χτύπησε πάλι η καμπάνα στη Μόσχα. Ο Χριστός δεν πέθανε, ζει και βασιλεύει εις τους αιώνας.

Κ’ εγώ, αγαπητοί μου, ο γέρων επίσκοπος – δεν θέλω να περιαυτολογήσω – ελάλησα τα πρέποντα, μικρός και ασήμαντος μιμητής του αγίου Ιωάννου και των πατέρων της Εκκλησίας. Δεν έπαυσα να ελέγχω. Δεν χτυπώ το καλάμι όταν είναι πεσμένο, το θεωρώ ανανδρία· το χτυπώ όταν είναι όρθιο. Ήλεγξα και κινδύνευσα, και σώθηκα εκ θαύματος.

Ζητώ λοιπόν και από σας, να συμβάλλετε να εφαρμόζεται από όλους το Ευαγγέλιο. Τότε η μαρτυρική μας πατρίδα θα γίνει έθνος άγιο, που θα δοξάσει πάλι το Χριστό· ον, παίδες Ελλήνων, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας· αμήν.

 

Ομιλία στον Ι. Ναό Αγ. Ιωάννου Πτολεμαΐδος την 7-1-1990.

 

Πηγή

Αν δεν αγαπήσεις το Χριστό, τίποτα δεν κατάλαβες, ματαίως ήρθες στη γη

 

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†)

 

«…και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν» (Ματθ. 1:21)

…

Αν κάποιος σου κάνει ένα καλό, το θυμάσαι, τον θεωρείς ευεργέτη. Στο γιατρό λ.χ. που σε θεράπευσε εκφράζεις ευγνωμοσύνη. Παραπάνω όμως απ’ όλους τους ευεργέτες είναι ο Χριστός, διότι μας σώζει απ’ το χειρότερο κακό, την αμαρτία. Σώζει με την Εκκλησία του.

Είναι ο αληθινός Σωτήρας. Το αισθανόμαστε; Μόνο όποιος νιώθει την αμαρτωλότητά του και λέει όπως ο τελώνης «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» (Λουκ. 18:13), ή όπως ο άσωτος «Ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου» (Λουκ. 15:18), ή όπως ο ληστής «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» (Λουκ. 23:42), αυτός καταλαβαίνει ότι ο Χριστός είναι Σωτήρας.

Και δεν αρκεί βέβαια να πεις μόνο, ότι είναι Σωτήρας των ανθρώπων γενικώς· πρέπει να νιώσεις ότι είναι και προσωπικώς δικός σου σωτήρας. Αυτό θα σε αξιώσει ο Θεός να το αισθανθείς, αν σκύψεις εν μετανοία και πεις τα αμαρτήματά σου στον πνευματικό πατέρα, αν εξομολογηθείς. Τότε θα νιώσεις, ότι φεύγει από πάνω του ένα βουνό και θα αισθανθείς για το Χριστό βαθειά ευγνωμοσύνη.

Αυτό αισθάνθηκε ο ληστής στο σταυρό, αυτό αισθάνθηκαν οι απόστολοι, οι μάρτυρες, όλοι οι άγιοι, όπως π.χ. ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος επίσκοπος Αντιοχείας. Όταν τον οδηγούσαν στη Ρώμη για τον ρίξουν στα θηρία, έγραφε για το Χριστό· «Ο εμός έρως εσταύρωται», ο Χριστός δηλαδή είναι ο έρως της καρδιάς μου». Μικροί έρωτες συγκινούν σήμερα την σαρκική γενεά μας· μόνο το σεξ. Δεν το κατηγορώ, ο Θεός το εμφύτευσε· αλλ’ όχι για να σβήσει όλους τους άλλους έρωτες. Η γενεά μας, γενεά Σοδόμων και Γομόρρων, δεν γνωρίζει άλλους έρωτες. Ορθώς είπε ένας φιλόσοφος, ότι η εποχή μας είναι ανέραστη. Αν δεν αγαπήσεις το Χριστό, τίποτα δεν κατάλαβες, ματαίως ήρθες στη γη. Ωραίοι έρωτες είναι ο έρως της επιστήμης, ο έρως της πατρίδος, μα υπεράνω όλων ο έρως του Χριστού.

Στα παλιά τα χρόνια, το όνομα του Χριστού ήταν το γλυκύτερο πράγμα. Έπαιρνε στα γόνατά της το μικρό παιδάκι η γιαγιά, το μάθαινε να κάνει σταυρό του, και η πρώτη λέξη που μάθαινε να λέει ήταν η λέξη Χριστός. Είδα τέτοια παραδείγματα. Τώρα δυστυχώς ο θείος έρως όχι μόνο έχει σβήσει αλλά μερικές φορές αντιστρέφεται τελείως σε μίσος σατανικό.

Όταν ήμουν ιεροκήρυκας στα Γρεβενά και περιόδευα πάνω στα ψηλά βουνά, εκεί που περπατούσα, ακούω ξαφνικά μια βλαστήμια. Πρώτη φορά άκουγα τέτοια βλαστήμια. Πω πω! λέω, τι είν’ εδώ; δαίμονες κατοικούν εδώ πέρα; Πλησίασα λοιπόν και είδα· πίσω από ένα δέντρο καθόταν ένας πατέρας, είχε στα γόνατά του ένα αγοράκι και το μάθαινε να βλαστημάει το Χριστό! Θεέ μου, ακόμα δεν έγιναν τα άστρα κεραυνοί να πέσουν στα κεφάλια μας; Πού είναι η αγάπη στο Χριστό;

Ας υβρίζεται όμως και ας ατιμάζεται ο Χριστός· το όνομά του θα μείνει αιώνιο. Όπως τα μαύρα σύννεφα δεν μπορούν να σβήσουν τον ήλιο, έτσι και οι βλαστήμιες δεν μπορούν να σβήσουν το όνομα του Χριστού. Θα μείνει εις αιώνας αιώνων, εις πείσμα των δαιμόνων.

Εύχομαι στον τόπο μας, να μην ακούγεται ούτε μία βλαστήμια, αλλά μικροί και μεγάλοι, άντρες και γυναίκες, όλοι ανεξαιρέτως να λέμε· Ευλογητός ο Θεός και δοξασμένο το όνομά του· ον, παίδες Ελλήνων, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας· αμήν.

 

(Ομιλία στον Ι. Ναό Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης Αμυνταίου την 20-12-1987).

 

Πηγή

Κρίμα δέν εἶναι γιά πέντε λεπτά νά χάσεις ὁλόκληρη αἰωνιότητα;

Μιά ἐξομολόγηση σέ πέντε λεπτά τήν κάνεις. Πόσα πεντάλεπτα σοῦ χαρίζει ὁ Θεός στή ζωή σου; Πάρα πολλά. Κρίμα δέν εἶναι γιά πέντε λεπτά νά χάσεις ὁλόκληρη αἰωνιότητα; Ἔτσι ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος νά τηρεῖ τίς ἐντολές. Γιατί λέει ὁ Χριστός «γιά νά μήν πᾶμε στήν κόλαση, πρέπει νά Τόν ἀγαπήσουμε. Γιά νά Τόν ἀγαπήσουμε, πρέπει νά τηρήσουμε τίς ἐντολές. Ἀγαπάω τόν Χριστό αὐτό σημαίνει. Δέν εἶναι ἁπλῶς συναισθήματα, πού λέει ὁ κόσμος, μέ ἀγάπες καί λουλούδια. Ποιός μ’ ἀγαπάει, λέει ὁ Χριστός: «ὁ ἔχων τάς ἐντολάς μου καί τηρῶν αὐτάς» (Ἰω. 14,21). Δηλαδή στήν πράξη δείχνεις ἄν ἀγαπᾶς τόν Χριστό, ὅταν τηρεῖς τίς ἐντολές Του. Καί τίς ἐντολές δέν τίς τηρεῖς γιά τόν Χριστό. Δέν ἔχει ἀνάγκη ὁ Χριστός νά τηρήσουμε τίς ἐντολές Του. Γιά μᾶς τό κάνει. Γιατί οἱ ἐντολές εἶναι οἱ προδιαγραφές μας.

Ἀγοράζεις ἕνα ἀμάξι, ἕνα τρακτέρ. Δέν σοῦ δίνουν καί ἕνα βιβλίο πού λέγεται manual, μέ ὁδηγίες χρήσης; Ἄν πεῖ ὁ ἀγρότης δέν μέ ἐνδιαφέρουν, ξέρω ἐγώ τί θά κάνω ἤ θά ρωτήσω καί τόν γείτονα καί πετάξει τό βιβλίο, τό πιό πιθανό εἶναι νά τό καταστρέψει τό μηχάνημα. Γιατί κάθε κατασκευαστής ἔχει καί τό δικό του ἐγχειρίδιο καί πρέπει νά ἀκολουθήσεις τίς ὁδηγίες. Ἔτσι κατ’ ἀναλογία εἶναι καί ὁ ἄνθρωπος.

Ὁ ἄνθρωπος πῆρε ἀπό τόν Θεό ἕνα τέλειο σῶμα, μία τέλεια ψυχή καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Πῆρε ὅμως καί τίς ὁδηγίες χρήσης, πῶς θά τά χρησιμοποιήσει. Ποῦ εἶναι οἱ ὁδηγίες χρήσης; Στήν Ἁγία Γραφή, στούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, στό Πηδάλιο, στή ζωντανή παράδοση πού εἴπαμε εἶναι κάθαρση, φωτισμός καί θέωση. Ὅλα αὐτά πού ἔχουμε στήν ἁγία μας Ἐκκλησία εἶναι οἱ ὁδηγίες χρήσης. Οἱ νηστεῖες πού κάνουμε, οἱ προσευχές πού ἔχουμε, αὐτά πού μᾶς λένε οἱ Πνευματικοί μας εἶναι ὁδηγίες γιά τό πῶς θά χρησιμοποιήσουμε σωστά τό σῶμα καί τήν ψυχή μας γιά νά μήν τά καταστρέψουμε καί τά διαλύσουμε.

 

Πηγή: Συλλογή απομαγνητοφωνημένων ομιλιών Άρχ.Σάββα Αγιορείτου - 1ο Μέρος

Γιά νά μαζευτεῖ ὁ νοῦς μέσα, θά πρέπει νά ἡσυχάσει λίγο ὁ ἄνθρωπος

Γιά νά ’ρθεῖς στόν ἑαυτό σου, πρέπει νά ἡσυχάσεις. Γιά νά πᾶς στόν Πατέρα, νά μετανοήσεις δηλαδή πραγματικά, πρέπει πρῶτα νά βρεῖς τόν ἑαυτό σου. Γιά νά βρεῖς τόν ἑαυτό σου, νά μαζευτεῖς μέσα σου, χρειάζεσαι ἡσυχία.

Μέσα στόν κόσμο πού ζεῖτε νά ἐπιδιώκετε τήν ἡσυχία. Ἄν ὅλη τήν ὥρα παίζει ἡ τηλεόραση καί συνέχεια κουβεντιάζετε, τί θά φᾶμε, τί θά πιοῦμε κ.λ.π. μετά φυσικά δέν μπορεῖς νά συμμαζευτεῖς, ὁ νοῦς σου εἶναι σκόρπιος. Τί προσευχή νά κάνεις; Ἡ ἀρρώστια τοῦ νοῦ εἶναι ὁ διασκορπισμός του. Ἡ θεραπεία τοῦ νοῦ εἶναι νά συμμαζευτεῖ ὁ νοῦς μέσα στήν καρδιά καί ἐκεῖ ν’ ἀρχίσει νά δουλεύει καί νά μιλάει στόν Θεό. Ἀλλά γιά νά μαζευτεῖ ὁ νοῦς μέσα, θά πρέπει νά ἡσυχάσει λίγο ὁ ἄνθρωπος.

 

Απόσπασμα από «Συλλογή απομαγνητοφωνημένων ομιλιών Άρχ.Σάββα Αγιορείτου, 1ο Μέρος»

Οι καρποί του Πνεύματος

... Ὅταν λοιπόν ὁ ἄνθρωπος μετανοήσει, καθαριστεῖ καί φωτιστεῖ, ἀρχίζει νά ἔχει τόν καρπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «ὁ καρπός τοῦ Πνεύματος ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. 5,22). Ὅλα αὐτά τά ἔχει ὁ ἀναστημένος ἄνθρωπος.

Δέν μπορεῖ νά εἶσαι ἄνθρωπος ἀναστημένος καί νά μήν ἔχεις λ.χ. χαρά, νά μήν ἔχεις εἰρήνη, νά ἔχεις ἄγχος, νά μήν ἔχεις ἐγκράτεια, νά μήν μπορεῖς νά μαζέψεις τά κιλά σου. Βλέπετε καί ἡ ἐγκράτεια εἶναι χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κι αὐτοί πού ἀγωνίζουνται νά ἀδυνατήσουν, θά ἔπρεπε νά ἀγωνίζονται νά μετανοήσουν!

Πηγαίνοντας στά γυμναστήρια καί στούς διαιτολόγους, χάνουν λίγα κιλά καί μετά τά ξαναβάζουν, ἐνῶ, ἄν ἐνεργοποιοῦσαν μέσα τους τό Ἅγιο Πνεῦμα, θά τά ἔχαναν μιά καί καλή.. γιατί, ὅπως εἴπαμε,ἡ ἐγκράτεια εἶναι ἕνα ἀπό τά στοιχεῖα τοῦ καρποῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τό ἴδιο καί ἡ χαρά. Ψάχνουν οἱ ἄνθρωποι τήν χαρά στά ταξίδια, στούς ψυχολόγους, στά ἀντικαταθλιπτικά κ.λ.π. Δέν ἔρχεται, ὅμως, ἔτσι ἡ χαρά, γιατί εἶναι στοιχεῖο τοῦ καρποῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

 

Απόσπασμα από ομιλία του π. Σάββα του Αγιορείτου

Τί δέν μᾶς ἀφήνει νά σηκώσουμε κεφάλι...

Ὅ,τι ἀγαπᾶ κάποιος ἀπὸ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, αὐτὸ καταβαραίνει τὸν νοῦ του καὶ τὸν δεσμεύει καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ σηκώσει κεφάλι.

Σὲ αὐτὸν τὸ σταθμὸ καὶ τὴ ροπὴ καὶ τὸ ζύγι τῆς κακίας δοκιμάζεται ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος, Χριστιανοὶ τῶν πόλεων καὶ τῶν βουνῶν, τῶν μονῶν, τῶν ἀγρῶν ἢ τῶν ἐρήμων, ὅτι δελεαζόμενος ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ δικό του προσωπικὸ θέλημα, ἀγαπᾶ κάποιο πράγμα ἤ πάθος, καὶ δένεται σὲ αὐτὸ ἡ ἀγάπη του, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν προσφέρεται ὅλη στὸν Θεό.

Ἄλλος ἀγάπησε κτήματα,

ἄλλος χρυσὸ ἢ ἄργυρο,

ἄλλος τὴν κοιλιά του ἤ τὶς σαρκικὲς ἐπιθυμίες,

ἄλλος τὴν κοσμικὴ σοφία γιὰ τὴν δόξα τῶν ἀνθρώπων,

ἄλλος ἐξουσία, δόξα καὶ τιμές,

ἄλλος ὀργὴ καὶ μῆνιν,

ἄλλος ἄκαιρες συντυχίες,

ἄλλος ζῆλο,

ἄλλος νὰ μετεωρίζεται ἡδονικὰ ὅλη μέρα,

ἄλλος νὰ ἀπατᾶται ἀπὸ ἀργόσχολους λογισμούς,

ἄλλος νὰ παριστάνει τὸ νομοδιδάσκαλο γιὰ ἀνθρώπινη δόξα,

ἄλλος νὰ εὐχαριστιέται στὴ χαύνωση καὶ στὴν ἀμέλεια,

ἄλλος νὰ εἶναι προσκολλημένος στὰ ὄμορφα ροῦχα,

ἄλλος παραδίδεται στὶς γήινες μέριμνες,

ἄλλος ἀγαπᾶ τὸν ὕπνο, τὴν εὐτραπελία ἤ τὴν αἰσχρολογία.

 

Ὅποιο πάθος του δὲν πολεμᾶ γενναῖα κάποιος, ἐκεῖνο ἀγαπᾶ, καὶ ἐκεῖνο τὸ πάθος τὸν δεσμεύει καὶ τὸν βαραίνει καὶ γίνεται γι αὐτὸν ἐμπόδιο καὶ ἁλυσίδα, ὥστε ὁ νοῦς του νὰ μὴν ἀνεβαίνει στὸν Θεό.

Ἡ ψυχὴ ποὺ ἀληθινὰ ἔχει τὴν ὁρμή της πρὸς τὸν Θεό, ὁλόκληρη τὴν ἀγάπη της ἕλκει πρὸς Αὐτόν, καὶ δεσμεύεται ἐλεύθερα, κατὰ τὴν δύναμή της, ἀπὸ Ἐκεῖνον, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ δέχεται τὴν βοήθεια τῆς χάριτος, καὶ ἀρνεῖται τὸν ἑαυτό της καὶ δὲν ἀκολουθεῖ τὰ θελήματα τοῦ νοῦ της, ἀλλὰ ὁλοκληρωτικὰ προσφέρεται στὸν λόγο τοῦ Κυρίου.

Ἐὰν κάποιος ἀγαπᾶ τὸν Κύριο καὶ τὶς ἐντολές του, ἀπὸ ἐκεῖ βοηθᾶται καὶ ἀπελευθερώνεται, καὶ γίνονται γι αὐτὸν εὔκολα τὰ παραγγέλματα τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ ἀποσώζει ὁλόκληρη τὴν ἀγάπη του πρὸς Ἐκεῖνον.

 

Ἁγίου Μακαρίου, Πνευματικὲς Ὁμιλίες, Ε.6

 

Αναδημοσίευση από: https://filoinikodimou.blogspot.com

 

Πηγή

Οι άνθρωποι του Θεού είναι ταπεινοί, κρύβονται, είναι σαν τα αηδόνια

Ἡ ἀνθρωπότητα ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν εὐσέβεια, ἀπό τήν Ὀρθοδοξία καί πρέπει νά μείνουμε σταθεροί, γιατί, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, θά ἔρθει καιρός πού θά σέ πιάνουν ἀπ’ τό μανίκι καί θά σοῦ λένε πές μας γιά τόν Χριστό. Γιατί ἡ ἁμαρτία πού βγάζει; Στήν σκλαβιά, στό ἀδιέξοδο. Κάποια στιγμή καί αὐτοί οἱ καημένοι, οἱ ἄνθρωποι πού δουλεύουν τώρα στήν ἁμαρτία, ἰδίως τά νέα παιδιά, κάποια στιγμή πιάνουν πάτο. Κι ὅταν πιάνεις πάτο, δέν ἔχεις νά πᾶς πιό κάτω, πρέπει ν’ ἀρχίσεις νά ἀνεβαίνεις ἀλλιῶς θά σκάσεις ἐκεῖ κάτω πού εἶσαι. Ὁπότε θά πρέπει νά φυλάξουμε τήν Ὀρθοδοξία μέσα μας ξεκάθαρα, ἀκραιφνή, ἀνόθευτη γιά νά βοηθήσουμε καί τούς ἄλλους. Βέβαια ὁ Χριστός θά βοηθήσει, ἐμεῖς ἀνθρωπίνως θά κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε. Ἀλλά ἔχει σημασία ὁ καθένας μας ν’ ἀγωνιστεῖ κι ἄς εἶναι καί μόνος του, δέν πειράζει.

 Ἄς λένε ὅτι θά μείνουμε μόνοι μας. Δέν εἴμαστε μόνοι μας, εἴμαστε πάρα πολλοί, ἁπλῶς οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ εἶναι ταπεινοί, δέν βγαίνουν στίς τηλεοράσεις νά ποῦν «ἐλᾶτε νά μέ δεῖτε τί καλός πού εἶμαι». Κρύβονται. Εἶναι σάν τά ἀηδόνια.

π. Σάββας Αγιορείτης – Απομαγνητοφωνημένες Ομιλίες Μέρος 1^ο

Πολλοί τρόποι υπάρχουν για να προχωρήσει κανείς

Πολλοί τρόποι υπάρχουν για να προχωρήσει κανείς. Εμείς οφείλουμε να βρούμε τον κατάλληλο. Εσύ μπορεί να χρειάζεσαι μια και κάτω, διότι τέτοιος τύπος είσαι. Ο άλλος μπορεί να προχωρήσει με γλυκύτητα, ο άλλος με φαγητό, ο άλλος με νηστεία, ο άλλος με την λογική, ο άλλος με την εμπειρία. Ο τελευταίος πρέπει να σπάσει τα μούτρα του, να τον αφήσεις να αμαρτήσει, να περάσουν τα χρόνια, να ανησυχήσει και να πει: Πάω για το γήρας και μυαλό δεν έβαλα. Τι πέτυχα; Πού είναι οι καρποί μου; Πότε έκανα αυτό που ήθελα πραγματικά; Πού είναι η ελευθερία μου; Πού είναι η αρετή μου; Πού είναι το αλόγιστο μου; Πού είναι οι καρποί του Αγίου Πνεύματος;

 

Λόγος Περί Νήψεως, Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

 

Οι άγιοι μοιάζουν με μικρά παιδάκια

Οἱ Ἅγιοι εἶναι τρομερά ἁπλοί καί ἐντυπωσιάζονται οἱ ἄνθρωποι γιατί μοιάζουν μέ μικρά παιδάκια. Βλέπεις ἕναν ἀσκητή καί νομίζεις ὅτι βλέπεις ἕνα παιδάκι. Καί τά παιδάκια νιώθουν πολύ καλά μαζί τους, γιατί νιώθουν ὅτι τούς μοιάζουν. Ἀντίθετα ὁ καθωσπρέπει ἄνθρωπος μέ τό ὕφος καί μέ τό τουπέ εἶναι ἀποκρουστικός, ἀπαίσιος καί δέν τόν θέλει κανένας κατά βάθος. Κι αὐτοί πού τόν κάνουν παρέα, τό κάνουν γιατί ἔχουν κάποια συμφέροντα, κάποιες ἐπιδιώξεις, κάτι ἐλπίζουν νά πάρουν ἀπ’ αὐτόν.

 Ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐλευθερωμένος ἀπό τά πάθη του εἶναι προσιτός, εἶναι ἀγαπητός σέ ὅλους. Χαίρεσαι νά εἶσαι μαζί του, γιατί ξέρεις ὅτι δέν θά σέ προσβάλλει, δέν θά σέ ταπεινώσει. Ὁ ἴδιος ταπεινώνεται καί μπαίνει κάτω ἀπ’ ὅλους.

 

π.Σάββας Αγιορείτης - Συλλογή απομαγνητοφωνημένων ομιλιών 1ο Μέρος

Ο σωστός Χριστιανός εἶναι αὐτός πού ἀποδέχεται ἐκ τῶν προτέρων τό θέλημα τοῦ Θεοῦ

Ἔλεγε μία Γερόντισσα «πολλές φορές ἤ σχεδόν πάντα, παίρνουμε μία κόλλα χαρτί καί γράφουμε πάνω ὅλα τά θέλω μας. Τότε τήν δίνουμε στόν Θεό καί τοῦ λέμε νά ὑπογράψει ὅλα ὅσα θέλουμε».

Αὐτό εἶναι τό λάθος μας. Γι’ αὐτό ὁ Θεός πολύ σωστά πράττει καί δέν μᾶς τά ὑπογράφει, γιατί αὐτά πού ζητᾶμε εἶναι καταστροφικά. Ἐμεῖς μετά θυμώνουμε καί λέμε ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι καλός.

Τό σωστό ὅμως εἶναι νά πάρουμε μία κόλλα ἄδεια, νά βάλουμε ἐμεῖς τήν ὑπογραφή μας καί νά τή δώσουμε στόν Θεό, λέγοντάς του νά τήν πάρει καί νά γράψει ὅ,τι θέλει. Νά ἀποδεχθοῦμε ἐκ τῶν προτέρων ὅ,τι θελήσει ὁ Θεός νά μᾶς δώσει, ἀρρώστια, ἀναπηρία, εἰρωνία, θάνατο, δυσκολία, ὁτιδήποτε. Αὐτός εἶναι ὁ σωστός Χριστιανός. Ἄν ζοῦμε ἔτσι μετά δέν θά φοβόμαστε τίποτα.

 

~Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 23 – 9 – 2015)

Νά καθρεφτίζεις τόν ἑαυτό σου στόν Χριστό καί στίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ…

Πολλοί δέν θέλουν νά δοῦν τόν ἑαυτό τους καί ἕνα λεπτό νά μείνουνε, δέν θέλουν νά ἡσυχάσουνε, νά δοῦνε μέσα τους. Ἀνοίγουν τό κινητό, τήν τηλεόραση, τή μουσική κ.λπ. Δέν θέλουνε νά εἶναι μόνοι τους

Γιατί;

Γιατί ὁ ἑαυτός τους, ἡ συνείδησή τους, τούς καταδικάζει καί δέν θέλουν νά βρεθοῦν τέτ-α-τέτ.

Νά θέλεις, λοιπόν, νά δεῖς εἰλικρινά τόν ἑαυτό σου καί νά μή λές ψέματα στόν ἑαυτό σου.

Νά καθρεφτίζεις τόν ἑαυτό σου στόν Χριστό καί στίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ.

 

Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου

(Ὁμιλία 10 – 12 – 2017)

Πηγή

Όσιος Δωρόθεος

 Ημερομηνία Εορτής: 13/08/2024

H διάκρισις εν λόγοις σοις ερρύη,

Ω Δωρόθεε των μοναστών το κλέος.

 

Ο αββάς (πατήρ) Δωρόθεος είναι μεγάλη ασκητική μορφή του 6ου αιώνος μ.Χ., που όμως στον πολύ κόσμο παραμένει άγνωστη.

Σε νεαρή ηλικία εγκαταβίωσε σε κοινόβιο Μοναστήρι, στο οποίο ηγούμενος ήταν ο αββάς Σέριδος. Σε κοντινή απόσταση από το Μοναστήρι ζούσαν τότε οι δυο μεγάλοι ασκητές Βαρσανούφιος και Ιωάννης, οι οποίοι είναι γνωστοί από το βιβλίο «Βίβλος Βαρσανουφίου και Ιωάννου», που περιέχει τις σοφές απαντήσεις που έδιδαν σε διάφορα ερωτήματα πνευματικής φύσεως. Επειδή ήσαν έγκλειστοι, ελάμβαναν γραπτώς τις ερωτήσεις και πάλι γραπτώς έδιναν τις απαντήσεις. Ο Όσιος Δωρόθεος, αυτούς τους αγίους ησυχαστάς, τους ευλαβείτο πάρα πολύ και με την σύμφωνη γνώμη του ηγουμένου Σερίδου τους συμβουλευόταν για κάθε σοβαρό θέμα, που είχε σχέση με την πνευματική του πορεία και χωρίς την σύμφωνη γνώμη τους τίποτα δεν έπραττε. Στο συναξάρι του οσίου Δωροθέου αναφέρονται ερωτήσεις του προς τους μεγάλους αυτούς ασκητές, καθώς και οι σοφές απαντήσεις που λάμβανε. Αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα. Κάποτε ο λογισμός τον ξεσήκωσε να φύγει από το Μοναστήρι και να πάει στην έρημο, για να ζήσει με περισσότερη ησυχία και προσευχή, αφού στο Νοσοκομείο της Μονής, όπου διακονούσε, είχε πολλούς περισπασμούς και δεν εύρισκε ησυχία και αρκετό χρόνο για προσευχή και ανησυχούσε μήπως έτσι «χάσει την ψυχή του». Φανέρωσε τον λογισμό του στον αββά Ιωάννη, όπως το συνήθιζε, και στην συνέχεια του έκανε υπακοή. Η πραγματικά θεόπνευστη συμβουλή του μεγάλου ασκητού σημάδεψε την ζωή και την μεγάλη πνευματική πορεία του νεαρού τότε μοναχού Δωροθέου. Του είπε ότι ησυχία είναι το να φυλάσσει κανείς την καρδιά του από δόσεως και λήψεως και ανθρωπαρεσκείας και των λοιπών ενεργειών. Για να δρέψει τους καρπούς της ησυχίας πρέπει πρώτα να βγάλει φύλλα της ασκήσεως και της πρακτικής ζωής. Δηλαδή να κάνει υπακοή και υπομονή. Αλλά και ο αββάς Βαρσανούφιος, που είχε και αυτός ερωτηθεί, έδωσε την ίδια απάντηση. Έτσι ο Δωρόθεος παρέμεινε στην υπακοή, την διακονία και την υπομονή και σημείωσε μεγάλη πρόοδο στην πνευματική ζωή.

Όταν όμως ήλθε το «πλήρωμα του χρόνου», αναχώρησε στην έρημο, σε ώριμη πλέον πνευματική ηλικία. Ήθελε να ζήσει και να τελειώσει την ζωή του ως ησυχαστής. Ο Θεός όμως είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν, αφού τον ήθελε ποιμένα και οδηγό ψυχών. Όσο απέφευγε την ευθύνη, τον περισπασμό και την δόξα, τόσο αυτά τον καταδίωκαν. Γύρω του μαζεύτηκε ένας μεγάλος αριθμός μοναχών, γεγονός που τον ανάγκασε να συστήσει Μοναστήρι.

Ο Όσιος Δωρόθεος αφού έζησε ασκητικά, απεβίωσε ειρηνικά.

Λόγοι του Οσίου Δωρόθεου, βρίσκονται στις «Κατηχήσεις» του Θεοδώρου του Στουδίτου ενώ σώζονται και αρκετά συγγράμματα του.

Στο συλλογικό έργο «Αββά Δωροθέου - Έργα ασκητικά», αναφέρονται οι λόγοι και οι διδασκαλίες προς τους μαθητές του. Οι διδασκαλίες αυτές είναι μάλλον προφορικές ομιλίες, που μας διασώθηκαν με χειρόγραφα των ακροατών του, οι οποίοι αρχικά κατέγραψαν τα κεντρικότερα σημεία και νοήματα κάθε θέματος και αργότερα με την επίβλεψή του τα ανέπτυξαν. Μερικές από αυτές είναι: «Για την αποταγή», «για την ταπεινοφροσύνη», «για την συνείδηση», «για το κτίσιμο και αρμολόγημα των αρετών της ψυχής», «για το ότι πρέπει να φροντίζουμε να κόβουμε γρήγορα τα πάθη πριν εξοικειωθεί μαζί τους η ψυχή», «για τις άγιες νηστείες» κ.λ.π. Πρόκειται για καταπληκτικές ομιλίες, που δίνουν απάντηση σε μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα, δημιουργούν έμπνευση, αλλά και έφεση για βίωση της ορθόδοξης πνευματικής ζωής.

 

Πηγή

simeiakairwn.wordpress.com

Ὑπερηφανία!

Αὐτό πού μᾶς ἐκπλήσσει στά λόγια τοῦ Θεοῦ εἶναι ὅτι τό ἁμάρτημα τῶν Σοδόμων δέν ὀνομάζεται ἀπό τόν καρδιογνώστη Κύριο ὅπως τό ξέρουμε, ἀλλά: «Πλήν τοῦτο τό ἀνόμημα Σοδόμων τῆς ἀδελφῆς σου». Ποιό; «Ὑπερηφανία» (Ἰεζ. 16,49)! Ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ καύχηση, τό θράσος, ἡ ἀλαζονεία! Καί ἐξηγεῖ ὁ Ἅγιος Θεός: «Ἐμεγαλαύχουν καί ἐποίησαν ἀνομήματα ἐνώπιον ἐμοῦ» (Ἰεζ. 16,50).

Εἶχαν ὑπερηφάνεια, μεγαλαυχοῦσαν, ὑπερηφανεύονταν μέ τά λόγια τους, κομπορρημονοῦσαν καί ἐποίησαν ἀνομήματα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ἀλαζόνες καί ἔκαναν τήν ἁμαρτία ὄχι κρυφά, ἀλλά φανερά, μπροστά Μου, στό φῶς τῆς ἡμέρας, χωρίς συστολή καί φόβο. «Τήν ἁμαρτίαν… οὐχί λάθρᾳ ἐπαισχυνόμενοι πεποιήκασιν, ἀλλ’ οἱονεί ἐπαγαλλόμενοι τῇ ἐργασίᾳ τῶν πονηρῶν ἀνήγγειλαν πᾶσι καί ἐνεφάνισαν» σχολιάζει ὁ Μέγας Βασίλειος. Τήν διέδιδαν παντοῦ καί τήν διαφήμιζαν σάν νά ἀγάλλονταν μέ τά βρώμικα ἔργα πού ἔκαναν.

 

π.Σάββας Αγιορείτης

Μας το είπε η καρδιά μας

Από πού γνωρίζουμε ότι υπάρχει ο πνευματικός κόσμος; Ποιος μας είπε ότι υπάρχει; Αν μας το ρωτήσουν οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στη θεία αποκάλυψη θα τους απαντήσουμε το εξής, «μας το είπε η καρδιά μας». Διότι υπάρχουν δύο τρόποι το να γνωρίσει κανείς κάτι, ο πρώτος είναι αυτός για τον οποίο μιλάει ο Γέκκελ και τον οποίο χρησιμοποιεί η επιστήμη για να γνωρίσει τον υλικό κόσμο. Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος που η επιστήμη δεν τον ξέρει και δεν θέλει να τον ξέρει. Είναι η γνώση μέσω καρδιάς. Η καρδιά μας δεν είναι μόνο το κεντρικό όργανο του κυκλοφοριακού συστήματος, είναι και όργανο με το οποίο γνωρίζουμε τον άλλο κόσμο και αποκτάμε την ανώτατη γνώση. Είναι το όργανο που μας δίνει την δυνατότητα να επικοινωνούμε με τον Θεό και τον άνω κόσμο. Σ' αυτό μόνο εμείς διαφωνούμε με την επιστήμη.

Εκτιμώντας τις μεγάλες επιτυχίες και τα κατορθώματα της επιστήμης, καθόλου δεν αμφισβητούμε την μεγάλη της σημασία και δεν περιορίζουμε την επιστημονική γνώση. Εμείς λέμε μόνο στους επιστήμονες, «δεν έχετε εσείς την δυνατότητα με τις μεθόδους σας να ερευνάτε τον πνευματικό κόσμο, εμείς όμως μπορούμε να το κάνουμε με την καρδιά μας».

 

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας Λόγοι και Ομιλίες