Mην λέτε ψέματα στον ίδιο σας τον εαυτό

Το κυριότερο είναι να μην λέτε ψέματα στον ίδιο σας τον εαυτό. Αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του και πιστεύει στο ίδιο του το ψέμα, φτάνει στο σημείο να μη βλέπει καμιά αλήθεια ούτε μέσα του ούτε και στους άλλους. Κι έτσι χάνει κάθε εκτίμηση για τους άλλους και κάθε αυτοεκτίμηση. Μην εκτιμώντας κανέναν, παύει να αγαπάει.

Και μην έχοντας την αγάπη, αρχίζει να παρασέρνεται από τα πάθη και την ακολασία για να απασχοληθεί και να διασκεδάσει. Έτσι φτάνει στην απόλυτη κτηνωδία, και όλα αυτά επειδή λέει συνεχώς ψέματα στους άλλους και στον εαυτό του.

 

“Αδελφοί Καραμαζόφ” -Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

 

Πόσα εξαίσια πράγματα δε συναντάμε στο κάθε μας βήμα…

Δεν καταλαβαίνω πώς μπορείς να περάσεις μπροστά από ένα δέντρο και να μην είσαι ευτυχισμένος που το βλέπεις! Να μιλάς μ' έναν άνθρωπο και να μην είσαι ευτυχισμένος που τον αγαπάς!

Ω, το κακό μονάχα είναι που δεν ξέρω να τα εκφράσω... κι ωστόσο πόσα και πόσα εξαίσια πράγματα δε συναντάμε στο κάθε μας βήμα, τόσο εξαίσια που ακόμα κι ο πιο χαμένος άνθρωπος, τα βρίσκει υπέροχα: Κοιτάξτε το μικρό παιδί, κοιτάξτε την αυγούλα του Θεού, κοιτάξτε το μικρό χορταράκι, να δείτε πώς μεγαλώνει, κοιτάξτε μες στα μάτια που σας κοιτάζουν και σας αγαπάνε...

 

Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, απόσπασμα από το βιβλίο του «Ο ηλίθιος»

Η ζωή είναι ένα δώρο

«Οἱ ἁλυσίδες ἔσπασαν…Ἔσκυψα καί τις σήκωσα…Ἤθελα νά τὶς κρατήσω γιά λίγη ὥρα στά χέριά μου. Να τὶς κοιτάξω καλὰ γιά τελευταία φορά. Ἀποροῦσα πού μόλις πρὶν λίγο ἔδεναν τὰ πόδιά μου»

«…Ὅταν κοιτάζω πίσω στό παρελθὸν καὶ σκέφτομαι πόσος χρόνος πῆγε ἄσκοπα, πόσο χρόνο ἔχασα μὲ ἀπάτες, μὲ σφάλματα, μὴν ἔχοντας τί νά κάνω. Ὅταν σκέφτομαι πώς ἔχασα τὸν καιρό μου, χωρὶς νά ξέρω πῶς νά ζήσω, χωρὶς νά μπορῶ νά ἐκτιμήσω τὸν χρόνο. Ὅταν σκέφτομαι πόσο συχνὰ ἁμάρτησα ἀπέναντι στόν ἑαυτό μου καὶ στό πνεῦμα μου, τότε ἡ καρδιά μου ματώνει. Ἡ ζωή, ἀδελφέ μου, εἶναι ἕνα δῶρο, ἡ ζωὴ εἶναι εὐτυχία. Κάθε λεπτὸ θὰ ’πρεπε νά εἶναι ἕνας αἰῶνας εὐτυχίας. Τώρα ἀλλάζοντας ζωὴ ξαναγεννιέμαι σ’ ἕναν καινούριο ἄνθρωπο… Εὐλογοῦσα τήν μοίρα πού μ’ ἔστειλε στή μοναξιὰ χωρὶς τὴν ὁποία δὲ θὰ ἔκρινα τὸν ἑαυτό μου καὶ οὔτε θὰ ἔκανα τόσο αὐστηρὴ ἀναθεώρηση τῆς ζωῆς μου…»

 

Φίοντορ Ντοστογιέφσκι

Εάν μη στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μη εισέλθητε εις την βασιλείαν των ουρανών» (Ματθ.18,3)

Το Χριστό τον φτιάχνουν οι ζωγράφοι σύμφωνα με το Ευαγγέλιο∙ εγώ θα Τον παράσταινα αλλιώς: θα Τον ζωγράφιζα, μονάχο Του— γιατί υπήρχαν βέβαια στιγμές που Τον άφηναν μονάχο Του οι μαθητές Του. Θ' άφηνα μαζί Του μονάχα ένα μικρό παιδί. Το παιδί παίζει δίπλα Του, ίσως να Του διηγόταν τίποτα στην παιδιάστικη γλώσσα του, ο Χριστός το άκουγε, τώρα όμως έχει πέσει σε συλλογή. Το χέρι Του απόμεινε ξεχασμένο πάνω στο φωτεινό κεφαλάκι του παιδιού. Κοιτάζει πέρα μακριά στον ορίζοντα, μια τεράστια σκέψη, σαν τον κόσμο ολάκερο, εφησυχάζει στο βλέμμα Του το πρόσωπό Του είναι μελαγχολικό.

Το μικρό παιδί σώπασε, ακούμπησε στο γόνατό Του κι ακουμπώντας το κεφάλι στο χεράκι του Τον κοιτάζει συλλογισμένα, όπως βυθίζονται καμιά φορά σε συλλογή τα παιδιά. Ο ήλιος βασιλεύει...

 

 Απόσπασμα από το βιβλίο του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι  «Ο  ηλίθιος»

Η χαρά του Θεού που βλέπει τον άνθρωπο σαν παιδί του

Περπάταγα λοιπόν και σκεφτόμουν: όχι, αυτόν τον άνθρωπο που πουλάει το Χριστό, δε θα τον καταδικάσω ακόμα. Ένας Θεός ξέρει τι κρύβεται σ' αυτές τις μεθυσμένες κι αδύναμες καρδιές. Σε μιαν ώρα, γυρίζοντας στο ξενοδοχείο, συνάντησα μια χωριάτισσα μ' ένα μωρό. Η χωριάτισσα ήταν νέα ακόμα, το μωρό δεν είχε κλείσει τους δυο μήνες. Όπου το μωρό της χαμογέλασε για πρώτη φορά από τότε που γεννήθηκε. Την είδα που σταυροκοπήθηκε — αλλά με τι ευλάβεια! «Γιατί κάνεις το σταυρό σου, μικρομάνα μου;» (Γιατί εγώ τότε όλα τα ρώταγα). «Να, μου λέει, όμοια κι απαράλλαχτα όπως είναι φορές‐φορές η χαρά της μάνας, όντας της τύχει να δει το πρώτο χαμόγελο του μωρού της, όμοια κι απαράλλαχτη χαρά λαβαίνει κι ο Θεός κάθε βολά που Αυτός γρικήσει ψηλά απ' τον ουρανό πως του προσπέφτει ένας κριματισμένος κάνοντας την προσευκή του». Αυτό μου το το'πε μια χωριάτα, με τα ίδια σχεδόν λόγια και ήταν μια τόσο βαθιά, τόσο λεπτή και πραγματικά θρησκευτική σκέψη, μια σκέψη όπου εκφράστηκε μονομιάς όλη η ουσία του χριστιανισμού, όλη δηλαδή η έννοια του Θεού σαν πατέρα που μας γέννησε, όλη η αντίληψη για τη χαρά του Θεού που βλέπει τον άνθρωπο σαν παιδί του— κυριότερη ιδέα του Χριστού! Μια απλή χωριάτα!

Απόσπασμα από το βιβλίο  του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι «Ο ηλίθιος»

Φίλοι μου ήταν πάντοτε τα παιδιά

Ένα μονάχα είναι αλήθεια∙ πραγματικά, δε μ' αρέσει να βρίσκουμαι με μεγάλους, με κόσμο, με ηλικιωμένους—κι αυτό το 'χω παρατηρήσει από καιρό—δε μ' αρέσει γιατί δεν ξέρω πώς να φερθώ μαζί τους. Ό,τι κι αν μου λένε, όσο καλοί κι αν είναι μαζί μου, εγώ πάντοτε, δεν ξέρω γιατί, στεναχωριέμαι, κι είμαι τρομερά χαρούμενος όταν μπορώ να το σκάσω και να πάω στους φίλους μου και φίλοι μου ήταν πάντοτε τα παιδιά, μα όχι γιατί και γω ήμουν μικρό παιδί, μα απλώς και μόνο γιατί κάτι με τραβούσε κοντά τους. Όταν, στην αρχή ακόμα της ζωής μου στο χωριό—τότε που πήγαινα μονάχος μου στο βουνό να μελαγχολήσω—όταν, περιδιαβάζοντας μόνος μου, άρχισα να τα συναντάω καμιά φορά ιδιαίτερα τα μεσημέρια σαν σκολάγανε, όλο κείνο το πολυθόρυβο σμάρι, όλα κείνα τα παιδιά που τρέχανε με τις μικρές τους σάκες και τις πλάκες, με φωνές, με γέλια, με παιχνίδια, ένιωθα τότε μ' όλη μου τη ψυχή πως θέλω να βρεθώ κοντά τους.

Δεν ξέρω, μα άρχισα να νιώθω ένα εξαιρετικά δυνατό, ένα ευτυχισμένο συναίσθημα, κάθε φορά που τα συναντούσα. Σταμάταγα και γελούσα από ευτυχία κοιτάζοντας τα μικρά ποδαράκια τους που τρέχαν και πεταλούδιζαν ασταμάτητα, τ' αγοράκια και τα κοριτσάκια που τρέχανε μαζί, τα γέλια και τα δάκρυα (γιατί πολλά πρόφταιναν κι όλας να τσακωθούν, να βάλουν τα κλάματα, να ξαναφιλιώσουν και να παίξουν, όσο να φτάσουν τρέχοντας απ' το σχολειό στο σπίτι) και ξέχναγα τότε όλη μου τη θλίψη. Αργότερα μάλιστα, όλα κείνα τα τρία χρόνια, μου ήταν αδύνατο να καταλάβω πώς θλίβονται και γιατί θλίβονται οι άνθρωποι. Είχα συνδέσει τη μοίρα μου με τα παιδιά.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι «Ο ηλίθιος»

Μη λέτε ψέματα στον εαυτό σας

Αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του και πιστεύει στο ίδιο του το ψέμα, φτάνει στο σημείο να μη βλέπει καμιά αλήθεια ούτε μέσα του, ούτε στους άλλους. Κι έτσι χάνει κάθε εκτίμηση για τους άλλους και κάθε αυτοεκτίμηση.

Μην εκτιμώντας κανέναν παύει ν’ αγαπάει. Και μη έχοντας την αγάπη αρχίζει να παρασέρνεται από τα πάθη και την ακολασία για να ασχοληθεί και να διασκεδάσει. Έτσι φτάνει στην απόλυτη κτηνωδία κι όλα αυτά επειδή λέει συνεχώς ψέματα στους άλλους και στον εαυτό του.”

 

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι – Αδελφοί Καραμάζοφ, απόσπασμα

Το να σκοτώνει κανείς ένα δολοφόνο η τιμωρία είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη απ' το ίδιο το έγκλημα

— Ξέρετε κάτι; —έκανε ζωηρά ο πρίγκιπας: —Και σεις επίσης το προσέξατε κι όλοι αυτό ακριβώς λένε, αυτό που είπατε εσείς, και τη μηχανή, τη γκιλοτίνα, γι' αυτό τη σοφιστήκανε.

Εμένα όμως, τότε ακόμα που το 'βλεπα, μου πέρασε μία σκέψη: Κι αν αυτό ίσα‐ίσα είναι το χειρότερο; Σας φαίνεται γελοίο, σας φαίνεται παράλογο, μα αν κάνει κανείς μερικούς συλλογισμούς μπορεί να του καρφωθεί ακόμα και η σκέψη που σας είπα. Σκεφτείτε: ας πάρουμε λόγου χάρη τα βασανιστήρια: στην περίπτωση αυτή έχουμε το μαρτύριο, τις πληγές, το σωματικό πόνο και κατά συνέπεια όλ' αυτά αποσπούν την προσοχή απ' το ψυχικό μαρτύριο, έτσι που βασανίζεσαι μονάχα απ' τις πληγές σου, μέχρι τη στιγμή που πεθαίνεις. Όμως ο κυριότερος, ο πιο δυνατός πόνος, ίσως να μην είναι ο πόνος απ' τις πληγές∙ ο μεγαλύτερος πόνος μπορεί να 'ναι το ότι ξέρεις πως στα σίγουρα, πως να, σε μια ώρα, ύστερα σε δέκα λεπτά, ύστερα σε μισό λεπτό, ύστερα τώρα, αμέσως — η ψυχή θα πετάξει απ' το κορμί σου και θα πάψεις πια να 'σαι άνθρωπος και πως όλ' αυτά είναι σίγουρα, το κυριότερο είναι που όλα αυτά θα γίνουν στα σίγουρα. Σαν βάζεις το κεφάλι σου κάτω απ' το μαχαίρι και τ' ακούς να γλιστράει πάνω απ' το κεφάλι σου —αυτό ίσα‐ίσα το τέταρτο του δευτερόλεπτου είναι το πιο φοβερό. Το ξέρετε τάχα πως αυτό δεν είναι δική μου φαντασία μα το 'χουν πει και πολλοί άλλοι;

Εγώ, τόσο πολύ το πιστεύω, που θα σας πω ανοιχτά τη γνώμη μου. Το να σκοτώνει κανείς ένα δολοφόνο η τιμωρία είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη απ' το ίδιο το έγκλημα. Η θανάτωση ύστερ' από καταδίκη είναι δυσανάλογα φριχτότερη απ' το φόνο που διέπραξε ο ληστής. Εκείνον που τον σκοτώνουν οι ληστές, τον σφάζουν, τη νύχτα στο δάσος ή όπου αλλού, κι εκείνος το δίχως άλλο ελπίζει ακόμα πως θα σωθεί, το ελπίζει ως την πιο τελευταία στιγμή. Υπήρξαν παραδείγματα που του 'χαν κόψει κιόλας το λαρύγγι κι αυτός έλπιζε ακόμα, έτρεχε να σωθεί ή ικέτευε να τον αφήσουν.

Εδώ όμως όλη αυτή την τελευταία ελπίδα, που σαν την έχεις σου είναι δέκα φορές πιο εύκολο να πεθάνεις, σου την στερούν στα σίγουρα∙ εδώ υπάρχει καταδίκη, κι ο τρομερός πόνος βρίσκεται ίσα‐ ίσα στο γεγονός πως το ξέρεις ότι είναι των αδυνάτων αδύνατο να την αποφύγεις∙ μεγαλύτερο μαρτύριο απ' αυτό δεν υπάρχει στον κόσμο. Φέρτε και βάλτε ένα φαντάρο μπροστά σ' ένα κανόνι σε ώρα μάχης και ρίξτε του — αυτός όλο και θα ελπίζει ακόμα∙ μα αν του διαβάσετε αυτού του ίδιου του φαντάρου μια καταδίκη στα σίγουρα θα τον δείτε να τρελαθεί ή να βάλει τα κλάματα.

Ποιος είπε πως η ανθρώπινη φύση μπορεί να το υποφέρει αυτό χωρίς να φτάσει στην τρέλα; Γιατί αυτή η ύβρις, η αισχρή, η άχρηστη, η άσκοπη ύβρις; Ίσως‐ίσως να υπάρχει κάποιος άνθρωπος που του διαβάσανε την καταδίκη του, τον αφήσανε να υποφέρει το μαρτύριο κι ύστερα του είπανε: «Τράβα, σε συγχωρούμε». Ένας τέτοιος άνθρωπος θα μπορούσε ίσως να μας τα ιστορήσει. Γι' αυτό το μαρτύριο κι αυτή τη φρίκη μίλησε κι ο Χριστός∙ όχι, δεν έχουν το δικαίωμα να μεταχειρίζονται έτσι τον άνθρωπο!

 

Απόσπασμα από το βιβλίο « Ο ηλίθιος» του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι

 

Πάνω από όλα, μην λες ψέματα στον εαυτό σου

«Πάνω από όλα, μην λες ψέματα στον εαυτό σου. Ο άνθρωπος που λέει ψέματα στον εαυτό του και ακούει το ίδιο του το ψέμα, φτάνει σε ένα σημείο όπου δεν μπορεί να διακρίνει την αλήθεια μέσα του, ή γύρω του και έτσι χάνει όλο τον σεβασμό για τον εαυτό του και για τους γύρω του. Και χωρίς σεβασμό, σταματά να αγαπά»

Φίοντορ Ντοστογιέφσκι- (Αδελφοί Καραμάζοφ)

 

Σαν σήμερα 9 Φεβρουαρίου φεύγει από τη ζωή το 1881 ο Ρώσος συγγραφέας και φιλόσοφος, Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι

'Ενας ανάμεσα σε χιλιάδες

 

"Με το ν' ανήκεις στη μειοψηφία, ακόμα και στη μειοψηφία του ενός, δεν σημαίνει πως είσαι τρελός."*

---------------------------------------------------

Θυμήθηκα τα πιο πάνω λόγια που διάβασα, σήμερα που γιορτάζει ένας πολύ μεγάλος άγιος των ημερών μας, ο άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και ομολογητής. Ο άγιος αυτός έζησε την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, την εποχή της αθεΐας και των σύγχρονων διωγμών. Όταν όλος ο κόσμος έσκυβε το κεφάλι μπροστά στον τρόμο, την καταπίεση, την αδίστακτη τυραννία του καθεστώτος αυτός δήλωνε με περίσσιο θάρρος παρόν ομολογώντας δίχως φόβο Χριστό. Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες. Ένας αλλά μέγας, γιατί δεν δίστασε να πάει κόντρα στο ρεύμα, ενάντια στην άθεη και αντίχριστη κοσμική εξουσία.

Μια φορά ο άγιος γέροντας τόλμησε σε μια εκδήλωση να κάψει την 12μετρη φωτογραφία του Στάλιν και το πορτραίτο του Λένιν. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να χτυπηθεί άγρια από το πλήθος και να βρεθεί σχεδόν πεθαμένος με ανοικτό κρανίο και σπασμένα πολλά κόκκαλα. Όταν αργότερα τον ρώτησαν για την πράξη του αυτή τους απάντησε: "Ο Κύριος είπε να μην φτιάχνουμε είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από μένα. Καλοί μου άνθρωποι συνέλθετε! Όσοι άνθρωποι έζησαν σ' αυτήν τη γη ήταν πάντα χριστιανοί! Εσείς γιατί προσκυνάτε τα είδωλα; Η δόξα ανήκει μόνο στον Θεό.Ο Ιησούς Χριστός πέθανε και την τρίτη μέρα αναστήθηκε...Τα είδωλα σας δεν θα αναστηθούν ποτέ.Ακόμη κι όταν ζούσαν ήταν νεκρά!". Αποτέλεσμα της πράξης του αυτής ο πολύχρονος έγκλεισμός σε φυλακές και ψυχιατρικές κλινικές. Ο άγιος ήταν "εχθρός του λαού", επικύνδυνος, ανισόρροπος, τρελός. Στο τέλος όμως ο Θεός έκρινε αλλιώς. Τον σαλό (τρελό) ,τον αλλόκοτο, τον παράξενο, τον αντιδραστικό, Εκείνος τον αγίασε.

Πολλές είναι οι φορές που οι άνθρωποι παρασύρονται σε λάθος δρόμους, άστοχες επιλογές, αδιέξοδες καταστάσεις γιατί δεν έχουν σταθερή πυξίδα ζωής, δεν έχουν ξεκάθαρο στόχο και αναπόφευκτα  η καρδιά τους μπερδεύεται και η ψυχή τους παλεύει πελαγωμένη μέσα στα κύματα του κόσμου τούτου της φθοράς. Η πλειοψηφία, η επικρατούσα άποψη το τι λένε και τι πράττουν οι πολλοί δεν ήταν και δεν  είναι ποτέ εχέγγυο της αλήθειας.

Ας θυμηθούμε τα σχετικά λόγια του Χριστού: "Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον, ότι ευδόκησεν ο Πατήρ ημών δούναι υμίν την Βασιλείαν"  (Λουκά. Κεφ12,32). Στον Θεό αρκούν οι λίγοι για να διαδώσουν τον λόγο Του. Ας έχουμε υπόψη πως 12 μόνο απλοί  άνθρωποι, οι περισσότεροι αγράμματοι ψαράδες, ευαγγέλισαν όλη την οικουμένη. Κι ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι από τη μεριά του, αποτυπώνοντας στο χαρτί τον πόθο της ψυχής του θα εξομολογηθεί: "Αν όλος ο κόσμος βαδίσει προς μια κατεύθυνση, κι ο Χριστός προς την άλλη, εγώ θα πάω με τον Χριστό".

Ας μην ξεχνάμε ποτέ πως το μονοπάτι για τον ουρανό είναι μοναχικό και δύσβατο. Λίγοι είναι αυτοί που το βρίσκουν και το ακολουθούν πιστά μέχρι το τέλος. Γιατί είναι γεμάτο πόνο, πληγές, συκοφαντίες, δάκρυα, αίματα και προδοσίες. Είναι όμως ο μόνος δρόμος που βγάζει στο αέναο φως, την αγιότητα, την ανέκλάτητη χαρά της αιωνιότητας.

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 2/11/21

 

* Γουίνστον Σμιθ, ο πρωταγωνιστής του δυστοπικού και προφητικού βιβλίου του Τζωρτζ Όργουελ "1984 ".

 

2 Νοεμβρίου, αγίου Γαβριήλ του διά Χριστόν σαλού και ομολογητή

Να πλέετε κόντρα στο ρεύμα, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό

Για πολύ καιρό και με μεγάλη επιμονή έπλεα κόντρα στο ρεύμα και σε σας τα παιδιά μου κληροδοτώ να πλέετε κόντρα στο ρεύμα, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό.

Να αποστρέφετε το βλέμμα σας και την καρδιά σας από εκείνη τη μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας, που επιδιώκει όχι τους υψηλούς στόχους, αλλά εκείνους που είναι πιο εύκολο να επιτευχθούν. Να μην προσχωρήσετε σ’ αυτή τη μεγάλη πλειοψηφία που ζει όχι με το δικό της νου, αλλά με το νου των ηγετών και χτίζει τη ζωή της, όχι με τις ιερές εντολές του Χριστού, αλλά με τις υποδείξεις εκείνων που έχουν την εξουσία να καθοδηγούν τους ανθρώπους μόνον εκεί, όπου κατά τη γνώμη τους πρέπει να πηγαίνουν, όχι χάρη της βασιλείας των ουρανών, αλλά για χάρη της επίτευξης των αγαθών της επίγειας βασιλείας.

Σκοπό της ζωής να θέσετε την επιδίωξη της ύψιστης αλήθειας και να μην παρεκκλίνετε απ’ αυτό το δρόμο, αν σας αναγκάσουν να υπηρετήσετε τους σκοπούς της κατώτερης αλήθειας, καταπατώντας την ύψιστη αλήθεια του Χριστού.

Να είσαστε έτοιμοι ακόμη και για το μαρτύριο, εφ’ όσον πλέετε κόντρα στο ρεύμα, να τηρείτε πλήρη πίστη ακόμη και στις σκέψεις, στους άντρες και τις γυναίκες σας, όπως τήρησα κι εγώ.

 

Τα τελευταία λόγια του αγίου Λουκά Κριμαίας,  22 Ιουλίου 1956

πηγή: iconandlight.wordpress.com

 

Αν όλος ο κόσμος βαδίσει προς μια κατεύθυνση, κι ο Χριστός προς την άλλη, εγώ θα πάω πίσω από τον Χριστό.

 

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

 

Σαν σήμερα, 9 Φεβρουαρίου ο Φίοντοε Ντοστογιέφσκι περνά στην αιωνιότητα

Το τρομερό βάρος της ελευθερίας

Αντί να κυριέψεις την ελευθερία των ανθρώπων, Εσύ τους την έκανες ακόμα μεγαλύτερη! Ή μήπως ξέχασες πως ο άνθρωπος προτιμάει την ησυχία, ακόμα και το θάνατο, παρά την ελεύθερη εκλογή εν γνώσει του καλού και του κακού; Δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό για τον άνθρωπο απ’ την ελευθερία της συνείδησής του, μα δεν υπάρχει και τίποτα πιο βασανιστικό.

Θέλησες την ελεύθερη αγάπη του ανθρώπου, θέλησες να Σε ακολουθήσει ελεύθερα. Αντί να υπακούει στον παλιό αυστηρό νόμο, ο άνθρωπος έπρεπε με ελεύθερη καρδιά ν’ αποφασίζει από δω και μπρος ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό, έχοντας μοναδικό του οδηγό τη μορφή Σου. Μα είναι δυνατό λοιπόν να μη σκέφτηκες πως τελικά θ’ απαρνηθεί ακόμα και τη μορφή Σου και την αλήθεια Σου, συντριμμένος κάτω απ’ το τρομερό βάρος: την ελευθερία της εκλογής;

 

Φ. Ντοστογιέφσκι “Αδελφοί Καραμαζόφ”  συνομιλία ιεροεξεταστή – Χριστού (Σεβίλη, 16ος αιώνας)

Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες

"Με το ν' ανήκεις στη μειοψηφία, ακόμα και στη μειοψηφία του ενός, δεν σημαίνει πως είσαι τρελός."*

---------------------------------------------------

Θυμήθηκα τα πιο πάνω λόγια που διάβασα, σήμερα που γιορτάζει ένας πολύ μεγάλος άγιος των ημερών μας, ο άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και ομολογητής. Ο άγιος αυτός έζησε την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, την εποχή της αθεΐας και των σύγχρονων διωγμών. Όταν όλος ο κόσμος έσκυβε το κεφάλι μπροστά στον τρόμο, την καταπίεση, την αδίστακτη τυραννία του καθεστώτος αυτός δήλωνε με περίσσιο θάρρος παρόν ομολογώντας δίχως φόβο Χριστό. Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες. Ένας αλλά μέγας, γιατί δεν δίστασε να πάει κόντρα στο ρεύμα, ενάντια στην άθεη και αντίχριστη κοσμική εξουσία.

Μια φορά ο άγιος γέροντας τόλμησε σε μια εκδήλωση να κάψει την 12μετρη φωτογραφία του Στάλιν και το πορτραίτο του Λένιν. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να χτυπηθεί άγρια από το πλήθος και να βρεθεί σχεδόν πεθαμένος με ανοικτό κρανίο και σπασμένα πολλά κόκκαλα. Όταν αργότερα τον ρώτησαν για την πράξη του αυτή τους απάντησε: "Ο Κύριος είπε να μην φτιάχνουμε είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από μένα. Καλοί μου άνθρωποι συνέλθετε! Όσοι άνθρωποι έζησαν σ' αυτήν τη γη ήταν πάντα χριστιανοί! Εσείς γιατί προσκυνάτε τα είδωλα; Η δόξα ανήκει μόνο στον Θεό.Ο Ιησούς Χριστός πέθανε και την τρίτη μέρα αναστήθηκε...Τα είδωλα σας δεν θα αναστηθούν ποτέ.Ακόμη κι όταν ζούσαν ήταν νεκρά!". Αποτέλεσμα της πράξης του αυτής ο πολύχρονος έγκλεισμός σε φυλακές και ψυχιατρικές κλινικές. Ο άγιος ήταν "εχθρός του λαού", επικύνδυνος, ανισόρροπος, τρελός. Στο τέλος όμως ο Θεός έκρινε αλλιώς. Τον σαλό (τρελό) ,τον αλλόκοτο, τον παράξενο, τον αντιδραστικό, Εκείνος τον αγίασε.

Πολλές είναι οι φορές που οι άνθρωποι παρασύρονται σε λάθος δρόμους, άστοχες επιλογές, αδιέξοδες καταστάσεις γιατί δεν έχουν σταθερή πυξίδα ζωής, δεν έχουν ξεκάθαρο στόχο και αναπόφευκτα  η καρδιά τους μπερδεύεται και η ψυχή τους παλεύει πελαγωμένη μέσα στα κύματα του κόσμου τούτου της φθοράς. Η πλειοψηφία, η επικρατούσα άποψη το τι λένε και τι πράττουν οι πολλοί δεν ήταν και δεν  είναι ποτέ εχέγγυο της αλήθειας.

Ας θυμηθούμε τα σχετικά λόγια του Χριστού: "Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον, ότι ευδόκησεν ο Πατήρ ημών δούναι υμίν την Βασιλείαν"  (Λουκά. Κεφ12,32). Στον Θεό αρκούν οι λίγοι για να διαδώσουν τον λόγο Του. Ας έχουμε υπόψη πως 12 μόνο απλοί  άνθρωποι, οι περισσότεροι αγράμματοι ψαράδες, ευαγγέλισαν όλη την οικουμένη. Κι ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι από τη μεριά του, αποτυπώνοντας στο χαρτί τον πόθο της ψυχής του θα εξομολογηθεί: "Αν όλος ο κόσμος βαδίσει προς μια κατεύθυνση, κι ο Χριστός προς την άλλη, εγώ θα πάω με τον Χριστό".

Ας μην ξεχνάμε ποτέ πως το μονοπάτι για τον ουρανό είναι μοναχικό και δύσβατο. Λίγοι είναι αυτοί που το βρίσκουν και το ακολουθούν πιστά μέχρι το τέλος. Γιατί είναι γεμάτο πόνο, πληγές, συκοφαντίες, δάκρυα, αίματα και προδοσίες. Είναι όμως ο μόνος δρόμος που βγάζει στο αέναο φως, την αγιότητα, την ανέκλάτητη χαρά της αιωνιότητας.

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 2/11/21

 

* Γουίνστον Σμιθ, ο πρωταγωνιστής του δυστοπικού και προφητικού βιβλίου του Τζωρτζ Όργουελ "1984 ".

 

2 Νοεμβρίου, αγίου Γαβριήλ του διά Χριστόν σαλού και ομολογητή

Δεν παίρνει άλλο μια ανοημάτιστη ζωή

 Μπορεί ο κάθε άνθρωπος, αν αγωνιστεί και θέλει πραγματικά, να απορρίψει από τη ζωή του άμεσα ό,τι δεν του δίνει αληθινή αισιοδοξία, χαρά και ευχαρίστηση. Έτσι ο άνθρωπος θα έχει ηρεμία, ησυχία και γαλήνη. Η συνείδησή του θα είναι αναπαυμένη, η ζωή του ατάραχη, ακόμη και ο ύπνος του γλυκός.

Ο ποιητής Τ. Έλιοτ λέγει: «Κάνοντας κάτι χρήσιμο, λέγοντας κάτι ορθό, ατενίζοντας κάτι πραγματικά ωραίο, αρκούν για να ομορφύνουν τη ζωή σου». Ο Ντοστογιέφσκι έλεγε «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Είναι γεγονός πως το κακό, το πονηρό, το αισχρό προκαλεί και δελεάζει, όμως το καλό, το αγαθό, το ιερό και ωραίο είναι που πάντοτε θέλγει πραγματικά και συγκινεί βαθύτατα.

Η ελληνορθόδοξη παράδοση έχει δύναμη, αντοχή, νόημα, πίστη, παρηγοριά και ελπίδα. Η προσπάθεια ορισμένων να ξεριζώσουν από τις καρδιές των ανθρώπων αυτή την πλούσια και ζωηφόρα παράδοση το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να αυξήσει τους θλιμμένους, τους απαρηγόρητους, τους ανέλπιδους.

Η παράδοση αυτή γέννησε εκλεκτές μορφές αγίων και ηρώων. Ήλθε ο καιρός για μια ουσιαστική αναζήτηση, προς επανασύνδεση με την ιστορία, την παράδοση και τη συνέχειά της.

Ώρα ευπρόσδεκτη, κατάλληλη και απαραίτητη για μια καινούργια ανακάλυψη της παραδόσεώς μας και της δυνατής βεβαιότητος που προσφέρει στην απόγνωση, στην κατήφεια, στην κατάθλιψη και στη μελαγχολία.

Να το αντίδοτο του πολλού ψυχικού πόνου των καιρών μας. Είναι ανάγκη σύντομα να το αναζητήσουμε προς θεραπεία. Δεν παίρνει άλλο μια ανοημάτιστη και μαύρη ζωή. Δεν είναι έτσι; Είμαι υπερβολικός και παρωχημένος;

 

π. Μωυσής Αγιορείτης

Κυριακάτικα πρωινά

 

Η φύση είναι ο καθαρότερος καθρέφτης- ο πιο καθαρός καθρέφτης. Να τον κοιτάς και ν' αναγαλλιαζει η ψυχή σου!*

___________________________

Κυριακάτικα πρωινά. Ειρηνικά, χαρμόσυνα, αλλιώτικα. Τα πουλιά κελαηδούν ουράνιους σκοπούς, το αεράκι φυσάει δροσερό αγκαλιάζοντας τρυφερά την καρδιά και το θυμίαμα στην αγία τράπεζα ακόμα ευωδιάζει.

Όλα γύρω μυστικά και σιωπηλά ευχαριστούν τον Πλάστη. Το γαλάζιο τ' ουρανού μοιάζει να λάμπει πιο πολύ, οι μέλισσες ρουφάνε λαίμαργα το νέκταρ των ανθών κι ο ήλιος χαϊδεύει στοργικά όλη την ύπαρξη.

Κυριακάτικα πρωινά. Αναστάσιμα.

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

 

* Απόσπασμα από το βιβλίο "Έγκλημα και τιμωρία" του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι

Λογική και καρδια

"Δεν είναι το μυαλό που έχει την περισσότερη σημασία, αλλά αυτό που το καθοδηγεί- ο χαρακτήρας, η καρδιά, οι γενναιόδωρες ιδιότητες, οι προοδευτικές ιδέες." *

--------------------------------------------------

Σε μια εποχή θεοποίησης του ορθολογισμού, λογικοκρατούμενη  που δεν ανέχεται και απορρίπτει, καθετί που δεν μπορεί να εξηγήσει  ότι την υπερβαίνει ανθρωπίνως, η πιο πάνω πρόταση μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου. Δεν αρκεί όμως να είμαστε σωστοί, χρειάζεται να γινόμαστε καθημερινά πιο αληθινοί.

Είναι αδιαμφισβήτητο πως δώσαμε όλη μας τη δύναμη, την τροφή,την ενέργεια, το είναι μας, στο μυαλό κι αφήσαμε την καρδιά να λιμοκτονεί. Μπορεί να γίναμε πιο έξυπνοι, αλλά λιγότερο ανθρώπινοι. Μπορεί να αναπτύξαμε την επιστήμη, την ιατρική, την τεχνολογία, αλλά την ψυχή μας την παρατήσαμε ανάπηρη στη γωνία. Μπορεί να αγγίξαμε τις εσχατιές, τα όρια του γαλαξία μας, αλλά ακόμα δεν νικήσαμε τον φόβο του θανάτου μέσα μας. Μπορεί να φτάσαμε πράγματι πολύ μακριά, μα απομακρύνθηκαν και οι καρδιές μας, μεταξύ τους.

Και η καρδιά; Σε τι μας χρειάζεται η καρδιά εκτός από το να κτυπά; Για να είμαστε ζωντανοί μόνο σωματικά ή μήπως και πνευματικά; «Ει έχεις καρδίαν, δύνασαι σωθήναι» μας λέγει ο Αββάς Παμβώ. Εάν έχεις καρδιά μπορείς να σωθείς. Καρδιά ζωντανή, ελεήμονα, προσευχόμενη. Πιστή στον Θεό, μετανοούσα και καθαρή ώστε να μπορεί να δει. Να βλέπει πιο βαθιά, πιο καθαρά, πιο διεισδυτικά, να μπορεί να διακρίνει μέσα στη θολούρα το φως. Το ψεύτικο, το κάλπικο από το αυθεντικό. Την καλοστημένη παγίδα, από το δύσκολο μονοπάτι που οδηγεί στον ουρανό.

Δώσε πνοή και ζωή στην καρδιά μας, Κύριε...

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 3/2/2022

 

* Η πρόταση στην αρχή είναι του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι

Δε θέλανε να πιστέψουνε πως άλλοτε ήτανε αθώοι κι ευτυχισμένοι…

Δε θέλανε να πιστέψουνε πως άλλοτε ήτανε αθώοι κι ευτυχισμένοι. Κορόιδευαν αδιάκοπα το ότι μπορεί παλιότερα να ήταν ευτυχισμένοι, και λέγανε πως ήταν όνειρο»

Μάθανε να λένε ψέματα και τους άρεσε το ψέμα, και μάθανε την ομορφιά του ψέματος. Ίσως, όλ' αυτά ν' αρέσανε πολύ αθώα, για τ' αστεία, από απλή φιλαρέσκεια, σαν ένα ευχάριστο παιχνίδι, κι ίσως πραγματικά εξ αιτίας κάποιου μορίου, μα αυτό το μόριο εισχώρησε μεσ' στην καρδιά τους και τους φάνηκε ευχάριστο. Ύστερα από λίγο, γεννήθηκε κι η ηδυπάθεια, η ηδυπάθεια γέννησε τη ζηλοτυπία, η ζηλοτυπία τη σκληρότητα...

Α, δεν ξέρω, δε θυμάμαι, μα σε λίγο, πολύ γρήγορα, χύθηκε το πρώτο αίμα: αυτό τους κατέπληξε, τους τρόμαξε, κι άρχισαν ν' απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο, και να χωρίζονται. Σχηματίστηκαν συμμαχίες, μα εναντίον των άλλων. Ακούστηκαν μομφές και κατηγορίες.

Μάθανε τ' είναι ντροπή, και κάνανε αρετή τη ντροπή. Άρχισε ένας αιώνας αγώνων για την ιδιοτέλεια, τον ατομικισμό, την προσωπικότητα, τη διάκριση του δικού μου και του δικού σου Τους γεννήθηκε μέσα τους το αίσθημα της τιμής, και κάθε συμμαχία ύψωσε πάνω της το λάβαρό της.

Άρχισαν να κακομεταχειρίζονται τα ζώα, και τα ζώα φύγανε από κοντά τους για να κρυφτούνε μεσ' στα δάση και τους εχθρεύτηκαν. Άρχισε ένας αιώνας αγώνων για την ιδιοτέλεια, τον ατομικισμό, την προσωπικότητα, τη διάκριση του δικού μου και του δικού σου.

Αρχίσανε να μιλούνε διαφορετικές γλώσσες. Μάθανε τη θλίψη κι αγαπήσανε τη θλίψη. Ποθήσανε την οδύνη κι είπανε πως μόνο με την οδύνη αποκτιέται η αλήθεια. Κι έκανε την εμφάνισή της η επιστήμη.

Σα γίνανε κακοί, τότες αρχίσανε να μιλάνε για την αδελφοσύνη και τον ανθρωπισμό, και τότες καταλάβανε αυτές τις ιδέες.

Σαν γίνανε εγκληματίες, τότες επινοήσανε τη δικαιοσύνη και θεσπίσανε πλήρεις κώδικες για να τη διατηρήσουν, κι ύστερα, για να εξασφαλίσουν το σεβασμό γι' αυτούς τους κώδικες, θεσπίσανε τη λαιμητόμο. Τώρα πια, πολύ αμυδρά θυμούνταν αυτά που είχανε χάσει, και μάλιστα δε θέλανε να πιστέψουνε πως άλλοτε ήτανε αθώοι κι ευτυχισμένοι. Κορόιδευαν αδιάκοπα το ότι μπορεί παλιότερα να ήταν ευτυχισμένοι, και λέγανε πως ήταν όνειρο.

Και μάλιστα δεν μπορούσαν να το φανταστούν αισθητά ή εικονικά, κι όμως, τι θαυμαστό και παράξενο πράγμα! Mόλο που λέγανε πως ήτανε παραμύθι για μωρά παιδιά, ωστόσο, μεγάλη ήταν η επιθυμία τους να ξανακατακτήσουν την αθωότητα και την ευτυχία Μόλο που είχαν χάσει την πίστη τους στη παλιά τους ευτυχία, μόλο που λέγανε πως ήτανε παραμύθι για μωρά παιδιά, ωστόσο, τόσο μεγάλη ήταν η επιθυμία τους να ξανακατακτήσουν την αθωότητα και την ευτυχία, που γονατίσανε μπροστά στους πόθους της καρδιάς τους, χτίσανε ναούς και προσεύχονταν στην ιδέα τους, στην «επιθυμία» τους, μόλο που ξέρανε πως ήταν απραγματοποίητη, μα δεν παύανε να τη λατρεύουν με προσευχές και δάκρυα.

Κι όμως, αν μπορούσαν να ξαναγυρίσουν σ' αυτή την κατάσταση της αθωότητας και της ευτυχίας που είχανε χάσει, κι αν τους έδειχναν αμυδρά και τους ρωτούσαν αν πραγματικά θέλανε να ξαναγυρίσουν — σίγουρα θ' αρνιόνταν.

Σ' αυτό μου απαντούσαν: «Είμαστε ψεύτες, κακοί και άδικοι∙ έστω∙ το ξέρουμε, κλαίμε κι υποφέρουμε γι' αυτό και επιβάλλουμε στους εαυτούς μας μαρτύρια και τιμωρίες χειρότερες ίσως από κείνες που θα μας επιβάλει ο Φιλεύσπλαχνος Κριτής σα μας δικάσει, και που ούτε τ' όνομά του δεν ξέρουμε.

Μα έχομε την επιστήμη και χάρη σ' αυτήν θα ξαναβρούμε την αλήθεια, και τότες θα την αποδεχτούμε συνειδητά. Η γνώση είναι ανώτερη απ' το συναίσθημα, κι η συνείδηση της ζωής ανώτερη απ' τη ζωή. Η επιστήμη θα μας δώσει τη σοφία, η σοφία θα μας αποκαλύψει τους νόμους και η γνώση των νόμων της ευτυχίας είναι πάνω από την ευτυχία.» Αυτά λέγανε και, ύστερα από κάτι τέτοια λόγια, ο καθένας ξανάρχιζε ν' αγαπάει τον εαυτό του με ολοένα πιο εγωιστική αγάπη, γιατί θα τους ήταν αδύνατο να κάνουν διαφορετικά.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου

Αν βρεις άλλον έναν σαν κι σένα

Αν όλοι σ' εγκαταλείψουν κι αν μείνεις ολομόναχος, πέσε τότε κάτω στη γη και φίλησέ την και βρέξε την με τα δάκρυά σου και θα βγάλει η γη καρπό από τα δάκρυά σου, ακόμα κι αν κανείς δεν σε είδε και δεν σε άκουσε στη μοναξιά σου.

Αν όμως, βρεις άλλον έναν σαν κι εσένα, τότε βρίσκεται ήδη όλος ο κόσμος παρών, όλος ο κόσμος της ζωντανής αγάπης! Αγκαλιάστε ο ένας τον άλλο με συγκίνηση και υμνήστε τον Κύριο, γιατί η αλήθεια Του εκπληρώθηκε, έστω και με σας τους δυο μονάχα.

Φ. Ντοστογιέφσκι Από το βιβλίο του "Αδελφοί Καραμάζωφ

Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες

"Με το ν' ανήκεις στη μειοψηφία, ακόμα και στη μειοψηφία του ενός, δεν σημαίνει πως είσαι τρελός."*

---------------------------------------------------

Θυμήθηκα τα πιο πάνω λόγια που διάβασα, σήμερα που γιορτάζει ένας πολύ μεγάλος άγιος των ημερών μας, ο άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και ομολογητής. Ο άγιος αυτός έζησε την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, την εποχή της αθεΐας και των σύγχρονων διωγμών. Όταν όλος ο κόσμος έσκυβε το κεφάλι μπροστά στον τρόμο, την καταπίεση, την αδίστακτη τυραννία του καθεστώτος αυτός δήλωνε με περίσσιο θάρρος παρόν ομολογώντας δίχως φόβο Χριστό. Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες. Ένας αλλά μέγας, γιατί δεν δίστασε να πάει κόντρα στο ρεύμα, ενάντια στην άθεη και αντίχριστη κοσμική εξουσία.

Μια φορά ο άγιος γέροντας τόλμησε σε μια εκδήλωση να κάψει την 12μετρη φωτογραφία του Στάλιν και το πορτραίτο του Λένιν. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να χτυπηθεί άγρια από το πλήθος και να βρεθεί σχεδόν πεθαμένος με ανοικτό κρανίο και σπασμένα πολλά κόκκαλα. Όταν αργότερα τον ρώτησαν για την πράξη του αυτή τους απάντησε: "Ο Κύριος είπε να μην φτιάχνουμε είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από μένα. Καλοί μου άνθρωποι συνέλθετε! Όσοι άνθρωποι έζησαν σ' αυτήν τη γη ήταν πάντα χριστιανοί! Εσείς γιατί προσκυνάτε τα είδωλα; Η δόξα ανήκει μόνο στον Θεό.Ο Ιησούς Χριστός πέθανε και την τρίτη μέρα αναστήθηκε...Τα είδωλα σας δεν θα αναστηθούν ποτέ.Ακόμη κι όταν ζούσαν ήταν νεκρά!". Αποτέλεσμα της πράξης του αυτής ο πολύχρονος έγκλεισμός σε φυλακές και ψυχιατρικές κλινικές. Ο άγιος ήταν "εχθρός του λαού", επικύνδυνος, ανισόρροπος, τρελός. Στο τέλος όμως ο Θεός έκρινε αλλιώς. Τον σαλό (τρελό) ,τον αλλόκοτο, τον παράξενο, τον αντιδραστικό, Εκείνος τον αγίασε.

Πολλές είναι οι φορές που οι άνθρωποι παρασύρονται σε λάθος δρόμους, άστοχες επιλογές, αδιέξοδες καταστάσεις γιατί δεν έχουν σταθερή πυξίδα ζωής, δεν έχουν ξεκάθαρο στόχο και αναπόφευκτα  η καρδιά τους μπερδεύεται και η ψυχή τους παλεύει πελαγωμένη μέσα στα κύματα του κόσμου τούτου της φθοράς. Η πλειοψηφία, η επικρατούσα άποψη το τι λένε και τι πράττουν οι πολλοί δεν ήταν και δεν  είναι ποτέ εχέγγυο της αλήθειας.

Ας θυμηθούμε τα σχετικά λόγια του Χριστού: "Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον, ότι ευδόκησεν ο Πατήρ ημών δούναι υμίν την Βασιλείαν"  (Λουκά. Κεφ12,32). Στον Θεό αρκούν οι λίγοι για να διαδώσουν τον λόγο Του. Ας έχουμε υπόψη πως 12 μόνο απλοί  άνθρωποι, οι περισσότεροι αγράμματοι ψαράδες, ευαγγέλισαν όλη την οικουμένη. Κι ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι από τη μεριά του, αποτυπώνοντας στο χαρτί τον πόθο της ψυχής του θα εξομολογηθεί: "Αν όλος ο κόσμος βαδίσει προς μια κατεύθυνση, κι ο Χριστός προς την άλλη, εγώ θα πάω με τον Χριστό".

Ας μην ξεχνάμε ποτέ πως το μονοπάτι για τον ουρανό είναι μοναχικό και δύσβατο. Λίγοι είναι αυτοί που το βρίσκουν και το ακολουθούν πιστά μέχρι το τέλος. Γιατί είναι γεμάτο πόνο, πληγές, συκοφαντίες, δάκρυα, αίματα και προδοσίες. Είναι όμως ο μόνος δρόμος που βγάζει στο αέναο φως, την αγιότητα, την ανέκλάτητη χαρά της αιωνιότητας.

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 2/11/21

 

* Γουίνστον Σμιθ, ο πρωταγωνιστής του δυστοπικού και προφητικού βιβλίου του Τζωρτζ Όργουελ "1984 ".

 

2 Νοεμβρίου, αγίου Γαβριήλ του διά Χριστόν σαλού και ομολογητή

Ν΄αγαπάτε τα παιδιά

Αδερφοί μου, μη σας τρομάζουν οι αμαρτίες των ανθρώπων, αγαπάτε τον άνθρωπο ακόμα και μες στην αμαρτία του, γιατί αυτή η αγάπη είναι το ομοίωμα της αγάπης του Θεού κι αποτελεί την ανώτερη αγάπη επί της γης. Αγαπάτε τη δημιουργία του Θεού και στην ολότητά της μα και στο κάθε της κομματάκι. […] . Ν’ αγαπάτε τα ζώα. Ο Θεός τους έδωσε λίγη νοημοσύνη κι ασυννέφιαστη χαρά. […] 

Ν’ αγαπάτε ιδιαίτερα τα παιδάκια γιατί κι αυτά είναι αναμάρτητα, σαν τους αγγέλους, και ζούνε για να μας δίνουν χαρά, για να εξα­γνίζουν τις καρδιές μας και είναι σαν μια υπόδειξη για μας. Αλίμονο σ’ όποιον προσβάλει ένα παιδί.

 

Απ’ τις ομιλίες και τις διδαχές του Στάρετς Ζωσιμά από το βιβλίο Αδερφοί Καραμάζωφ του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι