Όλα τα παθήματα δουλεύουν υπέρ της ψυχής

π. Συμεών Κραγιόπουλος

Όλη η κακοδαιμονία που υπάρχει στους ανθρώπους, όλη η κακοδαιμονία που υπάρχει στις κοινωνίες, στις εκάστοτε κοινωνίες, υπάρχει ακριβώς διότι αμάρτησαν πλέον ακόμη και άγγελοι –αυτοί που εξέπεσαν και έγιναν δαίμονες– και διότι οι άνθρωποι όλοι, εφόσον καταγόμαστε από τον Αδάμ και την Εύα, είμαστε μέσα στην αμαρτία· και τι θα κάνουμε; Αμαρτωλά πράγματα θα κάνουμε, και θα γίνεται όλο το κακό που βλέπουμε να γίνεται. Αλλά από το άλλο μέρος, όλα αυτά είναι και σαν μια κολυμβήθρα, για να πλυθεί, να καθαρισθεί εκεί μέσα ο άνθρωπος, για να μάθει αυτό το οποίο δεν έμαθε στον παράδεισο και να αγιασθεί.

Θα μπορούσε βέβαια ο άνθρωπος να μην πέσει. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα έκανε ο Θεός, αν δεν έπεφταν οι πρωτόπλαστοι. Είναι ένα μυστήριο αυτό, που το άφησε ο Θεός έτσι, ώστε να μην ξέρουμε τι ακριβώς θα γινόταν. Συνεχώς θα δημιουργούσε νέους ανθρώπους; Δεν ξέρουμε.

Όμως, έπεσε ο άνθρωπος, και από κει και πέρα ξέρουμε τα της πτώσεως. Αν δεν έπεφτε, θα κέρδιζε τον παράδεισο, χωρίς να πονέσει και να ματώσει, χωρίς να πεινάσει, χωρίς να κινδυνεύσει, χωρίς να φοβηθεί, χωρίς να περάσει τίποτε από αυτά που τώρα περνάει. Έπεσε όμως ο άνθρωπος, και σαν να είπε ο Θεός: «Δεν θέλετε έτσι, όπως είχα ορίσει εγώ; Εντάξει. Θα γίνει τώρα αλλιώς». Και τώρα σώζεται ο άνθρωπος με το να πάθει.

Όχι φυσικά απλώς με το να πάθει. Δεν αρκεί αυτό. Διότι πάρα πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι παθαίνουν πολλά σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά δεν ωφελούνται, δεν σώζονται. Όπως –για να το καταλάβουμε καλύτερα– όταν οι κακοί μιας ομάδος κάνουν κακό σε μια άλλη ομάδα κακών, κι εκείνοι τους το ανταποδίδουν ή κάνουν κακό σε κάποια άλλη ομάδα.

Πάρα πολλά μπορούν να περάσουν οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο, όμως δεν αρκεί απλώς να πάθει κανείς. Διότι, είπαμε, όλο το κακό υπάρχει ένεκα της αμαρτίας, και όλο το θέμα είναι τι θα γίνει με την αμαρτία. Αν τελικά μείνεις στην αμαρτία και δεν βρεις τον Χριστό, δεν πιστέψεις στον Χριστό, δεν τον ακολουθήσεις και δεν αφεθείς στα χέρια του να σε αγιάσει μέσα από όλα αυτά που θα πάθεις, θα χαθείς.

Δεν φθάνει λοιπόν απλώς να πάθεις. Όταν όμως πιστέψεις στον Χριστό και όλα αυτά –ό,τι κι αν σου συμβεί– τα δεχθείς ευχαρίστως για την αγάπη του Χριστού, ο Χριστός θα σε αγιάσει. Ο μεν Κύριος σταυρώθηκε, χωρίς να είναι ανάγκη να σταυρωθεί, αλλά σταυρώθηκε ακριβώς για μας· εμείς όμως δεχόμαστε να πάθουμε μαζί του ό,τι κι αν επιτρέψει Εκείνος και ό,τι κι αν οικονομήσει Εκείνος, διότι χρειάζεται να πάθουμε.

Χρειάζεται να πάθουμε, όχι όμως –θέλω, παρακαλώ, πάρα πολύ να το προσέξουμε αυτό– σαν να μας λέει ο Κύριος: «Θα πάθετε, για να μάθετε. Θα πάθετε, για να τιμωρηθείτε. Θα πάθετε, γιατί δεν είστε καλοί». Όχι, όχι. Το ότι όλα αυτά τα παθαίνουμε ένεκα της αμαρτίας, είναι αλήθεια. Αλλά ύστερα, καθώς μας παίρνει ο Κύριος από το χέρι, και περνούμε μέσα από ό,τι επιτρέψει Εκείνος, ενόσω ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο, όλα αυτά δουλεύουν υπέρ της ψυχής· και αυτό το βλέπει κανείς στην πράξη.

Λέμε βέβαια ότι πρέπει να ταπεινωθούμε, να μετανοήσουμε κτλ., αλλά ένας λόγος είναι να ταπεινωθούμε, να πιστέψουμε στον Θεό, να μετανοήσουμε· ένας λόγος είναι να δούμε τι εγωισμό έχουμε μέσα μας, τι κακία, τι πονηριά έχουμε, πόσο διεστραμμένοι, πόσο αχρείοι είμαστε. Ένας λόγος είναι. Δεν γίνονται αυτά απλώς με τα λόγια ή με το να κάνεις κάποιες ανάλογες σκέψεις, αλλά μέσα από τα παθήματα. Όταν πονέσεις, πονάς· όταν ματώσεις, ματώνεις· όταν ζοριστείς, ζορίζεσαι· δεν είναι θεωρία αυτά. Και ακριβώς επειδή δεν είναι λόγια και θεωρία, κάνουν καλό στην ψυχή.

Έτσι λοιπόν, μέσα από όσα μας συμβαίνουν, εκείνος ο οποίος είναι του Χριστού και ακολουθεί τον Χριστό, εκείνος ο οποίος μπήκε στον δρόμο της σωτηρίας και πορεύεται τον δρόμο αυτό, βλέπει ότι και αυτή η δυσκολία και το άλλο ζόρισμα και εκείνο το πάθημα και η άλλη αδικία και ό,τι άλλο, όλα ωφελούν· ωφελούν την ψυχή.

 

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Το μυστήριο του πόνου”, Γ’ έκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2010, σελ. 58 (απόσπασμα).

 

Πηγή

Να καταφεύγεις στον Θεό με σιγουριά

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

 

Θέλει και τέχνη η πνευματική ζωή. Υπάρχουν κάποια μυστικά στον πνευματικό αγώνα.

Πιάνεις, ας πούμε, τον εαυτό σου γεμάτο θυμό, κακία, οργή, ζήλια. Άφησε τον κακό εαυτό σου. Πες του: «Σε ξέρω, εαυτέ μου. Τι περιμένω από σένα; Κακία, οργή, μίσος, τέτοια πράγματα. Δεν σε προσέχω όμως».

Και να πας στον Χριστό λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησέ με! Σώσε με από τον εαυτό μου!»

Αυτό σημαίνει πως αγνοείς το πάθος, την κακή κατάστασή σου, με την έννοια ότι δεν την προσέχεις ώστε να επηρεασθείς από αυτήν και να ενεργήσεις ανάλογα. Την περιφρονείς, αλλά για να πας στη θετική εργασία: στην επίκληση του Ιησού, στην προσευχή.

Αυτό όμως συνιστά ξεπέρασμα του πάθους. Έχει αποτέλεσμα, φέρνει καρπό.

Όταν στρέφεσαι στον Χριστό, σε οποιαδήποτε ανάγκη κι αν βρίσκεσαι, την ανάγκη πρέπει να την ξεχάσεις, να μην την υπολογίζεις, σαν να μην τη βλέπεις· να μην επηρεάζεσαι από αυτήν. Και έτσι να λες «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν έχεις έναν πειρασμό και αρχίζεις να λες την ευχή, αλλά πιο πολύ σκέπτεσαι τον πειρασμό που έχεις, τον κίνδυνο που διατρέχεις, και είσαι τρομοκρατημένος και λες την ευχή ως δίψυχος ενώπιον του Θεού, όχι μόνο δεν πρόκειται να βγει τίποτε με την προσευχή σου αυτή, αλλά μπορεί να γίνεις και χειρότερα. Λίγο πολύ όλοι οι άνθρωποι, όταν προσεύχονται στον Θεό, ή προσεύχονται άψυχα, χωρίς συναίσθηση, ή προσεύχονται σπασμωδικά, τρομαγμένοι, φοβισμένοι.

Να καταφεύγεις στον Θεό με σιγουριά, με εμπιστοσύνη ότι σε ακούει. Να μην κολλάς στο πώς εσύ αισθάνεσαι. Να αφήνεσαι στον Θεό, και ο Θεός επεμβαίνει και τα κανονίζει όλα.

 

Από τα βιβλία: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2017”, σελ. 235, και “Πνευματικά Μηνύματα 2018”, σελ. 131.

 

Πηγή

Αυτός είναι ο λόγος που υποφέρουμε πολύ…

Ο Κύριος βλέπει το εσωτερικό βάθος της καρδιάς, αυτό που η καρδιά λαχταρά και επιθυμεί.

Και αν βλέπει ότι μια ψυχή δεν μπορεί να επιστρέψει στην εστία της, θα την εξαγνίσει, όποτε νομίζει Εκείνος, και θα την ελκύσει στο κέντρο της οικίας της, εκεί όπου η ψυχή θα βρει ειρήνη. Ωστόσο αν στο πιο βαθύ κομμάτι της καρδιάς μας υπάρχει κάτι ακάθαρτο, κάτι που ελκύεται από τον κόσμο τούτο και προσκολλάται σ’ αυτόν, τότε η περιπλάνησή μας θα κρατήσει καιρό και θα συναντήσει πολλή θλίψη και βάσανο. Εμείς που είμαστε, τρόπος του λέγειν, ευσεβείς, θα γνωρίσουμε περισσότερη θλίψη από εκείνους που δεν είναι. Αυτό συμβαίνει επειδή εκείνοι δεν νιώθουν εσωτερικό πόνο, δεν τους απασχολεί η αιωνιότητα, αλλά μόνο τα πράγματα αυτού του κόσμου: η διασκέδαση, η τροφή, το ποτό…

Η προσοχή τους είναι ολότελα επικεντρωμένη σ’ αυτό, ενώ η δική μας είναι διχασμένη: θέλουμε να είμαστε με τον Κύριο, αλλά δεν έχουμε ακόμα αφήσει στην άκρη τα υλικά πράγματα – η καρδιά μας είναι ακόμα προσκολλημένη σ’ αυτά και δεν έχουμε ελευθερωθεί. Αυτός είναι ο λόγος που υποφέρουμε πολύ.

(“Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας. Βίος και διδαχές του γέροντας θαδδαίου της Βιτόβνιτσα”, σ. 265)

 

Πηγή

Εμείς από: https://simeiakairwn.wordpress.com

Δώσε Του όλες τις έγνοιές σου

Κάποιος ξέρει όλες μας τις έγνοιες. Δεν Του διαφεύγει ούτε ένας ανήσυχος λογισμός μας. Γνωρίζει ότι οι έγνοιες προκαλούν βάσανα. Γι’ αυτό πάντοτε θέλει να μας βοηθήσει. Μας υπόσχεται να πάρει επάνω Του όλες μας τις έγνοιες. Μπορούμε να έχουμε κάτι καλύτερο; Θέλει να εξαλείψει οτιδήποτε μας βαραίνει. Θέλει να ανοίξει δρόμο για μας εκεί, όπου εμείς δεν βλέπουμε πια καμία δυνατότητα. Θέλει να αλλάξει κάθε κατάσταση που μας βαραίνει. Θέλει να μας στείλει βοήθεια.

Γι’ αυτό δώσε Του όλες τις έγνοιές σου. Ευχαρίστησέ Τον που τα παίρνει όλα πάνω Του και σου παρέχει βοήθεια σε αυτές τις συμφορές που σε λυπούν τώρα. Με αυτό τον τρόπο η ψυχή σου θα γεμίσει ειρήνη.

 

π. Ιωάννης Κρεστιάνιν 

+5 Φεβρουαρίου 2006

Πώς θά καταλαβαίνουμε, άν ό λόγος πού ακούμε είναι αυθεντικός καί Ορθόδοξος;

Πώς θά καταλαβαίνουμε, άγιε Γέροντα, άν ό λόγος πού ακούμε είναι αυθεντικός καί Ορθόδοξος;

“Θά καταλαβαίνετε τόν αυθεντικό ορθόδοξο λόγο, όταν αυτός διώκεται. Άν ακούτε λόγο πού σάς χαϊδεύει τά αυτιά καί κοιμίζει τή συνείδηση σας νά φεύγετε…”

 

π.Αθανάσιος Μυτιληναίος

 

Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη ο Κύριος τονίζει: ''Τα πρόβατά μου γνωρίζουν την φωνή μου''. Δες πως κατανοείται ο Θεός: Με το να ακούμε εμείς τις εντολές και με το να τηρούν τις εντολές αυτοί που τις ακούνε. Αυτό σημαίνει γνώση του Θεού: Η τήρηση των εντολών του Θεού.

 

Μέγας Βασίλειος

«Μένετε ασάλευτοι στην ορθόδοξη πίστη και κρατείτε τις παραδόσεις τις πατερικές!»

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

 

Δέν τούς μέλει περί τῶν προβάτων ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων. Ἀλλοίμονον!

Οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Χριστοῦ, πού κατήντησαν! Τώρα στίς πονηρές αὐτές ἡμέρες θά βρεθῆ ἕνας καί μόνος ἐφάμιλλος μιμητής τοῦ Ἁγίου Μάρκου νά ὑπερασπισθῆ τήν Ὀρθοδοξία!

Νά ὑποστηρίζετε τάς παραδόσεις τῶν θείων Πατέρων καί εἰς αὐτάς νά ἐμμένετε!

Μένετε ἀσάλευτοι στήν ὀρθόδοξη πίστη καί κρατεῖτε τίς παραδόσεις τίς πατερικές!

 Φυλαχθεῖτε δέ ἀπό τίς διάφορες πλάνες τῶν ψευδοπροφητῶν, τῶν ἀντιχρίστων πνευματιστῶν καί ἐκείνων πού κάμνουν καινοντομίες καί νεωτερισμούς στίς παραδόσεις!

Δέν συμφωνῶ μέ τίς γνῶμες πολλῶν Ἀρχιερέων διότι αὐτοί θέλουν νά καταργήσουν τούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας τούς ὁποίους οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες ἐνομοθέτησαν!

 

Αναδημοσίευση από: https://simeiakairwn.wordpress.com

 

Πηγή

"Ο Χριστός μόνο στην Ορθόδοξη παράδοση αποκαλείται Ιατρός. Γιατί;"

Στην Παπική ή στην Προτεσταντική παράδοση η επωνυμία για τον Χριστό, ως ιατρό, δεν υπάρχει πουθενά!

Ο Χριστός μόνο στην Ορθόδοξη παράδοση αποκαλείται Ιατρός.

Γιατί όμως αυτή η παράδοση έσβησε από τους Παπικούς και τους Προτεστάντες και, όταν τους μιλάμε για θεραπευτική αγωγή, ξαφνιάζονται;

Διότι η ανάγκη της καθάρσεως και του φωτισμού, η ανάγκη της εσωτερικής αλλαγής έφυγε από τους ανθρώπους αυτούς στην δική τους αιρετική Θεολογία.

Γι΄αυτούς εκείνος που αλλάζει δεν είναι ο άνθρωπος, αλλά ο Θεός!!!!

Ο άνθρωπος γι’ αυτούς δεν αλλάζει.

Το μόνο πράγμα που κάνει ο άνθρωπος γι΄αυτούς είναι ότι γίνεται καλό παιδί.

Και όταν ο άνθρωπος, από κακό παιδί που ήταν, γίνη καλό παιδί, τότε ο Θεός τον αγαπά.

Διαφορετικά, τον αποστρέφεται!!!!

Μακριά από τους πλανεμένους ...

 

+ π. Ιωάννης Ρωμανίδης

 

(από την "συν αυτώ", Athina Kateri )

 

Πηγή: http://amfoterodexios.blogspot.com

Ένας πλούσιος φτωχός

Όπου κι αν πας, σε όποια παρέα κι αν καθίσεις, εκτός από τα αθλητικά και τα πολιτικά σίγουρα θ' ακούσεις για λεφτά. Λεφτά, λεφτά, λεφτά...Ιδέες για να βγάλω πιο πολλά λεφτά. Να γίνω πλούσιος και μετά να μη δουλέψω πια.

Όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο πολύ διαπιστώνω πως αυτοί που τα ψάχνουν εναγωνίως, δεν έχουν μέσα τους χαρά. Έχουν αντικαταστήσει την καρδιά με τα λεφτά και τον Χριστό με τον χρυσό. Και θυμάμαι σε τέτοιες περιπτώσεις ένα γέροντα  στο Αγιο Όρος.

Ρακένδυτος, με τρύπια ρούχα και φθαρμένα παπούτσια να υποδέχεται στο φτωχικό καλυβάκι του, εμάς τους "πλούσιους". Αυτός να λάμπει από χαρά κι εμείς κουρασμένοι και διψασμένοι για ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά  ν' απορούμε τι έχει αυτός ο άνθρωπος που δεν έχουμε εμείς.

Πέντε λόγια σοφά, η καρδιά πλημμυρίζει και σπάει...Ένα δάκρυ κυλά.

"Αν θες να γίνεις πλούσιος, σκόρπιζε. Αν θες να μείνει φτωχός μάζευε. Τίποτε δεν είναι δικό μου,αν είναι μόνο για τον εαυτό μου. Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες. Ν' αγαπάτε τις γυναίκες σας και να τους το δείχνετε. Άντε στο καλό. Ο Θεός να σας ευλογεί εσάς, την οικογένεια σας και όλο τον κόσμο".

Αυτός ο φτωχός γέροντας, το νιώθεις κάθε φορά πως είναι πιο πλούσιος απ' όλη την παρέα. Γιατί βρήκε το φως. Γιατί είναι όλος γεμάτος Χριστό.

Πλούσιος αυτός που βρήκε την αγάπη. Πάμπλουτος αυτός που βρήκε το Θεό.

 

Αλέξης Αλεξάνδρου 3/5/18

Σχέση προσευχῆς καὶ ψυχικῆς διάθεσης

Πολλὲς φορές, ἀκόμα καὶ ὅταν ἀγαπᾶμε βαθιὰ κάποιον, δὲν τὸ αἰσθανόμαστε, παρόλο ποὺ ξέρουμε καλὰ ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ζωντανὴ μέσα μας. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ στὶς σχέσεις μας μὲ τὸ Θεό. Ἐξαιτίας ἐσωτερικῶν ἢ ἐξωτερικῶν παραγόντων, δὲν εἴμαστε σὲ θέση μερικὲς φορές, νὰ ζήσουμε συνειδητὰ τὸ γεγονὸς τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸ Θεό. Σ’ αὐτὲς τὶς στιγμὲς πρέπει νὰ ἐνεργοῦμε μὲ βάση, ὄχι αὐτὸ ποὺ αἰσθανόμαστε, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ γνωρίζουμε.

Πρέπει νὰ πιστεύουμε σὲ ὅ,τι ὑπάρχει μέσα μας, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ ἀντιλαμβανόμαστε σὲ μία δεδομένη χρονικὴ στιγμή. Πρέπει νὰ θυμόμαστε ὅτι ἡ ἀγάπη μας ὑπάρχει, ἔστω κι ἂν δὲν πλημμυρίζει τὴν καρδιά μας μὲ χαρὰ κι ἐνθουσιασμό.

Καὶ πρέπει νὰ στεκόμαστε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸ βίωμα, ὅτι Αὐτὸς πάντοτε ἀγαπάει καὶ πάντοτε εἶναι παρὼν καὶ τότε, ποὺ πραγματικὰ ἐμεῖς δὲν αἰσθανόμαστε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν παρουσία Του.

 

π. Αντώνιος Μπλουμ - Μητροπολίτης Σουρόζ

Πηγή

«Όταν προσεύχομαι αισθάνομαι έναν μυστικό Ιορδάνη…»

Αρχ. Ανανίας Κουστένης

 

Θυμάμαι, παιδάκι που ‘μουνα στο χωριό, πέρασε άπο κεί ενας Αγιορείτης.

Τι μεγάλη ευλογία και τ’ Άγιον ‘Ορος κι ολα τά μοναστήρια, κι οχι μονο! Και λεω:

—«Γέροντα, οταν προσευχεσθε, πώς αισθάνεσθε;»Είχα, ετσι, τήν περιέργεια, σαν παιδάκι.

Μου λεει:

«Νά σου πώ, παιδί μου. ‘Οταν προσεύχομαι κι οταν λεω τήν εύχη, αισθάνομαι ένα μυστικό Ιορδάνη, νά διαπερνάει τήν ψυχή μου. Ιορδάνης χαράς. Ιορδάνης αφέσεως. Μία άνοιξη. Γίνομαι σάν αγγε­λούδι. Αποκτάω φτερά. Ανεβαίνω ψηλα. Νοιώθω ευτυχισμένος.»

 

«Γεροντικές και άλλες ιστορίες» εκδ.Λευκωσία

 

Πηγή

Ο Χριστός αλλάζει τα «γούστα».

Αυτά τα οποία τέρπουν τους άλλους ανθρώπους, για τους πιστούς είναι σκύβαλα. 

 Ο Χριστός αλλάζει τα «γούστα».

Ο αναγεννημένος άνθρωπος έχει άλλη χαρά.  Δεν τον τραβούν, δεν τον τέρπουν αυτά. Κι αν κάποτε κάνει κάτι, το κάνει επειδή παρασύρεται, όχι διότι τον γεμίζει.

 

Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Η συναναστροφή με τους ανθρώπους

Άν συναναστρέφεσαι συχνά με ανθρώπους που φλυαρούν, που συκοφαντούν, που αγαπούν τα κοσμικά πράγματα, τότε και σύ χωρίς να το καταλάβεις, θα πέσεις στα ίδια πάθη. Και αντίθετα, αν συναναστρέφεσαι με ανθρώπους πνευματικούς και φίλους της προσευχής, τότε οι αρετές τους θα μεταδοθούν και σ' εσένα."

 

γ. Παρθένιος Λαύρας Σπηλαίων

Αυτό σημαίνει δεν ζεις Χριστό…

Μπορεί να πηγαίνεις τακτικά εκκλησία, να διαβάζεις Θεολογικά βιβλία, να έχεις εικόνες αγίων στο σπίτι σου, κομποσχοίνια στα χέρια σου, να δίνεις ελεημοσύνη, να ακούς ομιλίες θεολογικές, να ταπεινολογείς και να μιλάς πνευματικά.

Όμως να είσαι θυμωμένος με τους άλλους. Στις δυσκολίες να μεμψιμοιρείς.

Να μην ικανοποίησαι με τα λεφτά που έχεις, με τις ανέσεις που έχεις, να νοιώθεις καταπιεσμένος, ανήσυχος, ανικανοποίητος με όλα και όλους, να βρίσκεσαι συνέχεια σε αντιπαράθεση και ανταγωνισμό με ότι και όποιον βρίσκεται δίπλα σου.

Αυτό σημαίνει δεν ζεις Χριστό. Όσο και αν μιλάς για Χριστό. Αυτό μυρίζει Θάνατο.

Τι ξεχωρίζει σήμερα ένα Χριστιανό από τον υπόλοιπο λαό;

Αν στις δυσκολίες, στους πειρασμούς, μπροστά σε δύσκολους ανθρώπους, δεν έχεις υπομονή, πραότητα, χαρά, απλότητα και κυρίως ταπείνωση, σημαίνει ότι ακόμη δεν έχεις καταλάβει τι σημαίνει εν Χριστώ ζωή.

 

Μοναχός Μωυσής ο Αγιορείτης

Κρίμα δέν εἶναι γιά πέντε λεπτά νά χάσεις ὁλόκληρη αἰωνιότητα;

Μιά ἐξομολόγηση σέ πέντε λεπτά τήν κάνεις. Πόσα πεντάλεπτα σοῦ χαρίζει ὁ Θεός στή ζωή σου; Πάρα πολλά. Κρίμα δέν εἶναι γιά πέντε λεπτά νά χάσεις ὁλόκληρη αἰωνιότητα; Ἔτσι ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος νά τηρεῖ τίς ἐντολές. Γιατί λέει ὁ Χριστός «γιά νά μήν πᾶμε στήν κόλαση, πρέπει νά Τόν ἀγαπήσουμε. Γιά νά Τόν ἀγαπήσουμε, πρέπει νά τηρήσουμε τίς ἐντολές. Ἀγαπάω τόν Χριστό αὐτό σημαίνει. Δέν εἶναι ἁπλῶς συναισθήματα, πού λέει ὁ κόσμος, μέ ἀγάπες καί λουλούδια. Ποιός μ’ ἀγαπάει, λέει ὁ Χριστός: «ὁ ἔχων τάς ἐντολάς μου καί τηρῶν αὐτάς» (Ἰω. 14,21). Δηλαδή στήν πράξη δείχνεις ἄν ἀγαπᾶς τόν Χριστό, ὅταν τηρεῖς τίς ἐντολές Του. Καί τίς ἐντολές δέν τίς τηρεῖς γιά τόν Χριστό. Δέν ἔχει ἀνάγκη ὁ Χριστός νά τηρήσουμε τίς ἐντολές Του. Γιά μᾶς τό κάνει. Γιατί οἱ ἐντολές εἶναι οἱ προδιαγραφές μας.

Ἀγοράζεις ἕνα ἀμάξι, ἕνα τρακτέρ. Δέν σοῦ δίνουν καί ἕνα βιβλίο πού λέγεται manual, μέ ὁδηγίες χρήσης; Ἄν πεῖ ὁ ἀγρότης δέν μέ ἐνδιαφέρουν, ξέρω ἐγώ τί θά κάνω ἤ θά ρωτήσω καί τόν γείτονα καί πετάξει τό βιβλίο, τό πιό πιθανό εἶναι νά τό καταστρέψει τό μηχάνημα. Γιατί κάθε κατασκευαστής ἔχει καί τό δικό του ἐγχειρίδιο καί πρέπει νά ἀκολουθήσεις τίς ὁδηγίες. Ἔτσι κατ’ ἀναλογία εἶναι καί ὁ ἄνθρωπος.

Ὁ ἄνθρωπος πῆρε ἀπό τόν Θεό ἕνα τέλειο σῶμα, μία τέλεια ψυχή καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Πῆρε ὅμως καί τίς ὁδηγίες χρήσης, πῶς θά τά χρησιμοποιήσει. Ποῦ εἶναι οἱ ὁδηγίες χρήσης; Στήν Ἁγία Γραφή, στούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, στό Πηδάλιο, στή ζωντανή παράδοση πού εἴπαμε εἶναι κάθαρση, φωτισμός καί θέωση. Ὅλα αὐτά πού ἔχουμε στήν ἁγία μας Ἐκκλησία εἶναι οἱ ὁδηγίες χρήσης. Οἱ νηστεῖες πού κάνουμε, οἱ προσευχές πού ἔχουμε, αὐτά πού μᾶς λένε οἱ Πνευματικοί μας εἶναι ὁδηγίες γιά τό πῶς θά χρησιμοποιήσουμε σωστά τό σῶμα καί τήν ψυχή μας γιά νά μήν τά καταστρέψουμε καί τά διαλύσουμε.

 

Πηγή: Συλλογή απομαγνητοφωνημένων ομιλιών Άρχ.Σάββα Αγιορείτου - 1ο Μέρος

Γιατί υπάρχει τόσος πόνος στον κόσμο;

Λέγει ο δίκαιος Ιώβ: "Αλλά άνθρωπος γεννάται κόπω" (Ιώβ 5,7).

Ο Απόστολος Παύλος λέγει ότι όλα τα έργα γίνονται με κόπο και πόνο (Ρωμ.8,21).

Ο πόνος στον κόσμο είναι καρπός της πτώσεως του ανθρώπου από τον παράδεισο (Πράξ. 3,16). Είναι καρπός της αμαρτίας (Ψαλμ.7,14-16). Άλλ' όμως, εάν δεχόμεθα κάθε πόνο με υπομονή και ευχαρίστηση, λαμβάνουμε μεγάλη πνευματική ωφέλεια πολύτιμη για την σωτηρία της ψυχής μας.

Γενικά βλέπουμε ότι, όσο πολλαπλασιάζεται η αμαρτία και η πλάνη στον κόσμο, τόσο αυξάνεται και ο πόνος, δηλαδή η πείνα, η σύγχυση, οι πόλεμοι, οι παντός είδους ασθένειες και ο θάνατος.

Η φροντίδα ημών των χριστιανών είναι να εγκαταλείψουμε την αμαρτία, να συμφιλιωθούμε με τον Θεό, να αποκτήσουμε τον φόβο του Θεού, την ταπείνωση, την υπομονή και τότε όλα τα βάσανα μας θα λιγοστέψουν και θα έλθει μεγάλη ωφέλεια στις ψυχές μας.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Πνευματικοί διάλογοι με Ρουμάνους Πατέρες – Συνομιλία 6^η»

 

π. Ανανίας Κουστένης: Έχετε δει πως ξυπνάμε πολλές φορές το πρωί με κακή διάθεση με κακούς λογισμούς;

Έχετε δει πως ξυπνάμε πολλές φορές το πρωί με κακή διάθεση με κακούς λογισμούς; Και το κακό είναι ότι καθόμαστε κάτω στο κρεβάτι και τους επωάζομε. Να πεταχτούμε πάνω. Πετάξου επάνω αδελφέ! Άναψε το καντηλάκι σου, αν έχει σβήσει. Βάλε λίγο λιβάνι. Φίλησε την εικόνα. Πες δυο «Πατερημά". Πες δυο κουβέντες. Και άλλαξε το κλίμα. Άλλαξε τη διάθεση. Έχει σημασία αυτό. Ό,τι και να γίνεται μην καθόμαστε κάτω. Ας πεταγόμαστε πάνω αδελφοί!

 

Πηγή

Γιά νά μαζευτεῖ ὁ νοῦς μέσα, θά πρέπει νά ἡσυχάσει λίγο ὁ ἄνθρωπος

Γιά νά ’ρθεῖς στόν ἑαυτό σου, πρέπει νά ἡσυχάσεις. Γιά νά πᾶς στόν Πατέρα, νά μετανοήσεις δηλαδή πραγματικά, πρέπει πρῶτα νά βρεῖς τόν ἑαυτό σου. Γιά νά βρεῖς τόν ἑαυτό σου, νά μαζευτεῖς μέσα σου, χρειάζεσαι ἡσυχία.

Μέσα στόν κόσμο πού ζεῖτε νά ἐπιδιώκετε τήν ἡσυχία. Ἄν ὅλη τήν ὥρα παίζει ἡ τηλεόραση καί συνέχεια κουβεντιάζετε, τί θά φᾶμε, τί θά πιοῦμε κ.λ.π. μετά φυσικά δέν μπορεῖς νά συμμαζευτεῖς, ὁ νοῦς σου εἶναι σκόρπιος. Τί προσευχή νά κάνεις; Ἡ ἀρρώστια τοῦ νοῦ εἶναι ὁ διασκορπισμός του. Ἡ θεραπεία τοῦ νοῦ εἶναι νά συμμαζευτεῖ ὁ νοῦς μέσα στήν καρδιά καί ἐκεῖ ν’ ἀρχίσει νά δουλεύει καί νά μιλάει στόν Θεό. Ἀλλά γιά νά μαζευτεῖ ὁ νοῦς μέσα, θά πρέπει νά ἡσυχάσει λίγο ὁ ἄνθρωπος.

 

Απόσπασμα από «Συλλογή απομαγνητοφωνημένων ομιλιών Άρχ.Σάββα Αγιορείτου, 1ο Μέρος»

Όποιος έχει γνωρίσει κάποιον που τώρα έχει πεθάνει...

Όποιος έχει γνωρίσει κάποιον που τώρα έχει πεθάνει, θα πρέπει να στοχαστεί βαθιά το σημάδι που η ζωή αυτού του ανθρώπου άφησε στη ζωή του. Πρέπει να στοχαστεί το είδος του σπόρου που σπάρθηκε στη ζωή αυτού του ανθρώπου και τον καρπό που αυτός έφερε.    

Υπάρχει μια φράση στο Ευαγγέλιο που λέει πως «εάv μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην αποθάνη, αυτός μόνος μένει. Εάν δε αποθάνη πολύν καρπόν φέρει».

Αυτό ακριβώς μπορεί να συμβεί, αν στοχαζόμαστε με όλη μας την καρδιά, με το πνεύμα και με τη μνήμη, με όλη την ευαισθησία μας και την αίσθηση δικαιοσύνης, τη ζωή εκείνων που έχουν αναχωρήσει από αυτήν τη ζωή.

Αν είχαμε το κουράγιο να χρησιμοποιήσουμε αυτό το ξίφος -που είναι ο λόγος του Θεού για να χωρίσουμε το φως από το σκοτάδι, να χρησιμοποιήσουμε όλη μας τη διάκριση για να ξεχωρίσουμε την ήρα από το σιτάρι, τότε, έχοντας συγκεντρώσει όσο σιτάρι θα είχαμε τη δυνατότητα να ξεχωρίσουμε, θα μπορούσε ο καθένας μας, ο καθένας που είχε γνωρίσει τον κεκοιμημένο, να φέρει πολύ καρπό στη ζωή του.

 

Θάνατος και Απώλεια, π. Αντώνιος Μπλουμ - Μητροπολίτης Σουρόζ

«H διαφορά ανάμεσα σε ένα Χριστιανό και σε έναν μη Χριστιανό, είναι το ίδιο σπουδαία, ριζοσπαστική και εντυπωσιακή, όσο διαφέρει ένα άγαλμα από έναν ζωντανό άνθρωπο»

Ένας συγγραφέας της Δύσης είπε, ότι οι άνθρωποι που συναντούν ένα Χριστιανό, θα έπρεπε να τον βλέπουν όπως ένα όραμα, σαν μία αποκάλυψη που ποτέ πριν δεν είχαν, ότι η διαφορά ανάμεσα σε ένα Χριστιανό και σε έναν μη Χριστιανό, είναι το ίδιο σπουδαία, ριζοσπαστική και εντυπωσιακή, όσο διαφέρει ένα άγαλμα από έναν ζωντανό άνθρωπο. Ένα άγαλμα ίσως να είναι όμορφο, αλλά είναι φτιαγμένο από πέτρα ή από ξύλο και είναι άψυχο. Ένας άνθρωπος, ίσως με την πρώτη εντύπωση να μην φανερώνει ότι ζει μία τέτοια ομορφιά, αλλά όσοι τον συναντούν, θα πρέπει να μπορούν να διακρίνουν σ’ εκείνον τη λάμψη της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, να αναγνωρίζουν τον ίδιο τον Θεό που αποκαλύπτει τον εαυτό Του, μέσα από την ταπεινή μορφή μιας ανθρώπινης ύπαρξης, όπως αυτοί που προσκυνούν ευλαβικά μια εικόνα, μια εικόνα ιερή και ευλογημένη από την Εκκλησία.

Όσο δεν είμαστε για τους γύρω μας μια τέτοια εικόνα, έχουμε αποτύχει στην αποστολή μας, δεν διακηρύττουμε με την ζωή μας, τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, δίνουμε ψευδή μαρτυρία για όσα κηρύττουμε.

 

Μητροπολίτης του Σουρόζ Anthony Bloom

 

Πηγή

Δεν τον φοβάμαι τον θάνατο

 

(+) Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

[…..]Λίγες εβδομάδες πριν αναχωρήσει ο Γέροντας από τον κόσμο αυτό, ήταν καθισμένος στην καρέκλα με τους ορούς στα χέρια. Μπαίνει κάποιος επισκέπτης, του φιλάει το χέρι και τον ρωτά:

-Τί γίνεσθε, Γέροντα;

-Γίνομαι, παιδί μου.

Και επειδή ο επισκέπτης δεν κατάλαβε, συνέχισε:

-Ωριμάζω!

Και λίγες μέρες πριν κοιμηθεί, απευθυνόμενος σε παρευρισκόμενο πνευματικοπαίδι του, τόνισε:

-Να ξέρες, Δ., πόσο λειαίνει τον ακατέργαστο Επιφάνιο όλη αυτή η ταλαιπωρία!

 

Οι πόνοι του ήσαν φρικτοί κατά το τέλος της επιγείου ζωής του. Γι’ αυτό είπε κάποτε:

– Αν νοιώθατε όπως εγώ τώρα έστω και για 2′, θα παρακαλούσατε τον Θεό να σας πάρει αμέσως! Και στρεφόμενος προς τον Κύριο: «Πτωχός και αλγών ειμί εγώ· η σωτηρία σου, ο Θεός, αντιλάβοιτό μου»(Ψαλ. ξη’ 30).

 

Τις τελευταίες εβδομάδες λόγω των φρικτών πόνων τις πέρασε ανάσκελα στο κρεβάτι. Δεν μπορούσε σε καμία άλλη θέση να ανακουφισθεί.

-Παρακάλεσα, μας είπε, τον Θεό να μου δώσει άλλη μία θέση. Εκείνος όμως δεν μου έδωσε. Ας είναι δοξασμένο το όνομα Του!

 

Του είπε κάποτε ένα πνευματικοπαίδι του-γιατρός που προσπαθούσε επί ώρα να του βρει φλέβα:

—Να με συγχωρείτε, Γέροντα, που σας πονώ, αλλά το κάνω για το καλό σας.

 

—Το καταλαβαίνω, παιδί μου. Εμένα να με συγχωρείς που σε παιδεύω. Να ξέρης ότι δεν στενοχωρούμαι για τις φλεβοκεντήσεις, αλλά επειδή στενοχωρείσαι εσύ που δεν βρίσκεις φλέβες.

Λίγο πριν από την κοίμησή του ρώτησε ένα πνευματι­κοπαίδι του:

—Παιδί μου, έχεις εξοικειωθεί με το ενδεχόμενο της αναχωρήσεως μου;

—Γέροντα, δεν ξέρω αν έχω εξοικειωθεί. Το μόνο το όποιο ξέρω είναι ότι η αγάπη σας θα μας συνοδεύει πάντοτε. Άλλωστε κι αν σας καλέσει ο Θεός, σε σας θα προστρέχουμε διά της προσευχής.

—Αυτό, παιδί μου, γίνεται μόνο με τους Αγίους.

—Γέροντα, κάποτε σας είχα ρωτήσει αν μπορούμε στην προσευχή μας να επικαλούμεθα τις πρεσβείες κάποιου για τον οποίο η συνείδησή μας, μας πληροφορεί ότι έχει βρει παρρησία στον Θεό και μου είχατε απαντήσει πως μπορεί να γίνει αυτό υπό τον όρο ότι στην παράκλησή μας θα προτάσσουμε τη φράση «αν έχεις παρρησία στον Θεό».

—Ναι, αλλά εγώ δεν είμαι από αυτούς.

—Γέροντα, αν.

—Σου είπα δεν είμαι από αυτούς.

—Μα, Γέροντα, ούτε με το αν;

—Καλά… Αν είναι με το αν…

—Καλά, Γέροντα, δεν φοβάσθε το θάνατο; τον ρώτησε απορημένο κάποιο πνευματικοπαίδι του, όταν λίγες μέρες προ της κοιμήσεως του καθόριζε ο ίδιος τα της κηδείας του (αγγελτήρια, νεκρώσιμο ακολουθία κ.λπ.) τόσο απαθώς σαν να επρόκειτο για την κηδεία κάποιου άλλου.

—Όχι, δεν τον φοβάμαι καθόλου το θάνατο. (Μικρή παύση.) Και δεν τον φοβάμαι, όχι βέβαια ένεκα των έργων μου, αλλά επειδή πιστεύω στο έλεος του Θεού.

—Γέροντα, μη λέτε τέτοια πράγματα τώρα!, του είπε κάποιο πνευματικοπαίδι του, όταν τον άκουσε να καθορίζει τα της κηδείας του. Και αυτός με ετοιμότητα:

—Γιατί, παιδί μου; Άπιστοι είμαστε;

 

Πηγή