Για σένα γεννήθηκα

Κάθε φορά που λες δεν έχω κανένα

θ' ακούς την φωνή Το σαν δροσερό αεράκι:

"Για σένα έγινα άνθρωπος και λες πως δεν έχεις κανένα;

Για σένα γεννηθηκα.

Εσένα αγαπώ. Εσένα περιμένω"

 

Αλέξης Αλεξάνδρου 

Ο Χριστός γεννήθηκε, παιδιά του Θεού!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 

Ο Χριστός γεννήθηκε, παιδιά του Θεού! Ήρθε πάλι η Αγαθή Ημέρα.

Τα Χριστούγεννα είναι η Αγαθή Ημέρα λόγω του αγαθού Βασιλιά, που τούτη τη μέρα επισκέφθηκε τον κόσμο. Οι πόλεις σκαλίζουν στο ξύλο και στην πέτρα εκείνη τη μέρα, την οποία τους επισκέφθηκε ο κάποιος γήινος βασιλιάς. Εμείς ας σκαλίζουμε στις καρδιές μας την επίσκεψη του ουράνιου Βασιλιά. Το ξύλο θα σαπίσει, η πέτρα θα φθαρεί, ενώ εκείνο που είναι γραμμένο στην καρδιά θα ξεπεράσει το ναυάγιο του θανάτου και θα μπει στην αιωνιότητα. Οι άγιοι άνθρωποι έχουν τη συνήθεια όπως ανασαίνουν, έτσι στην καρδιά να αναφέρουν το όνομα του Βασιλιά Χριστού. Όταν τα θηρία σπαράξανε τον άγιο Ιγνάτιο στο Κολοσσαίο, βρέθηκε η καρδιά του ολόκληρη, και στην καρδιά σαν σκαλισμένα δύο γράμματα Ι(ησούς) Χ(ριστός).

“ίδετε. ποταπήν αγάπην δέδωκεν ημίν ο πατήρ ίνα τέκνα θεού κληθώμεν” (Α΄Ιωάν. 3,1), γράφει ο αυτόπτης του Χριστού. Πριν από τον Χριστό το ανθρώπινο γένος δεν ήξερε για την αγάπη του Πατέρα προς τα παιδιά ούτε των παιδιών προς τον Πατέρα. Όμως με τη γέννηση στον κόσμο του Υιού του Θεού, του Μονογενή, άνοιξαν τα μάτια στους ανθρώπους για έναν άγνωστο Γονέα στους ουρανούς και για τη μέχρι τότε άγνωστη αγάπη, την ουράνια. Ζεσταμένη με τούτη την ουράνια αγάπη, πέταξε η αγία Αικατερίνη το γήινο αυτοκρατορικό στεφάνι, και δέχθηκε τον θάνατο επάνω στον τροχό! Και παρόμοια μ’ εκείνη πόσες ομάδες και στρατοί και λαοί, κοινώνησαν με το πυρ εκείνης της ουράνιας αγάπης, βάδισαν στον θάνατο, πετώντας το σώμα από πάνω τους σαν άχρηστο υφασμάτινο κουρέλι! Τελικά τα Χριστούγεννα είναι η Αγαθή Ημέρα ακόμα και εξαιτίας της ειρήνης και της δύναμης, της σοφίας και της χάριτος και του, γεμάτου με πλούτη, ουρανού που μέσω τούτης της μέρας αγγέλθηκαν στον κόσμο με τη φανέρωση του Υιού του Θεού. Με τη φανέρωση του Βασιλιά και Διακόνου, του Άρχοντα και Μάρτυρα, του Φίλου και Κυνηγημένου, του Νεκρού και Αναστημένου.

 

Εύχομαι να σας ανοίξει ο Κύριος την πνευματική όραση, να δείτε όλα τα πλούτη που μας αναγγέλθηκαν και προσφέρθηκαν με τη γέννηση του Υιού του Θεού.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο “Δεν φτάνει μόνο η πίστη…” του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

Πηγή

Για να εισέλθεις εδώ μέσα, στο μέρος που γεννήθηκα, για να γεννηθώ Εγώ μέσα σου, πρέπει να ταπεινωθείς.

Δεν χρειάζεται εξυπνάδα στα Χριστιανικά θέματα. Χρειάζεται απλότητα και ταπείνωση... Στη Βηθλεέμ έχει μία πόρτα, ένα μέτρο ύψος.

Πρέπει να καμπουριάσεις, για να μπεις μέσα.

Είναι σαν να σου λέει ο Χριστός:

''Για να εισέλθεις εδώ μέσα, στο μέρος που γεννήθηκα, για να γεννηθώ Εγώ μέσα σου, πρέπει να ταπεινωθείς. Εάν δεν ταπεινωθείς και θεωρείς τον εαυτόν σου ότι κάποιος είσαι, για εδώ μέσα δεν κάνεις. Θα ταπεινωθείς...''.

 

 Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Πηγή

Φωτεινή πόλη…αλλά σβηστοί άνθρωποι!

Εξωτερικά στολίσαμε, εξωτερικά θα στολιστούμε και εμείς, θα μιλάμε, θα τρώμε και θα εορτάζουμε «Χριστούγεννα», αλλά θα απέχουμε πολύ, από αυτό που ο ίδιος ο Χριστός μας θέλει, από αυτό που η ίδια η Εκκλησία μας διδάσκει και προσμένει, από τα ίδια της τα μέλη!Θέλουμε φυσικά να επισημάνουμε ότι τα περισσότερα από τα παραπάνω δεν σημαίνει ότι είναι κακά καθ’ αυτό!

Ούτε τα όμορφα φορέματα, ούτε τα ωραία φαγητά, ούτε η καλή και όμορφη διασκέδαση-ψυχαγωγία! Το πρόβλημα είναι όταν μένουμε μόνο σε αυτά και χάνουμε τον σκοπό-το πρόσωπο, για το οποίο έγιναν και κάνουμε όλα αυτά!

Γιατί γεννήθηκε ο Χριστός; Για να έρθει να μας προσλάβει, να μας απαλλάξει από την φθορά και την αμαρτία, με τον σταυρό και την Ανάστασή Του! Άρα πως τον προσεγγίζω και εγώ; Όταν αφήνω την καρδιά μου να καθαριστεί από τα πάθη και τις αμαρτίες!

Πως γίνεται αυτό; Με το μυστήριο φυσικά της μετανοίας! Φροντίζουμε εκτός από τα άλλα και γι’ αυτό; Πως εγώ θα γευτώ τον Χριστό; Φυσικά όταν κοινωνήσω! Πως θα γίνει αυτό όταν ξενυχτώ την παραμονή και δεν κρατώ την νηστεία που έχει η Εκκλησία μας, μέχρι να έρθει ανήμερα να κοινωνήσω Χριστό;

Ωραία και η φιλανθρωπική ευαισθησία κάποιων στις μέρες αυτές, αλλά τι νόημα έχει, όταν δεν είμαι ελεήμων και φιλάνθρωπος και τις επόμενες μέρες και μήνες, που δεν θα υπάρχουν τα δέντρα και τα στολίδια και τα λαμπιόνια;

Επομένως αδελφοί μου, πριν πασχίσουμε να φωταγωγήσουμε το σπίτι μας, το μπαλκόνι μας, την επιχείρησή μας, τα δημόσια κτήριά μας, ας φροντίσουμε πρώτα να φωτιστούμε και στολιστούμε με τις αρετές και τα χαρίσματα, τα οποία θα μας επιτρέπουν να κάνουμε Χριστούγεννα κάθε μέρα και το πρόσωπό μας θα λάμπει, ακόμη και αν όλα γύρω μας είναι σκοτάδι! Το σκοτάδι της καρδιάς δεν φεύγει με λαμπιόνια, αλλά με Χριστό που είναι το φως του κόσμου!

 

Προλαβαίνουμε λοιπόν να φωτιστούμε, έστω και τις τελευταίες μέρες, πριν γεννηθεί πάλι ο Κύριός μας! Αμήν!

 

π.Αντώνιος Χρήστου

Το νόημα της ''αγάπης'' των Χριστουγέννων

Πείτε μου σας παρακαλώ, ποιό το νόημα της ''αγάπης'' των Χριστουγέννων; Και ολο ακούς αγάπη και αγάπη... το νόημα της όντως αγάπης, είναι να θες να δείς τον αδερφό σου να γίνεται καλύτερος απο εσένα ολούθε, να θες να γίνει εκείνος άγιος, να σε ξεπεράσει εις ολα...

Να τον δείς να βαδίζει πνευματικά, ποιο μακρυά απο σένα. Και συ να χαίρεσαι... και να σκέφτεσαι, πως αν τυχόν δεν τα καταφέρεις εσυ, και αστοχήσεις, θα τα καταφέρουν οι αδελφοί σου. Και να ελπίζεις πάντα πως αν εσυ ο ''σπουδαίος'' μείνεις πίσω, θα έχεις χέρια να σε τραβήξουν...

Θα έχεις αδέρφια... Άλλαξε εσυ, διορθώσου, και θα διορθωθεί έτσι και η Εκκλησία έλεγε ο Άγιος γέροντας Παΐσιος. Αυτό το νόημα του ''αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν'' είναι η όντως αγάπη. Να θες λέει, να δείς τον αδερφό σου να γίνεται καλύτερος απο εσένα είς ολα, και συ να χαίρεσαι, χιλιάδες χαρές...

 

~ Δημήτρης Ρόδης

 

*Καλά Χριστούγεννα αδέρφια όπου γης

Πηγή: https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com

Αν δεν αγαπήσεις το Χριστό, τίποτα δεν κατάλαβες, ματαίως ήρθες στη γη

 

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†)

 

«…και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν» (Ματθ. 1:21)

…

Αν κάποιος σου κάνει ένα καλό, το θυμάσαι, τον θεωρείς ευεργέτη. Στο γιατρό λ.χ. που σε θεράπευσε εκφράζεις ευγνωμοσύνη. Παραπάνω όμως απ’ όλους τους ευεργέτες είναι ο Χριστός, διότι μας σώζει απ’ το χειρότερο κακό, την αμαρτία. Σώζει με την Εκκλησία του.

Είναι ο αληθινός Σωτήρας. Το αισθανόμαστε; Μόνο όποιος νιώθει την αμαρτωλότητά του και λέει όπως ο τελώνης «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» (Λουκ. 18:13), ή όπως ο άσωτος «Ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου» (Λουκ. 15:18), ή όπως ο ληστής «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» (Λουκ. 23:42), αυτός καταλαβαίνει ότι ο Χριστός είναι Σωτήρας.

Και δεν αρκεί βέβαια να πεις μόνο, ότι είναι Σωτήρας των ανθρώπων γενικώς· πρέπει να νιώσεις ότι είναι και προσωπικώς δικός σου σωτήρας. Αυτό θα σε αξιώσει ο Θεός να το αισθανθείς, αν σκύψεις εν μετανοία και πεις τα αμαρτήματά σου στον πνευματικό πατέρα, αν εξομολογηθείς. Τότε θα νιώσεις, ότι φεύγει από πάνω του ένα βουνό και θα αισθανθείς για το Χριστό βαθειά ευγνωμοσύνη.

Αυτό αισθάνθηκε ο ληστής στο σταυρό, αυτό αισθάνθηκαν οι απόστολοι, οι μάρτυρες, όλοι οι άγιοι, όπως π.χ. ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος επίσκοπος Αντιοχείας. Όταν τον οδηγούσαν στη Ρώμη για τον ρίξουν στα θηρία, έγραφε για το Χριστό· «Ο εμός έρως εσταύρωται», ο Χριστός δηλαδή είναι ο έρως της καρδιάς μου». Μικροί έρωτες συγκινούν σήμερα την σαρκική γενεά μας· μόνο το σεξ. Δεν το κατηγορώ, ο Θεός το εμφύτευσε· αλλ’ όχι για να σβήσει όλους τους άλλους έρωτες. Η γενεά μας, γενεά Σοδόμων και Γομόρρων, δεν γνωρίζει άλλους έρωτες. Ορθώς είπε ένας φιλόσοφος, ότι η εποχή μας είναι ανέραστη. Αν δεν αγαπήσεις το Χριστό, τίποτα δεν κατάλαβες, ματαίως ήρθες στη γη. Ωραίοι έρωτες είναι ο έρως της επιστήμης, ο έρως της πατρίδος, μα υπεράνω όλων ο έρως του Χριστού.

Στα παλιά τα χρόνια, το όνομα του Χριστού ήταν το γλυκύτερο πράγμα. Έπαιρνε στα γόνατά της το μικρό παιδάκι η γιαγιά, το μάθαινε να κάνει σταυρό του, και η πρώτη λέξη που μάθαινε να λέει ήταν η λέξη Χριστός. Είδα τέτοια παραδείγματα. Τώρα δυστυχώς ο θείος έρως όχι μόνο έχει σβήσει αλλά μερικές φορές αντιστρέφεται τελείως σε μίσος σατανικό.

Όταν ήμουν ιεροκήρυκας στα Γρεβενά και περιόδευα πάνω στα ψηλά βουνά, εκεί που περπατούσα, ακούω ξαφνικά μια βλαστήμια. Πρώτη φορά άκουγα τέτοια βλαστήμια. Πω πω! λέω, τι είν’ εδώ; δαίμονες κατοικούν εδώ πέρα; Πλησίασα λοιπόν και είδα· πίσω από ένα δέντρο καθόταν ένας πατέρας, είχε στα γόνατά του ένα αγοράκι και το μάθαινε να βλαστημάει το Χριστό! Θεέ μου, ακόμα δεν έγιναν τα άστρα κεραυνοί να πέσουν στα κεφάλια μας; Πού είναι η αγάπη στο Χριστό;

Ας υβρίζεται όμως και ας ατιμάζεται ο Χριστός· το όνομά του θα μείνει αιώνιο. Όπως τα μαύρα σύννεφα δεν μπορούν να σβήσουν τον ήλιο, έτσι και οι βλαστήμιες δεν μπορούν να σβήσουν το όνομα του Χριστού. Θα μείνει εις αιώνας αιώνων, εις πείσμα των δαιμόνων.

Εύχομαι στον τόπο μας, να μην ακούγεται ούτε μία βλαστήμια, αλλά μικροί και μεγάλοι, άντρες και γυναίκες, όλοι ανεξαιρέτως να λέμε· Ευλογητός ο Θεός και δοξασμένο το όνομά του· ον, παίδες Ελλήνων, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας· αμήν.

 

(Ομιλία στον Ι. Ναό Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης Αμυνταίου την 20-12-1987).

 

Πηγή

Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (Ματθ. α΄ 1-25)

 

Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυῒδ, υἱοῦ Ἀβραάμ. Ἀβραὰμ ἐγέννησεν τὸν Ἰσαάκ, Ἰσαὰκ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰακώβ, Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, Ἰούδας δὲ ἐγέννησεν τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἐκ τῆς Θάμαρ, Φαρὲς δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἑσρώμ, Ἑσρὼμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀράμ, Ἀρὰμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀμιναδάβ, Ἀμιναδὰβ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ναασσών, Ναασσὼν δὲ ἐγέννησεν τὸν Σαλμών, Σαλμὼν δὲ ἐγέννησεν τὸν Βοὸζ ἐκ τῆς Ραχάβ, Βοὸζ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ὠβὴδ ἐκ τῆς Ρούθ, Ὠβὴδ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰεσσαί, Ἰεσσαὶ δὲ ἐγέννησεν τὸν Δαυῒδ τὸν βασιλέα. Δαυῒδ δὲ ἐγέννησεν τὸν Σολομῶντα ἐκ τῆς τοῦ Οὐρίου, Σολομὼν δὲ ἐγέννησεν τὸν Ροβοάμ, Ροβοὰμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀβιά, Ἀβιὰ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀσά, Ἀσὰ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰωσαφάτ, Ἰωσαφὰτ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰωράμ, Ἰωρὰμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ὀζίαν, Ὀζίας δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰωάθαμ, Ἰωάθαμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀχαζ, Ἀχαζ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἑζεκίαν, Ἑζεκίας δὲ ἐγέννησεν τὸν Μανασσῆ, Μανασσῆς δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀμών, Ἀμὼν δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰωσίαν, Ἰωσίας δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐπὶ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος. Μετὰ δὲ τὴν μετοικεσίαν Βαβυλῶνος Ἰεχονίας ἐγέννησεν τὸν Σαλαθιήλ, Σαλαθιὴλ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ζοροβάβελ, Ζοροβάβελ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀβιούδ, Ἀβιοὺδ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἐλιακείμ, Ἐλιακεὶμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀζώρ, Ἀζὼρ δὲ ἐγέννησεν τὸν Σαδώκ, Σαδὼκ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἀχείμ, Ἀχεὶμ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἐλιούδ, Ἐλιοὺδ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἐλεάζαρ, Ἐλεάζαρ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ματθάν, Ματθὰν δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰακώβ, Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησεν τὸν Ἰωσὴφ τὸν ἄνδρα Μαρίας, ἐξ ἧς ἐγεννήθη Ἰησοῦς ὁ λεγόμενος Χριστός. Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαὶ ἀπὸ Ἀβραὰμ ἕως Δαυῒδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαυῒδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες. Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γένεσις οὕτως ἦν. Μνηστευθείσης τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ Ἰωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος ἁγίου. Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν παραδειγματίσαι, ἐβουλήθη λάθρᾳ ἀπολῦσαι αὐτήν. Ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ' ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· Ἰωσὴφ υἱὸς Δαυῒδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου, τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ πνεύματός ἐστιν ἁγίου· τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν, αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· «Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ», ὅ ἐστιν μεθερμηνευόμενον «μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός». Διεγερθεὶς δὲ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἐποίησεν ὡς προσέταξεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος Κυρίου καὶ παρέλαβε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱόν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ - 22 Δεκεμβρίου 2024 

Μὴν πιστεύεις στο Χριστό που ἐσὺ ἔπλασες … ἀλλὰ στο Χριστό που ἔπλασε ἐσένα

Ἕνας Χριστός που γεννήθηκε στή Βηθλεέμ, μέσα στή φάτνη κοντὰ στα ζωάκια.

Ἕνας Χριστός που γεμίζει τις βιτρίνες τῶν καταστημάτων μὲ ὡραῖες χριστουγεννιάτικες κάρτες.

Ἕνας Χριστός που γεμίζει τὸν κόσμο μὲ πολλὰ εἴδη δένδρων καὶ χριστουγεννιάτικων δώρων καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ γεμίζουν χρήματα οἱ τσέπες τῶν πολιτῶν.

Ἕνας Χριστός που φέρνει 15 ἡμέρες διακοπὲς στα σχολεῖα.

Ἕνας Χριστός που γεμίζει μόνο μὲ εὐχὲς τὸν κόσμο.

Ἕνας Χριστός που μιλᾷ μόνο για ἀγάπη, εἰρήνη κ.λπ. καὶ μὲ τὸ συμφέρον που τὰ ἐξηγεῖ ὁ καθένας.

Ἕνας Χριστός που φέρνει τὸν Ἀη Βασίλη γερασμένο, παχουλό, μὲ ἄσπρα γένια καὶ κόκκινα ῥούχα, γεμάτο μὲ δῶρα.

Ἕνας Χριστός που γίνεται ὑπέροχο καρτ-ποστάλ, εἰκόνα, διακοσμητικό, καὶ χίλια δυο ἄλλα.

Ἕνας Χριστός που δεν ἐνοχλεῖ τὴν προσωπικὴ ζωὴ τοῦ καθενὸς μας:

 

Είναι ο Χριστός που εμείς πλάσαμε.

 

Ἕνας Χριστός που γεννήθηκε στή Βηθλεὲμ καὶ ἄλλαξε τή ζωή τῆς ἀνθρωπότητας.

Ἕνας Χριστός που εἶπε να μοιραζόμαστε μὲ τοὺς φτωχοὺς τὰ ὑπάρχοντα μας καὶ να μὴν τοὺς θυμόμαστε μόνο τὰ Χριστούγεννα.

Ἕνας Χριστός που εἶπε να μὴν κλέβουμε ἀλλὰ να βοηθοῦμε.

Ἕνας Χριστός που δίνει ὁράματα καὶ στόχους στο χριστιανὸ μαθητῇ καὶ ὄχι «φάγωμεν πίωμεν, αὔριο γὰρ ἀποθνῄσκωμεν».

Ἕνας Χριστός που δεν ἐπιτρέπει ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης τὸ ξεπούλημα μιᾶς πατρίδας.

 

Ἕνας Χριστός που ἔχει τὸν Ἁγιο Βασίλη νέο, ἀσκητικό, λεπτό, μὲ μαῦρα γένια καὶ ὄχι κόκκινα παρδαλὰ ῥούχα, να ζητᾶ ἐλεημοσύνη για να φροντίσει τὰ δεκάδες ἱδρύματά που εἶχε.

Ἕνας Χριστός που ἀπὸ σκέτη εἰκόνα γίνεται πηγὴ δύναμης, μὲ ἄποψη καὶ θέση στή ζωὴ μας.

Ἕνας Χριστός που δὲ θέλει ἐκτρώσεις, τσιγάρο, ναρκωτικά, ποτὸ καὶ παρεμβαίνει στή ζωὴ μας μὲ δυναμικὸ τρόπο:

Είναι ο Χριστός που έπλασε εμάς.

 

Ἐν Ἐσόπτρῳ – Τριμηνιαία περιοδική ἔκδοση Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Ἱ. Μ. Γορτύνης καί Ἀρκαδίας, Ἔτος 1ο – Τεῦχος 1ο – Ἰανουάριος, Φεβρουάριος, Μάρτιος 2007

Αναδημοσίεση από:https://simeiakairwn.wordpress.com

Τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»

Να μπαίνεις στη θέση του άλλου

Υπάρχουν στιγμές που όσο κι αν παλεύουμε η καρδιά μας βαραίνει και θλίβεται. Έτσι κι εγώ χτες σκεφτόμουν διάφορα πράγματα και αναστέναζα κοιτώντας την εικόνα του Χριστού μας. Μέχρι που σφηνώθηκε στην καρδιά μου αυτή η φράση απ’ το Ευαγγέλιο του Ιωάννη: « Εις τα ίδια ήλθε και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον» δηλαδή « Ήλθε στους δικούς Του αλλά αυτοί δεν Τον δέχθηκαν» ( α΄,11). Όλο το βράδυ σκεφτόμουν αυτή τη φράση, σκεφτόμουν το Χριστό που δημιούργησε τον κόσμο και τους ανθρώπους με τόση Αγάπη και όταν ήρθε στη γη εμείς δεν Τον δεχθήκαμε! Σκεφτόμουν την Παναγία Μητέρα Του κυοφορούσα να διώχνεται από όλα τα πανδοχεία και τα σπίτια. Δεν χωρούσε να μπει εκεί ο Χριστός… ήταν πλήρη. Όπως είμαστε κι εμείς πλήρεις εγωισμού και παθών. Μπήκα στη θέση Του και ξέχασα τα δικά μου γιατί ήταν πολύ μικρά κι ασήμαντα σε σχέση μ’ αυτά που πέρασε ο Θεάνθρωπος! Απ’ τη στενοχώρια μου ράγισε η καρδιά μου αλλά ο Κύριος με συμπόνεσε και μου έδωσε καινούρια καρδιά, χωρίς λύπη αλλά με χαρά, ελπίδα και ευγνωμοσύνη.

Σκέφτηκα πως δεν πρέπει να ανησυχούμε γιατί ο Θεός μας είναι ενεργός και μας αγαπάει τόσο πολύ! Ξέρει τι σημαίνει ‘κεκλεισμένων των θυρών’. Ξέρει τί σημαίνει απόρριψη, μοναξιά, αδικία και χλευασμός. Και τα ξέρει γιατί πρώτος Αυτός μπήκε στη θέση μας! Αυτό σημαίνει τελεία αγάπη… να μπαίνεις στη θέση του άλλου. Άραγε μπορούμε να διανοηθούμε ότι ο ίδιος ο Θεός έγινε άνθρωπος, πήρε τη φύση μας και τη φόρεσε για να μας νιώσει και να μας σώσει; Εκούσια έγινε για μας άνθρωπος για να γίνουμε εμείς Θεοί! Το μυστήριο της Θείας Οικονομίας εκεί βασίστηκε… στο ότι πήρε τη θέση μας, και στη Φάτνη και στο Σταυρό. Εμείς; Θα Του μοιάσουμε; Θα έρθουμε ποτέ στη δική Του θέση; Στη θέση της Θεοτόκου; Την έχουμε σπλαχνιστεί ποτέ ως Μητέρα που έβλεπε το μονάκριβο Υιό της να σταυρώνεται ή μόνο να της ζητάμε ξέρουμε; Έχουμε μπει στη θέση των Αγίων όταν υπέφεραν;

Όποιος σκέφτεται και συναισθάνεται τα Πάθη του Χριστού μας, τον πόνο της Παναγίας και των Αγίων, αυτός τους έχει αδελφούς του και λαμβάνει μεγάλες δωρεές από το Θεό. ( Φυσικά να νιώσει στο ελάχιστο μέτρο που χωρά η καρδιά του). Άραγε έχουμε μπει στη θέση των αδελφών μας να δούμε πώς σκέφτονται; Πώς βιώνουν την κάθε κατάσταση; Τους συναισθανόμαστε με όλη την καρδιά μας; Ακόμα και στη θέση των εχθρών του Χριστού μας πρέπει να μπούμε! Αν ησυχάσουμε, έξω μας και μέσα μας, και ρωτήσουμε τον Κύριο ‘τί να κάνω για να Σε ευαρεστήσω;’ ίσως ακούσουμε στην καρδιά μας τη γλυκύτατη φωνή Του να μας λέει ‘ Να μπαίνεις στη θέση του άλλου’. Κι αν το κάνουμε αυτό όλα θα γίνουν καινά! Αντί να κατακρίνουμε, θα κατανοούμε, η αγάπη από βουνό θα γίνει μια εύφορη πεδιάδα, θα μάθουμε να διακρίνουμε και όχι να τσουβαλιάζουμε, θα ελεούμε τον άλλο όχι με αυτό που μας περισσεύει αλλά με αυτό που του χρειάζεται. Η προσευχή από αγγαρεία θα γίνει αντανακλαστική κίνηση της ψυχής… Όλα θα αλλάξουν! Αν μπούμε στη θέση του άλλου, όλα θα πάνε καλά! Και θα έχουμε καλά Χριστούγεννα… μέσα μας!

(Κ.Δ.Κ)

Πηγή

Ψάχνεις τα Χριστούγεννα; Ψάξε την καρδιά σου

Έχασα το νόημα. Χρόνια τώρα το ψάχνω.

 

Και έρχεσαι εσύ και μου λές:

“Μην ψαχνεις τα Χριστουγεννα σε χιονια,σε στολίδια.Μην τα ψάχνεις σε δώρα και χοντρούς Αη-Βασίληδες.Σε στολισμένα δέντρα,σε τσάντες φορτωμένες δώρα,σε κόκκινα σκουφάκια.Σε τραγούδια,πανηγύρια, τραπέζια γεμάτα φαγητά.

 

Μην ψαχνεις τα Χριστουγεννα γύρω σου.Δεν θα τα βρεις πουθενά.Γι’ αυτό η μελαγχολία σου.

Γι’ αυτό χάνεται η χαρά οταν τα φωτα σβήσουν.Όταν περάσουν οι γιορτές.

 

Τα Χριστούγεννα είναι μέσα σου.Στην καρδιά σου.Το δέντρο σου το στόλισες,την καρδιά σου την στόλισες;Την καθάρισες;Την ετοιμασες να δεχτεί τον Χριστό;

 

Ένιωσες το μήνυμα της γέννησης Του;

Το άγγελμα της σωτηρίας μας;

Την ελπίδα,την χαρά,την ενσαρκωση του Λόγου;

 

Γι’ αυτό σου λέω.

Μην ψάχνεις τα Χριστούγεννα μέσα στον κόσμο.Ψάξε τον Χριστό.Ψάξε την καρδιά σου.”

Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη!

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 12/16

Ανατολή ανατολών

Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, ἐξ ὕψους ὁ Σωτὴρ ἡμῶν,

ἀνατολὴ ἀνατολῶν, καὶ οἱ ἐν σκότει καὶ σκιᾷ,

εὕρομεν τὴν ἀλήθειαν·

καὶ γὰρ ἐκ τῆς Παρθένου ἐτέχθη ὁ Κύριος.

 

Εξαποστειλάριον Χριστουγέννων

Χριστός ετέχθη!

Χριστούγεννα χρυσά

Ένα ζευγάρι μάτια

πάλι με κυνηγάνε

Θέλουν μα δε ζητάνε

μια σταλιά ζεστό ψωμί



Καλή χρονιά θα τραγουδήσω

και Χριστούγεννα χρυσά

Θα φέρω της χαράς τα λάφυρα

Να 'χεις πάντα συντροφιά



Όλα τα δέντρα θα στολίσω

Θα σου χτίσω μια φωλιά

με ρόδα της καρδιάς αμάραντα

Να 'χεις πάντα συντροφιά



Ένα ζευγάρι μάτια

λάμπουνε λυπημένα

Κι όλο ρωτούν εμένα

πού να βρούνε τη ζωή

 

Στίχοι:  

Πάμπος Κουζάλης

 

Μουσική:  

Κώστας Κακογιάννης

1.

Ορειβάτες     Φωνητικά: Μαζί με Κακογιάννη Κώστα

Τα χελιδόνια του χειμώνα

Ένας λαϊκός μύθος διηγείται πως τα χελιδόνια παλαιότερα δεν ήξεραν να αποδημούν

στα πιο ζεστά μέρη πριν το χειμώνα. Και όταν έπεφτε το χιόνι και έσφυζε η παγωνιά

αυτά υπέφεραν σκληρά και πέθαιναν.

 

Βλέποντας αυτό ένας ελεήμων άνθρωπος τα λυπήθηκε κι άρχισε να κατευθύνει

τα χελιδόνια στο νότο,σε πιο ζεστά μέρη. Έδινε σημάδια,τα δελέαζε με την τροφή

προς το νότο αλλά δεν τον καταλάμβαιναν. Τα φόβιζε, τα έδιωχνε,αλλά τίποτα.

Τότε αυτός προσευχήθηκε στον Θεό,

 

 

Και ο Θεός τον άκουσε. Τον έκανε χελιδόνι το οποίο μπορούσε να σκέφτεται και να αισθάνεται όπως ο άνθρωπος. Τότε ο άνθρωπος-χελιδόνι εύκολα συνεννοήθηκε με τα υπόλοιπα χελιδόνια και τα οδήγησε σε ποιο ζεστά μέρη.

 

Ο Θεός μας μιλούσε μα δεν τον καταλαμβαίναμε. Μας άγγιζε και τον διώχναμε.

«Φύγε εσύ είσαι κακός δεν ξέρουμε τι λες»

Ο Θεός τόσο πολύ μας αγαπούσε ντύθηκε την ανθρώπινη σάρκα,

Ο Λόγος σαρκώθηκε.  Έγινε άνθρωπος!

 

Και από τότε μας λέει τα ίδια. «Έλα να μην κρυώνεις. Σ΄αγαπώ. Σ΄αγαπώ.  Σε συγχωρώ. Έλα να σε πάρω σε ζεστά μέρη  να μην ξεπαγιάζεις στην αμαρτία,στη μοναξιά»

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται»

Γεννήθηκε η ευσπλαχνία!

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα

να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.

Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.

«Είδες –μου λέει- γεννήθηκε η ευσπλαχνία!

Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.

Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες

και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.

 

Τάσος Λειβαδίτης “Η Γέννηση” 1983

 

 

Για τον Χριστό ξέραμε πού, πώς και πότε θα γεννηθεί από τους Προφήτες, αιώνες πριν γεννηθεί. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί για κανέναν άνθρωπο.

 

Για τον Χριστό ξέραμε πού, πώς και πότε θα γεννηθεί από τους Προφήτες, αιώνες πριν γεννηθεί. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί για κανέναν άνθρωπο.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

 

●Για το πότε επρόκειτο ο Χριστός να έρθει, προφητεύτηκε επακριβώς από τον Προφήτη Δανιήλ (6ος αιώνας π.Χ.), ο οποίος έγραψε ότι θα έρθει 483 χρόνια μετά την έκδοση διαταγής περί αναστύλωσης του ναού του Σολομώντας που είχε καταστραφεί από τον Ναβουχοδονόσορα.

Πράγματι, μετά από τόσα χρόνια γεννήθηκε ο Χριστός!

 

●Για το πού θα γεννηθεί, γράφει ο Προφήτης Μαλαχίας (5ος αιώνας π.Χ.), ότι θα γεννηθεί στην Βηθλεέμ.

 

●Για το πώς θα γεννηθεί, γράφει ο Προφήτης Ησαϊας (8ος αιώνας π.Χ.), ότι θα γεννηθεί από παρθένο.

 

Γράφει επίσης με λεπτομέρειες για όλα τα περιστατικά του Γολγοθά. Ότι, δηλαδή, θα σταυρωθεί μεταξύ δύο ληστών, ότι θα εισέλθει θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα, ότι θα αναστηθεί κ.ά.

 

●Για τον Χριστό προφητεύτηκαν και πολλά άλλα, όπως: θα προηγηθεί Πρόδρομος πριν εμφανιστεί στον δημόσιο βίο, θα προδοθεί από δικό του άνθρωπο έναντι 30 αργυρίων.

Αναδημοσίευσή από: https://simeiakairwn.wordpress.com

Πηγή: https://proskynitis.blogspot.com

Το παιδί με τη σάλπιγγα

Αν μπορούσες να ακουστείς

θα σου έδινα την ψυχή μου

να την πας ως την άκρη του κόσμου.

να την κάνεις περιπατητικό αστέρι ή ξύλα

αναμμένα για τα Χριστούγγενα – στο τζάκι του Νέγρου

ή του Έλληνα χωρικού. Να την κάνεις ανθισμένη μηλιά

στα παράθυρα των φυλακισμένων. Εγώ

μπορεί να μην υπάρχω ως αύριο.

Αν μπορούσες να ακουστείς

θα σου έδινα την ψυχή μου

να την κάνεις τις νύχτες

ορατές νότες, έγχρωμες,

στον αέρα του κόσμου.

Να την κάνεις αγάπη.

 

Νικηφόρος Βρεττάκος. “Το παιδί με τη σάλπιγγα” 1969