Τα κρίματα του Θεού

Ο αββάς Αντώνιος, κάποια φορά, βυθίζοντας βαθιά τη σκέψη του, ζήτησε να μάθει τα κρίματα του Θεού:

«Κύριε, είπε, πώς μερικοί ζουν λίγα χρόνια και πεθαίνουν, ενώ άλλοι φτάνουν στα βαθιά γεράματα; Γιατί κάποιοι ζουν μέσα στη φτώχεια και άλλοι πλουτίζουν; Και πώς συμβαίνει άδικοι να πλουτίζουν και δίκαιοι άνθρωποι να είναι φτωχοί;»

Άκουσε τότε μια φωνή να του λέει:

«Αντώνιε, τον εαυτό σου πρόσεχε! Αυτά είναι κρίματα Θεού και δεν σου συμφέρει να τα μάθεις».

 

Απόσπασμα από το Γεροντικόν

Μια όμορφη ιστορία για τους αγγέλους

Ο Ηγούμενος κάποιου Κοινοβίου, πολύ ευλαβής και ενάρετος άνθρωπος, έκανε κάθε μέρα αυτή την προσευχή:

Σε παρακαλώ Κύριε, μη με χωρίσεις από τα πνευματικά μου παιδιά στην άλλη ζωή, αλλά αξίωσέ μας να απολαύσομε όλοι μαζί την Ουράνια μακαριότητα.

Κάποτε όμως τον πληροφόρησε ο Θεός, με τον ακόλουθο τρόπο, πως ο καθένας ετοιμάζει μόνος, με τα έργα του, τη μελλοντική του αποκατάσταση. Πλησίαζε η εορτή ενός Αγίου, που πανηγύριζε το γειτονικό τους Μοναστήρι.

Οι Αδελφοί του Μοναστηριού εκείνου προσκαλέσανε τον Αββά του Κοινοβίου και ολόκληρη την συνοδεία του να πάρουν μέρος στην πανήγυρη. Εκείνος όμως αποφάσισε να μην πάει, αποφεύγοντας έτσι τις τιμές που συνήθως του έκαναν εκεί. Την παραμονή ακριβώς, άκουσε μυστηριώδη φωνή στον ύπνο του να τον διατάζει να πάει οπωσδήποτε στο πανηγύρι, αφού στείλει νωρίτερα τους υποτακτικούς του. Ο Ηγούμενος υπάκουσε στην θεία προσταγή…

Μόλις ξημέρωσε, πρόσταξε τους μαθητές του να ξεκινήσουν παρευθύς για το γειτονικό Κοινόβιο. Στο δρόμο τους συνάντησαν πεσμένο χάμω ένα δυστυχισμένο γέρο να βογκά. Τον ρώτησαν, τι του συνέβαινε.

-Είμαι άρρωστος, τους αποκρίθηκε με κόπο, και δεν έπαψε ν’ αναστενάζει. Πήγαινα στο γιατρό με το ζώο μου, μα σαν έφτασα σε τούτο το μονοπάτι, μ’ έριξε κάτω κι’ έφυγε. Τι έγινε, κι’ εγώ δεν ξέρω. Ούτε άνθρωπος βρέθηκε να με βοηθήσει να σηκωθώ. Τα τελευταία λόγια τα πρόφερε με πολύ παράπονο.

-Τι να σου κάνουμε γέροντα, του είπαν οι Καλόγεροι. Είμαστε κι εμείς πεζοί και βιαστικοί.

Συνέχισαν έτσι το δρόμο τους για να φτάσουν στην ώρα τους στο πανηγύρι, αφήνοντας στη μέση του δρόμου αβοήθητο το φτωχό γέρο.

Σε λίγο να κι’ ο Ηγούμενος. Είδε τον άνθρωπο σε κακή κατάσταση. Έσκυψε πάνω του με συμπόνια. Άκουσε τα βάσανά του και τον ρώτησε με καταφανή έκπληξη:

-Καλά, δεν πέρασαν από δω πριν από λίγο κάτι νέοι Καλόγεροι. Γιατί δεν τους σταμάτησες να σε βοηθήσουν; θα έπρεπε, χωρίς άλλο, να σε είδαν.

-Με είδαν και με ρώτησαν, Αββά, είπε με λύπη ο Γέρος. Μου είπαν όμως πως ήσαν πεζοί και βιαστικοί και δεν μπορούσαν να μου κάνουν τίποτε.

Ο Ηγούμενος αναστέναξε βαθιά, ντροπιασμένος από την συμπεριφορά των μαθητών του.

-Αν στηριχτείς πάνω μου, θα μπορέσεις να περπατήσεις λίγο;

-Αδύνατο να κινηθώ, Πάτερ.

-Έλα λοιπόν να σε ανεβάσω στους ώμους μου, είπε αποφασιστικά ο γέρο Ηγούμενος, κι ο Θεός θα βοηθήσει να φτάσουμε εκεί που πηγαίνεις.

-Δεν μπορείς να με κουβαλήσεις τόσο δρόμο πάνω στους ώμους σου. Μήπως είσαι κι’ εσύ νέος; Πήγαινε, Αββά, στη δουλειά σου και μη χασομεράς άδικα για μένα. Ευχήσου μόνο να μ’ ελεήσει ο Θεός.

-Δε σ’ αφήνω έτσι, σε τέτοια κατάσταση, διαμαρτυρήθηκε ο άνθρωπος του Θεού. Θα σε πάω στην πόλη.

Με πολύ κόπο ανέβασε τον άρρωστο στους αδύνατους ώμους του ο γέρο Ηγούμενος. Το βάρος στην αρχή του φάνηκε ασήκωτο. Με μεγάλη δυσκολία κατόρθωσε να σέρνει τα πόδια του. Παράδοξο πράγμα! Σιγά-σιγά αλάφραινε, ώσπου σε μια στιγμή του φάνηκε πως του έφυγε από την πλάτη το φορτίο. Σήκωσε το κεφάλι να ιδεί τι συνέβαινε. Αντί του φτωχού γέρου, που είχε πάρει στους ώμους του, στεκόταν μπροστά του ένας πανέμορφος Άγγελος.

-Μ’ έστειλε ο Κύριος να σε πληροφορήσω, του είπε με τη γλυκιά φωνή του που έμοιαζε με υπερκόσμια μουσική, πως τότε μόνο θ’ αξιωθούν οι μαθητές σου να βρεθούν μαζί σου στη Βασιλεία Του, όταν ακολουθήσουν τα ίχνη σου. Διαφορετικά, άδικα κοπιάζεις και προσεύχεσαι γι’ αυτούς. Ο Θεός δίνει στον καθένα την αμοιβή των έργων του.

Ο Άγγελος με μιας χάθηκε στα ουράνια. Ο γέρο Ηγούμενος, συλλογισμένος, γύρισε πίσω στο Μοναστήρι του για ν’ αρχίσει καινούργιο αγώνα. Χρειαζόταν ακόμη κοπιαστική δουλειά για να μορφώσει χαρακτήρες».

 

Πηγή: Από το Γεροντικό

«Άνθρωπέ μου, γιὰ σένα γεννήθηκε ὁ Χριστός»

Εἶπε κάποιος Γέροντας:

«Άνθρωπέ μου, γιὰ σένα γεννήθηκε ὁ Χριστός, γι᾿ αὐτὸ ἦρθε ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ σωθεῖς ἐσύ.

Καὶ ἔγινε παιδί, καὶ μεγάλωσε ὡς ἄνθρωπος, ἐνῷ ἦταν Θεός.

Κάποια φορὰ ἔκανε τὸν ἀναγνώστη, πῆρε τὸ ἱερὸ βιβλίο μὲς στὴ συναγωγὴ καὶ διάβασε:

«Τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου εἶναι καὶ μένει σὲ μένα, γιατὶ μ᾿ αὐτὸ μὲ ἔχρισε».

Ἄλλη φορὰ ὡς ὑποδιάκονος ἔκαμε φραγγέλιο ἀπὸ σχοινὶ καὶ τοὺς ἔβγαλε ὅλους ἔξω ἀπὸ τὸ ἱερὸ καὶ τὰ πρόβατα καὶ τὰ βόδια καὶ ὅλα τ᾿ ἄλλα.

Ἄλλοτε πάλι ὡς διάκονος, ζώστηκε τὴν πετσέτα καὶ ἔπλυνε τὰ πόδια τῶν μαθητῶν του, δίνοντας ἐντολὴ νὰ πλένουν κι αὐτοὶ τὰ πόδια τῶν ἀδελφῶν τους, ὡς Ἱερέας, κάθισε ἀνάμεσα στοὺς ἱερεῖς καὶ δίδασκε τὸν λαό.

Κι ἄλλη φορὰ ὡς ἐπίσκοπος, πῆρε ἄρτο, τὸν εὐλόγησε καὶ τὸν ἔδωσε στοὺς μαθητές του.

Μαστιγώθηκε ἐξαιτίας σου καὶ σὺ γι᾿ αὐτὸν δὲν σηκώνεις οὔτε μία προσβολή, ἐνταφιάστηκε καὶ ἀναστήθηκε ὡς Θεός.

Ὅλα γιὰ μᾶς μὲ τὴ σειρά, τὸ ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου τὰ ὑπέστη, γιὰ νὰ μᾶς σώσει.

Ἂς εἴμαστε λοιπὸν νηφάλιοι, ἂς εἴμαστε ἄγρυπνοι, ἂς περνοῦμε τὸν καιρό μας προσευχόμενοι, ἂς κάνουμε ὅσα εἶναι εὐάρεστα σ᾿ Αὐτόν».

 

Από το Γεροντικό

Πηγή

Πριν βγάλεις συμπεράσματα

Ένας γιατρός μπαίνει βιαστικός στο νοσοκομείο, αφού τον κάλεσαν για μια επείγουσα χειρουργική επέμβαση. Φόρεσε γρήγορα τη ρόμπα του και πήγε κατευθείαν στην αίθουσα του χειρουργείου. Στην αίθουσα της αναμονής συνάντησε τον πατέρα του παιδιού που θα χειρουργούσε.

Εκείνος μόλις είδε το γιατρό του φώναξε:

«Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις; Δεν ξέρεις, ότι η ζωή του γιου μου είναι σε κίνδυνο; Δεν έχεις καμιά αίσθηση ευθύνης;»

Ο γιατρός χαμογέλασε και είπε: «Συγνώμη, που δεν ήμουν στο νοσοκομείο, αλλά ήρθα όσο μπορούσα πιο γρήγορα, αμέσως όταν με κάλεσαν. Και τώρα ηρεμήστε για να κάνω και εγώ τη δουλειά μου».

– «Να ηρεμήσω; Αν ήταν ο γιος σας τώρα σ’ εκείνο το δωμάτιο, θα ηρεμούσατε; Αν ο γιος σας πέθαινε τώρα, τι θα κάνατε;», είπε ο πατέρας οργισμένος.

Ο γιατρός χαμογέλασε πάλι και είπε: «Θα σας έλεγα, ότι από τη σκόνη ερχόμαστε και στη σκόνη καταλήγουμε, ευλογημένο να είναι το όνομα του Κυρίου, προσευχηθείτε και θα κάνουμε το καλύτερο με τη βοήθεια του Θεού».

«Να δίνουμε συμβουλές, όταν δεν μας αφορά κάτι, είναι εύκολο…», μουρμούρισε ο πατέρας.

Το χειρουργείο πήρε κάποιες ώρες. Μετά από αυτό, ο γιατρός είπε χαρούμενος: «Δόξα τω Θεώ, ο γιος σας σώθηκε», και χωρίς να περιμένει απάντηση από τον πατέρα, συνέχισε να περπατάει στο διάδρομο. – «Αν έχετε κάποια ερώτηση, ρωτήστε τη νοσοκόμα».

«Γιατί είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει λίγα λεπτά για να τον ρωτήσω για την κατάσταση του γιου μου;», ρώτησε τη νοσοκόμα λίγα λεπτά αφού έφυγε ο γιατρός.

Η νοσοκόμα απάντησε με δάκρυα στα μάτια: «Ο γιος του πέθανε χτες σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Όταν τον καλέσαμε για το γιο σας, ήταν στην κηδεία και τώρα που σώθηκε ο γιος σας έφυγε τρέχοντας για να ολοκληρωθεί η κηδεία»!!

Κάποιες φορές απαιτείται μεγάλη εσωτερική δύναμη για να μην κρίνεις τον συνάνθρωπό σου. Επειδή ποτέ δεν γνωρίζεις πραγματικά τι συμβαίνει στη ζωή του άλλου ανθρώπου και τι μπορεί αυτός να περνάει εκείνη τη στιγμή, μη βιάζεσαι να κρίνεις και να βγάλεις συμπεράσματα. Η «σιωπή του νου» είναι ο μοναδικός καθρέφτης που αντανακλά την πραγματικότητα της κατάστασης και η αγάπη το κύριο φίλτρο που πρέπει να χρησιμοποιούμε όταν κρίνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.

Πηγη: Το μεγα γεροντικον

Ο άγγελος μετρά τα βήματα μας

Ένας Γέροντας μόναζε στην έρημο και το διάστημα που περπατούσε για να προμηθεύεται το νερό ήταν δώδεκα μίλια.

Κάποια φορά λοιπόν που πήγε να πάρει νερό, βαρέθηκε και είπε:

“Τι χρειάζεται αυτός ο κόπος; Θα ΄ρθω να μείνω κοντά στο νερό”.

Μόλις το ΄πε αυτό, στρέφει το κεφάλι και βλέπει κάποιον να τον ακολουθεί και να μετράει τα βήματά του.

 

Τον ρωτάει ευθύς: “Ποιος είσαι εσύ;”

“Άγγελος Κυρίου -του απαντά- σταλμένος να μετρήσω τα βήματά σου για να σου δώσω τον μισθό σου”.

 

Μόλις τ΄ άκουσε αυτό ο Γέροντας, ενθαρρύνθηκε, έγινε προθυμότερος και πήγε άλλα πέντε μίλια πιο βαθιά στην έρημο.

 

Από το Γεροντικό

Λογισμοί

Κάποιος μοναχός βρήκε τον Όσιο Ποιμήν και του λέει: Έχω πολλούς λογισμούς και κινδυνεύω. Τον βγάζει ο Γέροντας έξω στο ύπαιθρο και του λέει: αυτό, ούτε τους λογισμούς μπορείς να τους εμποδίσεις να έρθουν. Δικό σου όμως έργο είναι να αντισταθείς σ' αυτούς... Άνοιξε την αγκαλιά σου και πιάσε τους ανέμους! Δεν μπορώ να το κάνω αυτό, απαντά ο μοναχός. Και του είπε ο Όσιος: Εάν αδυνατείς να το κάνεις ούτε τους λογισμούς μπορείς να τους εμποδίσεις να έρθουν. Δικό σου όμως έργο είναι να αντισταθείς σ' αυτούς...

Η σιωπή

Κάποτε ένας νεαρός  επισκέφθηκε έναν ερημίτη.  Ήθελε να μάθει και να ρωτήσει πολλά… Τον ξάφνιασε, όμως, η σιωπή του ερημίτη και η απροθυμία του να συνεχίσει τη φλύαρη συζήτηση.

 

Ο νεαρός ενοχλημένος τον ρώτησε μάλλον πειρακτικά:

«Γέροντα, αλήθεια, είπε στο νεαρό, και πες μου τι βλέπεις.»

 

Ο νεαρός κοίταξε με τι έχετε μάθει από τη ζωή σας στα τόσα χρόνια σιωπής;»

 

Ο γέροντας χωρίς να δώσει απάντηση, έριξε τον κουβά στο παρακείμενο πηγάδι και τον ανέσυρε γεμάτο όσο πιο βίαια μπορούσε.

 

«Κοίταξε μέσα στο πηγάδιπροσοχή και είπε:

«Δυστυχώς δεν μπορώ να δω τίποτα!»

 

Ύστερα από λίγα λεπτά σιωπής ο ερημίτης του ξανάπε:

«Ξανακοίταξε και πες τώρα τι βλέπεις.»

 

Ο νεαρός απρόθυμα ξανακοίταξε αλλά εκστατικός είπε:

«Βλέπω τώρα το πρόσωπό μου να καθρεφτίζεται στο νερό σαν να ‘χω μπροστά μου τον καθρέφτη του σπιτιού μου!»

 

Ο ερημίτης χωρίς να σταματήσει το κομποσκοίνι του είπε:

«Είδες, όταν έριξα τον κουβά στο πηγάδι για να αντλήσω νερό, εκείνο θόλωσε. Τώρα που ηρέμησε μπόρεσες να δεις καλά το πρόσωπό σου! Αυτή είναι η εμπειρία της σιωπής: ο άνθρωπος βλέπει τον εαυτό του!»

 

Ο νεαρός , αφού πήρε ταπεινά την ευχή του ερημίτη, επέστρεψε στον πολύβουο κόσμο της καθημερινότητας σοβαρά προβληματισμένος…

 

Από το Γεροντικό

Μη χάνεις την υπομονή σου

Ένας Ερημίτης που βασανιζόταν συχνά από τον δαίμονα της ακηδίας, έλεγε στον εαυτό του κάθε φορά που εκείνος του ψιθύριζε να κατεβαίνει στην πολιτεία και να συναναστρέφεται τους ανθρώπους:

-Γιατί χάνεις την υπομονή σου, άθλιε, και ζητάς να τρέχεις άσκοπα εδώ κι εκεί; Αρκεί που δεν είσαι ικανός για τίποτα, τουλάχιστον δόξαζε τον Θεό που μένοντας εδώ δεν σκανδαλίζεις και δε στενοχωρείς τους συνανθρώπους σου. Ούτε συ θλίβεσαι και σκανδαλίζεσαι απ' αυτούς. Αναλογίσου τα κακά από τα οποία σ' έχει προφυλαγμένο η αγαθότητα του Θεού. Δεν αργολογείς, δεν έρχονται στ' αυτιά σου ανώφελες κουβέντες, τα μάτια σου δε βλέπουν βλαβερές εικόνες. Ένα κακό σε πολεμά, η ακηδία. Αλλ' ο Κύριός σου είναι Παντοδύναμος και θα σε λυτρώσει από την αδυναμία σου και δε θα επιτρέψει ποτέ να δοκιμάσεις πιο μεγάλο πειρασμό από τη δύναμή σου.

Μ' αυτά τα λόγια ο Ερημίτης δίδασκε τον εαυτό του κι αντιστεκόταν με πείσμα στις επιθέσεις του εχθρού, έως ότου ο Θεός βλέποντας την υπομονή του τον απάλλαξε εντελώς από την ακηδία.

 

Από το Γεροντικό

Για το ότι δεν πρέπει να κρίνουμε τον πλησίον μας

Τί έκανε ο αββάς Αμμωνάς όταν ήλθαν εκείνοι οι αδελφοί ταραγμένοι και του είπαν «έλα να δεις, γέροντα, ότι βρίσκεται γυναίκα στο κελλί αυτού εδώ του αδελφού»; Πόσο μεγάλη ευσπλαχνία έδειξε! Πόση αγάπη είχε η αγία εκείνη ψυχή! Επειδή βέβαια κατάλαβε ότι έκρυψε ο αδελφός τη γυναίκα μέσα στο πιθάρι, πήγε και κάθισε πάνω απ’ αυτό και τους είπε να ψάξουν σ’ όλο το κελλί. Και αφού δεν την βρήκαν, τους λέει: «Ο Θεός να σας συγχωρέσει». Και τους ντρόπιασε και τους βοήθησε να μην πιστεύουν εύκολα κατηγορίες για τον πλησίον. Και επιπλέον συνέτισε και εκείνον, επειδή όχι μόνο κάλυψε, μετά τον Θεό, την αμαρτία του, αλλά και επειδή τον διόρθωσε, μόλις βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία. Γιατί μόνο που του κράτησε το χέρι, αφού έβγαλε όλους τους άλλους έξω, και του είπε «φρόντισε για την ψυχή σου, αδελφέ μου», αμέσως ντράπηκε, ήρθε σε συναίσθηση και κατανύχθηκε ο αδελφός. Αμέσως επέδρασε στην ψυχή του η φιλανθρωπία και η συμπάθεια του γέροντα.

 

Από το βιβλίο: Αββά Δωροθέου – Εργα Ασκητικά.

Εκδόσεις, Ετοιμασία. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Καρέα. Δεκέμβριος 2014.

Την καρδιά σου να την έχεις στραμμένη στον Θεό

Ρωτήθηκε από κάποιον ή αμμας Θεοδώρα σχετικά μέ τά ακούσματα πού φθάνουν στ' αύτιά μας: «Πώς είναι δυνατόν -είπε- όταν γενικά τ' αύτιά μας δέχονται λόγια κοσμικών ανθρώπων ή όποιαδήποτε άλλα άσχετα, νά παραμένουν προσανατολισμένα στόν Θεό μόνο;» Καί ή αμμας του λέει: «'Όπως ακριβώς άν κάθεσαι σέ τραπέζι όπου ύπάρχουν πολλά φαγητά καί τρως βέβαια, αλλά όχι μέ ευχαρίστηση, τό ίδιο καί όταν κοσμικά λόγια φθάνουν στ' αύτιά σου· τήν καρδιά σου νά εχεις στραμμένη στόν Θεό καί μ' αύτή τή διάθεση δέν θ' ακους μέ εύχαρίστηση καί δέν παθαίνεις καμιά ζημιά».

 

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ Τόμος Γ- Κεφάλαιο Ι΄50

Εάν δεν γκρέμιζα το παν, δεν θα μπορούσα να οικοδομήσω τον εαυτό μου

Επαναστατώ και γκρεμίζω όλα εκείνα που συνήθισα και έζησα για πολλά χρόνια. Προσπαθώ να ξεχάσω την προ Χριστού εποχή μου, τότε που βάδιζα δίχως προσανατολισμό, δίχως νόημα, δίχως όραμα, δίχως ευαισθησία, δούλος των αισθήσεων και των παθών μου, αγνοώντας το λόγο του Θεού, χωρίς συγκίνηση, χωρίς αναστολές, χωρίς φως μέσα στο σκοτεινό υπόγειο. Και τώρα χτίζω. Έχω μπροστά μου πολλή δουλειά για να φτάσει η οικοδομή μέχρι την οροφή. Έχω σωρούς από μπάζα που θέλουν μετακίνηση. Χτίζω και ξαναχτίζω και προσπαθώ συνεχώς. Πέφτω, σηκώνομαι και δοξάζω το Θεό. Υστερώ ακόμα. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω κι εγώ εκείνο που έλεγε ο αββάς Αλώνιος του Γεροντικού: «Εάν δεν γκρέμιζα το παν, δεν θα μπορούσα να οικοδομήσω τον εαυτό μου».

 

Από το βιβλίο Πρεσβ. Διονύσιου Τάτση, « Θέλω πέντε λόγους Λαλήσαι»

Περί σιωπής

Δεν είναι σοφία, γράφει ο Αββάς Ησαίας ο Αναχωρητής, να ξέρη κανείς να συζητή αριστοτεχνικά. Σοφία είναι να ξέρης πότε πρέπει να μιλήσης και τί πρέπει να πης. Δείχνε πως είσαι αμαθής, για ν’ αποφύγης πολλούς κόπους. Πολλές ανώφελες σκοτούρες έχει εκείνος που παρουσιάζει τον εαυτό του πολυμαθή. Μη καυχάσαι για πολυμάθεια, γιατί είναι περισσότερα εκείνα που δεν ξέρεις από κείνα που έχεις μάθει.

***

Ένας νέος εξωμολογήθηκε στενοχωρημένος στον Αββά Ματώη:

- Πολλές θλίψεις μου προξενεί συχνά η γλώσσα μου, Πάτερ. Αδύνατο να τη συγκρατήσω να μη ελέγχη και κατακρίνη τους Αδελφούς μου.

- Αν σου φαίνεται αδύνατο να δαμάσης τη γλώσσα σου, τότε απόφευγε τις συναναστροφές, τον συμβούλεψε ο Γέροντας. Περιορίσου στον εαυτό σου. Η ακράτεια της γλώσσης είναι ηθική αρρώστια μεταδοτική, γι’ αυτό και επικίνδυνη. Εγώ, καθώς βλέπεις, ζω ολομόναχος, όχι από αρετή, αλλά από αδυναμία. Πρέπει να νοιώθη πολύ δυνατός ο Καλόγερος, που συναναστρέφεται τους ανθρώπους.

***

Αν αποκτήσης την αρετή της σιωπής, λέγει κάποιος Αββάς, μη καυχηθής πως κατώρθωσες κάτι σπουδαίο. Πείσε καλλίτερα τον εαυτό σου πως δεν είσαι άξιος ούτε να μιλάς.

 

Αποσπάσματα από το Γεροντικό

Κανείς ποτέ δεν πρέπει ν΄απελπίζεται

Ένας στρατιώτης ρώτησε τον αββά Μιώς, αν άραγε ο Θεός δέχεται τη μετάνοια του αμαρτωλού.

Και ο αββάς, αφού τον δίδαξε με πολλούς λόγους, είπε:

- Πες μου, αγαπητέ. Αν σχιστεί το χιτώνιό σου, το πετάς;

- Όχι, απάντησε εκείνος. Το ράβω και το χρησιμοποιώ πάλι.

- Αν λοιπόν εσύ λυπάσαι το ρούχο σου, του είπε τότε ο γέροντας, δεν θα λυπηθεί ο Θεός το δικό του πλάσμα;

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Ποιμένα:

- Έκανα αμαρτία μεγάλη, και θέλω να μείνω σε μετάνοια τρία χρόνια.

- Πολύ είναι, του λέει ο γέροντας.

Ρώτησαν τότε κάποιοι, πού βρίσκονταν εκεί:

- Φτάνουν σαράντα μέρες;

- Πολύ είναι, είπε πάλι ο αββάς. Εγώ νομίζω πώς, αν ένας άνθρωπος μετανοήσει μ΄ όλη του την καρδιά και δεν συνεχίσει ν΄ αμαρτάνει πια, ακόμα και σε τρεις μέρες τον δέχεται ο Θεός.

 

Από το Γεροντικό

«Να παίρνουμε κανένα τηλεφωνάκι στον Κύριο και στην Παναγία». Ποια είναι τα νούμερά τους…

«Να παίρνουμε κανένα τηλεφωνάκι στον Κύριο και στην Παναγία.

Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», είναι το νούμερο του Χρίστου. «Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθησόν με», είναι το νούμερο της Παναγίας.

Όταν την επικαλούμαστε, είναι σαν να μας λέη: «Έλα, παιδί μου, σ’ ακούω»».

*****

«Όποιος θέλει να αγωνισθή του φθάνη η ησυχία και το κομποσχοίνι. Οι κασσέτες [η ακρόαση πολλών κηρυγμάτων, ομιλιών], και Εκκλησιαστικές να είναι, σκοτίζουν το νου».

 *****

Είπε Γέρων: «Η προσευχή του Ιησού είναι η μεγαλύτερη περιουσία του αληθινού μοναχού. Για την καρδιά που την έχει συνηθίσει, η απουσία του γλυκυτάτου ονόματος είναι σαν μία πληγή που δεν σ’ αφήνει να ησυχάσης και σε πονά πάντοτε. Αγωνίσου να αποκτήσης την συνήθεια της νοεράς προσευχής. Όταν την αποκτήσης, θα δοκιμάσεις ευτυχία καί μακαριότητα μέσα στις κακουχίες και τους πειρασμούς».

*****

Είπε Γέρων: «Τον κανόνα σου μην τον αφήσης ποτέ. Είναι σαν ασπίδα που φυλάει τον μοναχό».

*****

Είπε Γέρων: «Η νοερά προσευχή είναι η μυστική αναπνοή του Αγίου Όρους».

*****

Γέρων επισκέφθηκε γειτονικό Κελλί. Τον δόκιμο του κελλιού τον πολεμούσαν εκείνο τον καιρό λογισμοί κατακρίσεως. Ο Γέροντας χωρίς να το γνωρίζη, του είπε:

«Η κατάκριση είναι μεγάλη αμαρτία. Εσύ να μην κατακρίνης τους άλλους, αλλά να κοιτάζης μόνο την καμπούρα σ’(ου). Να θεωρής τον εαυτό σου κατώτερο και από τον πιο κατώτερο. Να έχης εν καλό Πνευματικό και να κοιτάζης την καμπούρα σ’(ου)».

*****

«Η μετάνοια δεν έχει θυμό και κατάκριση».

*****

Είπε Γέρων: «Όχι μόνο να φυλάγεσαι από το να μην κατακρίνης κανέναν, αλλά και εσύ να μη γίνης αιτία να σε κατακρίνουν, να σε κατηγορήσουν δικαίως.

 

Εάν αδίκως, τότε θα έχεις μισθό».

 

Από το βιβλίο, «Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη παράδοση», Άγιον Όρος 2011

Αναδημοσίευση από:  simeiakairwn.wordpress

Μεταμόρφωση

Η όλη ζωή του χριστιανού, ο δρόμος και η πορεία του είναι πάντα σταυροαναστάσιμη. Υπάρχουν σημεία σε αυτή την οδό ολοφώτεινα, στιγμές απέραντης ευλογίας, ανεκλάλητης χαράς και ουράνιας γαλήνης.

Έρχονται όμως αναπόφευκτα και καιροί που πληγώνουν, μέρες συννεφιασμένες, νύχτες βουβές και ματωμένες, συκοφαντίες, αίσθηση μοναξιάς και ανεπαίσχυντης προδοσίας από δήθεν φίλους. Θα έρθει απρόσμενα η επώδυνη αρρώστια, η εγκατάλειψη, ένας χωρισμός, ένας αποχωρισμός, ο χλευασμός του κόσμου, ο ονειδισμός της πλειοψηφίας του όχλου. Είπε κάποτε σοφά ένας μοναχός: "Μην θέλεις να ακολουθείς τον Ιησού μονάχα όταν πηγαίνει στο όρος Θαβώρ αλλά να Τον ακολουθείς και όταν πηγαίνει στο όρος του Γολγοθά".

Η αληθινή μορφή μεταμόρφωσης είναι εκείνη η εσωτερική αλλοίωση και βεβαιότητα του να αντικρίζεις θαρρετά τον πόνο και να τον μεταπλάθεις σε παράδεισο, να κουβαλάς τον σταυρό και να προσμένεις την Ανάσταση. Γιατί μόνο τότε μπορείς να βλέπεις καθαρά αυτό που κοιτάς. Όταν ο Χριστός γίνει όλος ένα φως μέσα στην καρδιά σου.

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Όποιος θέλει να σωθεί

Ένας γέροντας – διηγήθηκε ο αββάς Κασσιανός – πού ασκήτευε στην έρημο, παρακάλεσε το Θεό να του δώσει τούτο το χάρισμα: Όταν γίνεται πνευματική συζήτηση, να μη νυστάζει ποτέ, όταν όμως κανείς αργολογεί ή κατακρίνει, τότε να τον παίρνει ο ύπνος, για να μη μολύνονται τ΄ αυτιά του με τέτοιο δηλητήριο. Και πραγματικά, του έδωσε ο Θεός αυτό που ζητούσε.

Έλεγε λοιπόν αυτός ο γέροντας, πώς ο διάβολος είναι θιασώτης της αργολογίας και αντίπαλος κάθε πνευματικής διδαχής.

Επιβεβαίωνε μάλιστα το λόγο του με τούτο το παράδειγμα:

- Μια φορά, καθώς μιλούσα για ψυχωφελή ζητήματα σε κάποιους αδελφούς, τόσο πολύ νύσταξαν, πού δεν μπορούσαν ούτε τα βλέφαρά τους να κουνήσουν. Κι εγώ τότε, θέλοντας να φανερώσω πώς αυτό συμβαίνει από δαιμονική ενέργεια, άρχισα ν΄ αργολογώ. Στη στιγμή ξενύσταξαν κι έγιναν ολόχαροι! Αναστέναξα και τους είπα: «Δέστε, αδελφοί μου! Όσο μιλούσαμε για ουράνια πράγματα, τα μάτια όλων σας τα έκλεινε ο ύπνος. Μόλις όμως ακούστηκαν λόγια μάταια, όλοι ξενυστάξατε και ακούγατε πρόθυμα. Σας παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί, να συναισθανθείτε την ενέργεια του πονηρού δαίμονα, κι έτσι να είστε προσεκτικοί και να φυλάγεστε από το νυσταγμό, κάθε φορά πού κάνετε ή ακούτε κάτι πνευματικό».

 

Από το Γεροντικό

Η ευθύνη και η γαλήνη

Όταν έριξα την ευθύνη των πραγμάτων πάνω μου, αμέσως η γαλήνη απλώθηκε μέσα στην ψυχή μου.

Από τη στιγμή που έριξα το βάρος στον άλλο και είπα αυτός φταίει και όχι εγώ, τότε ένιωσα μέσα μου στεναχώρια και πίκρα.

 

Μέγας Αντώνιος

Μόνο στη σιωπή ο άνθρωπος μιλάει στον Θεό

Είπε μοναχός για την σιωπή...

Παρατήρησα ότι πολλοί τώρα δεν μπορούν να αντέξουν τη σιωπή.

Οι μάνατζερ φωνάζουν. Οι νέοι ακούν δυνατή μουσική. Οι ηλικιωμένοι παρακολουθούν τηλεόραση ατελείωτα. Ο καθένας φαίνεται να φοβάται να είναι μόνος με τον εαυτό του. Αυτό πνίγει τη φωνή της συνείδησης. Η συνείδηση είναι ένα μήνυμα από τον Θεό.

Το να ζεις με συνείδηση είναι να ζεις παρέα με τους αγγέλους. Όταν ένα άτομο δεν γνωρίζει την σιωπή, δεν μπορεί να ακούσει αγγέλους. Λένε όταν είναι ήσυχα. "Ένας ήρεμος άγγελος πέταξε κοντά."

Η σιωπή βοηθά. Σε σιωπή, η μητέρα μπορεί να ακούσει το κλάμα των απομακρυσμένων παιδιών και να προσευχηθεί προσεκτικά γι 'αυτούς.

Μόνο στη σιωπή ο άνθρωπος μιλάει στον Θεό.

Και ο Κύριος του απαντά.

Στα πνευματικά βιβλία μπορούν να βρεθούν περιγραφές τέτοιων καταστάσεων όπως η «σιωπή του νου», η «ησυχία του νου». Και ο Κύριος σε ένα πό τους τίτλους του ονομάζεται Κύριος της Σιωπής, ο Αρχηγός της Σιωπής.

"Δώστε στη ζωή σας μας την ειρήνη και τη σιωπή ..."; "Ας ζήσουμε μια ήσυχη και σιωπηλή ζωή με όλη την ευσέβεια και την γαλήνη...".

 

Πηγή

Πόνος, λύπη και γλυκά δάκρυα

Είναι αδύνατο να μη δοκιμάζει λύπη εκείνος που παιδαγωγείται με πειρασμούς. Αλλά ύστερα γεμίζουν με μεγάλη χαρά και γλυκά δάκρυα και θεία νοήματα οι άνθρωποι αυτοί που καλλιέργησαν τον πόνο και τη θλίψη μέσα στην καρδιά τους.

 

Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος- Φιλοκαλία Τόμος Ά

 

Το δέντρο που δεν σείεται από τον άνεμο ούτε ρίζες γερές κάνει ούτε μεγαλώνει όπως πρέπει, έλεγε κάποιος από τους Γέροντες. Κι ο άνθρωπος που δεν σαλεύεται από τους πειρασμούς, δεν αποκτά δυνατό χαρακτήρα.

 

Γεροντικό, Σταλαγματιές απο την Πατερική Σοφία, Θεοδώρας Χαμπάκη

Στην πράξη

 

Ἀδελφοί μου, ἀπό λόγια χόρτασε ὁ κόσμος. Οἱ ἄνθρωποι θέλουν τήν στοργή μας, θέλουν τήν ἀγάπη μας καί τό γνήσιο καί ἄδολο ἐνδιαφέρον. Στήν πρᾶξι ἡ πίστις μας. Στήν πρᾶξι τό Εὐαγγέλιο. Στήν πρᾶξι οἱ Χριστιανοί. Τότε μόνον μποροῦμε νά λέμε ὅτι εἴμαστε οἱ ἄνθρωποι πού ἀγαποῦμε τόν Θεό, πού ἀγαποῦμε καί τόν ἀδελφό. Τότε θά νοιώθουμε μία πληρότητα στήν ζωή μας. Τότε θά κρατοῦμε στά χέρια μας τό εἰσιτήριο γιά τήν αἰωνιότητα.

 

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

 

Ρώτησε κάποιος τὸν ἀββᾶ Ἀντώνιο:

 

«Τί ἂν φυλάξω, θὰ εἶμαι ἀρεστὸς στὸν Θεό;».

 

Καὶ ἀπάντησε ὁ Γέροντας: «Τήρησε αὐτὰ ποὺ θὰ σοῦ παραγγείλω:

 

Ὅπου κι ἂν πᾶς, τὸν Θεὸ να᾿ χεῖς μπρὸς στὰ μάτια σου πάντοτε.

Ὅ,τι κι ἂν κάνεις, νὰ στηρίζεται στὴ μαρτυρία τῶν θείων Γραφῶν.

Καὶ σ᾿ ὅποιον τόπο κι ἂν κατοικεῖς, μὴ μετακινεῖσαι εὔκολα ἀπὸ κεῖ. Αὐτὲς τὶς τρεῖς παραγγελίες κράτησέ τες καὶ σώζεσαι».