Όταν διαλέξουμε το Χριστό

Μπορούμε να πούμε ότι η ανθρωπότητα σαν σύνολο δεν έφτασε ακόμα στο μέτρο του Χριστιανισμού και συνεχίζει μέχρι σήμερα να σύρεται σε μια σχεδόν κτηνώδη ύπαρξη. Στην άρνηση να δεχθεί το Χριστό ως αιώνιο άνθρωπο και, το σπουδαιότερο, ως αληθινό Θεό και σωτήρα, οιανδήποτε μορφή και αν λάβει αυτή η άρνηση, ή οιανδήποτε και αν είναι η πρόφαση, η ανθρωπότητα χάνει το φως της αιώνιας ζωής. «Πάτερ, ούς δέδωκας μοι, θέλω ίνα όπου ειμί εγώ κακείνοι ώσι μετ’ εμού ίνα θεωρώσι την δόξαν την εμήν ήν δέδωκας μοι, ότι ηγάπησας με προ καταβολής κόσμου» (Ιωάν. 17,24). Εκεί στη βασιλεία του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, πρέπει να κατοικεί ο νους μας. Πρέπει να διψάμε και να πεινάμε την είσοδο μας σ’ αυτή την εξαίσια Βασιλεία. Τότε θα υπερνικήσουμε μέσα μας την αμαρτία της αρνήσεως της αγάπης του Πατέρα, όπως αυτή μας αποκαλύφτηκε από τον Υιό (Ιωάν. 8,24). Όταν διαλέξουμε το Χριστό, θα μεταφερθούμε πέρα από χρόνο και τόπο, πέρα απ’ αυτό το γεγονός, που ονομάζουμε «τραγωδία».

Από το βιβλίο «Η ζωή Του, ζωή μου», Αγ.Σωφρονίου του Έσσεξ

 

Ο θάνατος δεν αποτελεί ένα τέλος, είναι μια αρχή

Είναι μια πόρτα που ανοίγει και μας εισάγει στην απεραντοσύνη της αιωνιότητας, που θα ήταν κλειστή για μας για πάντα αν ο θάνατος δεν μας απελευθέρωνε από την ενσωμάτωσή μας στα γήινα πράγματα. Αυτές οι δυο πλευρές πρέπει να παίξουν έναν σημαντικό ρόλο στη στάση μας απέναντι στο θάνατο. Όταν πεθαίνει κάποιος, νομιμοποιούμαστε να είμαστε συντετριμμένοι.

Μπορούμε να παρατηρούμε με τρόμο το γεγονός ότι η αμαρτία σκότωσε το πρόσωπο που αγαπάμε. Μπορούμε να αρνηθούμε το θάνατο ως την τελευταία λέξη, το τελευταίο γεγονός της ζωής. Έχουμε δίκιο όταν κλαίμε πάνω στον κεκοιμημένο, επειδή αυτό δεν έπρεπε να συμβεί. Το πρόσωπο αυτό σκοτώθηκε από το κακό. Από την άλλη πλευρά, μπορούμε να χαιρόμαστε επειδή μια νέα ζωή, απεριόριστη, ελεύθερη, άρχισε γι' αυτόν ή γι' αυτήν.

Και πάλι, μπορούμε να κλαίμε για τον εαυτό μας, για την απώλεια που νιώθουμε, τη μοναξιά μας, αλλά την ίδια στιγμή πρέπει να μάθουμε τι είχε ήδη προβλέψει και προείπει η Παλαιά Διαθήκη:«κραταιά ως θάνατος αγάπη».

Αυτή είναι η αγάπη που δεν επιτρέπει να ξεθωριάσει η μνήμη του αγαπημένου, η αγάπη που μας κάνει να μη μιλούμε για τη σχέση μας με τον αγαπημένο στον αόριστο: «Τον αγαπούσα, ήμασταν τόσο κοντά», αλλά μας κάνει να σκεφτόμαστε στον ενεστώτα: «Τον αγαπώ, είμαστε τόσο κοντά».

Στην Καινή Διαθήκη, βρίσκουμε κάτι ακόμη σπουδαιότερο απ' αυτό. Με την ανάσταση του Χριστού, ο θάνατος ουσιαστικά κατεβλήθη. Ο θάνατος έχει καταβληθεί με περισσότερους από έναν τρόπους. Κατεβλήθη, επειδή γνωρίζουμε ότι με την ανάσταση του Χριστού ο θάνατος δεν αποτελεί την τελευταία λέξη και καλούμαστε να εγερθούμε ξανά και να ζήσουμε.

Ο θάνατος νικήθηκε επίσης με τη νίκη του Χριστού κατά της αμαρτίας και κατά του ίδιου του θανάτου, με την εις Άδου κάθοδο, επειδή η φρικτότερη άποψη του θανάτου, όπως τη συνέλαβε η Παλαιά Διαθήκη, ήταν ότι ο χωρισμός από τον Θεό, που είχε επιφέρει το θάνατο, είχε γίνει οριστικός, ακατάλυτος από τον ίδιο το θάνατο.

Όσοι είχαν πεθάνει -και αυτό εφαρμόζεται σε όλους- όσοι λοιπόν είχαν πεθάνει από την απώλεια του Θεού, Τον έχασαν για πάντα στο θάνατο. Η Σεόλ της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο τόπος όπου δεν υπάρχει ο Θεός, ο τόπος του χωρισμού, της οριστικής και ανεπανόρθωτης απουσίας.

Με την ανάσταση του Χριστού, με την κάθοδό Του στον Άδη, ο θάνατος έφθασε στο τέλος του.

Υπάρχει ο χωρισμός πάνω στη γη και ο πόνος του χωρισμού, αλλά με το θάνατο δεν υπάρχει χωρισμός από τον Θεό. Αντίθετα, ο θάνατος είναι η στιγμή και ο τρόπος με τον οποίο, όσο κι αν ήμασταν χωρισμένοι από τον Θεό, όσο κι αν ήμασταν ατελώς ενωμένοι ή εναρμονισμένοι μαζί Του, παρουσιαζόμαστε μπροστά Του.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Θάνατος και Απώλεια» - π. Αντώνιος Μπλουμ, Μητροπολίτης Σουρόζ

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης στην ιστορία του

Τί ευλογημένος είναι ο φόβος κι ο τρόμος που νιώθει ο άνθρωπος όταν βλέπει ανοιγμένους τους ουρανούς, όταν ακούει μια χαρούμενη φωνή από την αληθινή, αθάνατη και ποθεινή πατρίδα του! Δεν είναι μικρό πράγμα να δεις έναν αθάνατο άγγελο του Θεού, ούτε ν’ ακούσεις μια φωνή που βγαίνει από αθάνατα χείλη. Πιό εύκολα αντέχεις να δεις το πρόσωπο και ν’ ακούσεις τον ορυμαγδό ολόκληρου του φθαρτού σύμπαντος, παρά να δεις το πρόσωπο και ν’ ακούσεις τη φωνή κάποιου αθάνατου όντος που δημιουργήθηκε πριν από το σύμπαν, που το κάλλος του είναι ασύγκριτα ανώτερο από την ανοιξιάτικη αυγή. Όταν ο προφήτης Δανιήλ, ο άνθρωπος του Θεού, άκουσε τη φωνή του αγγέλου, μονολόγησε: «Ουχ υπελείφθη εν εμοί ισχύς, και η δόξα μου μετεστράφη εις διαφθοράν, και ουχ εκράτησα ισχύος… ήμην κατανενυγμένος, και το πρόσωπόν μου επί την γην» (Δανιήλ, ι’ 8,9).

Πώς λοιπόν να μην τις πιάσει φόβος και τρόμος τις αδύναμες γυναίκες; Πώς να μη φύγουν γρήγορα από το μνημείο; Πώς θα μπορούσαν ν’ ανοίξουν το στόμα τους και να μιλήσουν; Με τί λόγια να πουν αυτά που είδαν; Κύριε, η δόξα Σου είναι ανέκφραστη! Εμείς οι θνητοί άνθρωποι ευκολότερα μπορούμε να την εκφράσουμε με τη σιωπή και τα δάκρυά μας παρά με λόγια.

«Και ουδενί ουδέν είπον εφοβούντο γαρ». Δεν είπαν τίποτα στο δρόμο, σε κανέναν. Δε μίλησαν σε κανέναν από τους εχθρούς του Χριστού, σ’ εκείνους που έχυσαν το αίμα Του, ούτε σ’ ολόκληρη την Ιερουσαλήμ που συμφώνησε μαζί τους. Μίλησαν όμως στους αποστόλους, ούτε τόλμησαν μα ούτε και μπορούσαν να μην τους πουν τα νέα, αφού έτσι τις πρόσταξε ο αθάνατος άγγελος. Πώς μπορούσαν να μην εκτελέσουν την εντολή του Θεού; Είναι σαφές λοιπόν, πως οι γυναίκες μίλησαν σ’ εκείνους που έπρεπε (βλ. Λουκ. κδ’ 10)· και πως δεν είπαν τίποτα σ’ αυτούς που δεν έπρεπε, τους οποίους φοβούνταν.

Έτσι τέλειωσε η επίσκεψη που έκαναν οι Μυροφόρες γυναίκες στο μνημείο του Χριστού το πρωί της Ανάστασης. Τα φτωχά τους μύρα, που σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν για να συντηρήσουν από τη φθορά Εκείνον που τηρεί τους ουρανούς από τον αφανισμό, να μυρώσουν Αυτόν που χαρίζει στους ουρανούς το άρωμά Του, έμειναν στα χέρια τους.

Κύριε, είσαι το μόνο άρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης στην ιστορία του. Πόσο πλούσια και θαυμαστά αποζημιώνεις τις αφοσιωμένες ψυχές που δεν σε ξέχασαν νεκρό μέσα στο μνήμα Σου!

Έκανες τις Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης και της δόξας Σου. Δεν έχρισαν το νεκρό Σου σώμα· Εσύ έχρισες τις ζωντανές ψυχές τους με το μύρο της χαράς. Εκείνες που θρηνούσαν το νεκρό Κύριο, έγιναν χελιδόνια της καινούργιας άνοιξης, άγιοι στην ουράνια βασιλεία Σου.

Αναστημένε Κύριε, με τις προσευχές τους ελέησέ μας, σώσε μας, ώστε να σε δοξάζουμε μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

 

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Αναστάσεως ημέρα», ομιλίες Γ΄, Αθήνα 2011)

Ο Νεύτωνας και η Aνάσταση των νεκρών

Κάποιος υπέβαλλε στον διάσημο Νεύτωνα, την εξής ερώτηση:

- Το ανθρώπινο σώμα μεταβάλλεται σε σκόνη. Εάν πραγματικά υπάρχει ανάσταση των νεκρών, ποιός θα την μαζέψει, για να δώσει στις ψυχές νέα σώματα;

Ο Νεύτωνας δεν απάντησε. Πήρε μια χούφτα ρινισμάτων σιδήρου, την ανακάτεψε με ψιλή άμμο και ρώτησε:

- Ποιός θα μαζέψει πάλι, αυτά τα ρινίσματα;

Και ενώ κανείς δεν μπορούσε να ...του απαντήσει, πήρε έναν μεγάλο μαγνήτη, τον κράτησε πάνω από το μίγμα και τότε τα ρινίσματα μετακινήθηκαν και κόλλησαν στον μαγνήτη.

Και τότε ο Νεύτωνας με σοβαρό ύφος λέει:

- Εκείνος που έχει δώσει αυτή τη δύναμη σε ένα αδρανές αντικείμενο, δεν μπορεί να δώσει μια δύναμη μεγαλύτερη στις ψυχές μας, όταν θα χρειαστούν να ενδυθούν την αφθαρτοποιημένη σκόνη;…

 

Πηγή

Η πιο ωραία Ανάσταση είναι της ψυχής μας

Σκυφτός, ανόρεχτος, πικραμένος ο Χαρίλαος γυρίζει στο σπίτι του. Είναι περασμένα μεσάνυχτα. Μόλις τώρα η παρέα του τελείωσε το γλέντι της. Απόψε μάλιστα παρά λίγο και να έρθουν στα χέρια.

Κάτι είπε ο Αντώνης, που έθιξε το Χαρίλαο. Άναψε. Τινάχτηκε. Θα γινόταν μεγάλη φασαρία, αν δεν μεσολαβούσαν οι άλλοι.

Τώρα βαρύς και κουρασμένος σέρνει τα βήματά του.

Ξαφνικά, στη στροφή του δρόμου, βλέπει φαναράκια, λαμπάδες, κόσμο. Χαρούμενες φωνές παιδιών αντηχούν στη γειτονιά. «Χριστός Ανέστη», θεία! «Αληθώς Ανέστη», καλό μου παιδί! Ο Χαρίλαος σαν να ξύπνησε από ύπνο.

-Τι; Πως; «Χριστός Ανέστη;» Αλήθεια· απόψε Ανάσταση… Λαμπρή! Όλος ο κόσμος χαίρεται. Εγώ μονάχα τριγυρνώ στους δρόμους έρημος και μοναχός!…

Θυμήθηκε μεμιάς τα περασμένα. Τότε που ήταν και αυτός κοντά στο Θεό! Ξαφνικά να, μπροστά του η Εκκλησία. Ήταν ακόμα ανοιχτή. Ο κόσμος είχε φύγει…

Ο Χαρίλαος μπήκε μέσα. Άναψε ένα κερί. Το μοσχολίβανο ακόμα ευωδίαζε. Συγκινήθηκε. Λύγισε η ψυχή του.

-Θεέ μου, δε θέλω να είμαι τέτοιος. Με παρασέρνει το πάθος, η αμαρτία… Βοήθησέ με να μην ξαναπέσω. Να μη…

Δεν πρόφτασε να συμπληρώσει τα λόγια του. Τον έπνιξαν οι λυγμοί. Ακούμπησε σ’ ένα στασίδι. Τα δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια του ποτάμι.

Πέρασε λίγη ώρα. Απ’ έξω έτυχε να περνούν κάποιοι. «Χριστός Ανέστη!», είπε η μια παρέα. «Αληθώς Ανέστη!», απάντησε η άλλη, που έπαιρνε διαφορετικό δρόμο…

-Ναι! «Αληθώς Ανέστη ο Κύριος», είπε ο Χαρίλαος. Είθε και η ψυχή μου να αναστηθεί!

Σηκώθηκε. Βγήκε από την Εκκλησία και πήρε το δρόμο για το σπίτι του.

Μια ξεχωριστή γαλήνη ένιωθε τώρα στην καρδιά του. Κάποιο φως γλυκό του φώτιζε το δρόμο. Λαμπάδα δεν κρατούσε στα χέρια του. Δεν έχει σημασία. Κρατούσε η ψυχή…

Η λουσμένη στο δάκρυ της μετάνοιας ψυχή του, που απόψε πάλι αναστήθηκε…

 

Από το βιβλίο Ρήματα Ζωής

 

ΠΗΓΗ: https://melissoules.com

Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…

Ἀντί ἄλλης Πασχάλιας εὐχῆς, θά σᾶς μεταφέρω τά χαρμόσυνα ἀναστάσιμα βιώματα τοῦ μακαριστοῦ γέροντα Αγίου Πορφυρίου, ὅπως τά ἔζησα μιά Τρίτη Διακαινησίμου στό κελλάκι του.

Μετά τήν καρδιολογική ἐξέταση καί τό συνηθισμένο καρδιογράφημα, μέ παρεκάλεσε νά μή φύγω. Κάθησα στό σκαμνάκι κοντά στό κρεββάτι του. Ἔλαμπε ἀπό χαρά τό πρόσωπό του. Μέ ρώτησε:

– Ξέρεις τό τροπάριο πού λέει Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν;

– Ναί, γέροντα, τό ξέρω.

– Πές το. Ἄρχισα γρήγορα-γρήγορα:

Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν˙ καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν πατέρων Θεόν καί ὑπερένδοξον.

– Τό κατάλαβες;

– Ἀσφαλῶς τό κατάλαβα. Νόμισα πώς μέ ρωτάει γιά τήν ἑρμηνεία του.Ἔκανε μία ἀπότομη κίνηση τοῦ χεριοῦ του καί μοῦ εἶπε:

– Τίποτε δέν κατάλαβες, βρέ Γιωργάκη Ἐσύ τό εἶπες σάν βιαστικός ψάλτης. Ἄκου τί φοβερά πράγματα λέει αὐτό τό τροπάριο:

Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του δέν μᾶς πέρασε ἀπέναντι ἀπό ἕνα ποτάμι, ἀπό ἕνα ρῆγμα γῆς, ἀπό μιά διώρυγα, ἀπό μιά λίμνη ἤ ἀπό τήν Ἐρυθρά θάλασσα.

Μᾶς πέρασε ἀπέναντι ἀπό ἕνα χάος, ἀπό μία ἄβυσσο, πού ἦταν ἀδύνατο νά τήν περάσει ὁ ἄνθρωπος μόνος. Αἰῶνες περίμενε ὁ κόσμος αὐτό τό Πάσχα, αὐτό τό πέρασμα.

Ὁ Χριστός μᾶς πέρασε ἀπό τόν θάνατο στή ζωή.

Γι’ αὐτό σήμερα θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ἅδου τήν καθαίρεσιν. Χάθηκε ὁ θάνατος. Τό κατάλαβες; Σήμερα γιορτάζουμε τήν ἀπαρχή τῆς ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, τῆς ζωῆς κοντά Του.

Μίλαγε μέ ἐνθουσιασμό καί βεβαιότητα. Συγκινήθηκε. Σιώπησε γιά λίγο καί συνέχισε πιό δυνατά:

– Τώρα δέν ὑπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, Ἅδης. Τώρα ὃλα εἶναι χαρά, χάρις στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας. Ἀναστήθηκε μαζί Του ἡ ἀνθρώπινη φύση. Τώρα μποροῦμε κι ἐμεῖς νά ἀναστηθοῦμε, νά ζήσουμε αἰώνια κοντά Του Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση Καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον. Ἒχεις δεῖ τά κατσικάκια τώρα τήν ἄνοιξη νά χοροπηδοῦν πάνω στό γρασίδι; Νά τρῶνε λίγο ἀπό τή μάνα τους καί νά χοροπηδοῦν ξανά; Αὐτό εἶναι τό σκίρτημα, τό χοροπήδημα. Ἒτσι ἒπρεπε κι ἐμεῖς νά χοροπηδοῦμε ἀπό χαρά ἀνείπωτη γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας καί τή δική μας.

Διέκοψε καί πάλι τόν λόγο του. Ἀνέπνεα μιά εὐφρόσυνη ἀτμόσφαιρα.

– Μπορῶ νά σοῦ δώσω μιά συμβουλή; συνέχισε.

Σέ κάθε θλίψη σου, σέ κάθε ἀποτυχία σου, σέ κάθε πόνο σου, νά συγκεντρώνεσαι μισό λεπτό στόν ἑαυτό σου καί νά λές ἀργά-ἀργά αὐτό τό τροπάριο.

Θά βλέπεις ὅτι τό μεγαλύτερο πρᾶγμα στή ζωή σου -καί στή ζωή τοῦ κόσμου ὅλου- ἔγινε.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ σωτηρία μας. Καί θα συνειδητοποιεῖς ὅτι ἡ ἀναποδιά πού σοῦ συμβαίνει εἶναι πολύ μικρή γιά νά χαλάσει τή διάθεσή σου.

Μοῦ ʹσφιξε τό χέρι, λέγοντας:

Σοῦ εὔχομαι νά σκιρτᾶς ἀπό χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου τό χάος ἀπό τό ὁποῖο μᾶς πέρασε ὁ Ἀναστάς Κύριος, ὁ μόνος εὐλογητός τῶν Πατέρων.

Ψάλλε τώρα καί τό Χριστός Ἀνέστη!

 

Γεώργιος Παπαζάχος, Καθηγητής Ιατρικῆς Σχολῆς

 

Ἐπιστολή στό περιοδικό Σύναξη

 

Πηγή; http://pneumatoskoinwnia.blogspot.com

Ο Θεός χτυπά την πόρτα της καρδιά μας

Περνούν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια. Πέρασε και το φετινό Πάσχα και θαρρώ πως ακόμα δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε, να πιάσουμε το νόημα, να εμβαθύνουμε στην ουσία της ζωής.

Πνιγμένοι στην καθημερινότητα, στο συνεχόμενο, εξουθενωτικό τρέξιμο, εγκλωβισμένοι στις όποιες φτωχές γνώσεις μας, στη φιλοσοφία του να περνάμε καλά, κλεισμένοι στον μικρόκοσμο μας, σε μια εύπεπτη φιλοσοφία, σε μια ψυχολογία που δεν θεραπεύει αλλά αντίθετα χαϊδεύει τον εγωισμό μας, παρασυρμένοι από τις άθεες τάσεις της εποχής αδυνατούμε έστω να υποψιαστούμε το αιώνιο, να ψηλαφήσουμε αυτό που δεν φαίνεται, που πάει κόντρα στην στεγνή λογική μα τελικά είναι το μόνο αληθινό.

 

Οι πόρτες τις καρδιές μας από καιρό τώρα σκουριασμένες, κλειδαμπαρωμένες."Τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα" (Ιωαν. 3,19). Το φως ήλθε, απλώθηκε στον κόσμο αλλά ο κόσμος δεν το δέχτηκε, προτιμώντας το σκοτάδι γιατί τα έργα του είναι πονηρά, δεν ταιριάζουν, δεν έχουν θέση στο φως της αλήθειας, ελέγχονται, δεν αντέχουν στιγμή μπροστά στον ήλιο της δικαιοσύνης.

«Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω» (Αποκ. 3,20) βεβαιώνει ο νικητής του θανάτου, του διαβόλου, της αμαρτίας μας, Θεάνθρωπος Χριστός. Στέκομαι εδώ στην πόρτα της καρδιάς του κάθε ανθρώπου και χτυπάω διακριτικά με χιλιάδες τρόπους, με μηνύματα, με ανθρώπους που σας στέλνω στο δρόμο σας. Με μια πνευματική ομιλία, με μια κατανυκτική θεία λειτουργία, με μια σκληρή δοκιμασία, με μια ανίατη ασθένεια, έναν επώδυνο χωρισμό, έναν αναπάντεχο αποχωρισμό. Με ένα φίλο ή ένα συνάδελφο καλό που γεύθηκε μια σταλιά από το φως το θεϊκό. Με ένα ταπεινό ιερέα που μέρα- νύχτα προσεύχεται για σένα και μπορείς κάτω από το πετραχήλι του να σβήσεις όλες τις ανορθογραφίες σου, να αποθέσεις όλα τα βαρίδια της ψυχής σου κι ανάλαφρος πια να πετάξεις σε κόσμους αιώνιους, αγγελικούς, θεΐκούς.

Ο Θεός χτυπά την πόρτα της καρδιά μας καθημερινά. Για μέρες, μήνες, χρόνια, για μια ολόκληρη ζωή. Μέχρι την τελευταία μας πνοή. Και ένα κρίμα και άδικο να φεύγει ανώφελα ο χρόνος της ζωής μας. Δίχως ειρήνη, δίχως πίστη, δίχως Θεό, δίχως αιώνια προοπτική. Λίγο να ανασκουμπωθούμε, να σηκωθούμε, να κάνουμε το βήμα το αποφασιστικό. Να ανοίξουμε την ψυχή μας στον Χριστό, να γεμίσει όλη η ύπαρξη μας φως.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες πια. Αργά ή γρήγορα όταν Τον συναντήσουμε δεν θα υπάρχουν δικαιολογίες. Θα μας πει τότε ο Κύριος," Παιδί μου μια ολόκληρη ζωή σε κυνηγούσα, σου έστελνε σημάδια,ανθρώπους, σου χτυπούσα συνεχώς την πόρτα της καρδιά σου...

Εσύ τι έκανες παιδί μου; Με ήθελες, με ποθούσες ή με αγνοούσες και με έδιωχνες;"

Ας το θυμόμαστε αυτό και επιτέλους να ξυπνήσουμε. Εσύ αδερφέ μου κι εσύ ταλαίπωρε εαυτέ μου... Ο Θεός μας καλεί σε συνάντηση σε κοινωνία μαζί Του. Ποιά η δική μας απάντηση; Τον θέλουμε, τον ποθούμε, Τον αναζητούμε;

 

Χριστός ανέστη!

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

 

Ο Χριστός ἀνταλλάσσεται με ἕνα πιάτο μαγειρίτσας;

Έρχεται ἡ Ἀνάσταση καὶ πηγαίνουμε εἰς τὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ ἀκούσουμε ἐκεῖνο τὸν Ἀγγελικὸ ὕμνο "Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν". Μαζεύεται αὐτὸς ὁ κόσμος ὁλόκληρος, χιλιάδες ὁ κόσμος καὶ γεμίζουν οἱ πλατεῖες τῶν Ἐκκλησιῶν.Πηγαίνουν γιὰ νὰ πάρουν τὸ Ἅγιο Φῶς.Γιὰ ποιό λόγο;

Ἀπάντησις: γιὰ τὸ καλὸ τοῦ χρόνου.

Ἀκοῦνε ἐκεῖνο τὸ "Χριστὸς Ἀνέστη" καὶ φεύγουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.
- Ποὺ πηγαίνεις;
- Στὸ σπίτι μου..
- Καὶ τί κάνεις εἰς τὸ σπίτι;
- Τρῶμε...
- Τί τρῶς;
- Μαγειρίτσα...
- Καὶ ὁ Χριστὸς ἀνταλλάσσεται μὲ ἕνα πιάτο μαγειρίτσας; Τόση ἀγάπη ἔχεις εἰς τὸν Χριστόν;
- Τὸν Χριστὸ τὸν ἀγαπῶ!...
- Φωνάζει ὅμως ἐκεῖνος καὶ λέγει: "οὐ σωθήσεται πᾶς ὁ λέγων μοὶ Κύριε, Κύριε". Ἔμεινες μέχρι τὸ τέλος τῆς Ἀναστάσιμης Θείας Λειτουργίας;
- Ὄχι...
- Ποὺ πηγαίνεις;
- Μὰ πηγαίνουν ὅλοι εἰς τὸ σπίτι καὶ ἐγὼ πρέπει νὰ πάω νὰ τοὺς σερβίρω...
- Δὲν ἔχουν χέρια νὰ σερβίρουν τὸν ἑαυτόν τους; Πρέπει νὰ πᾶς νὰ τοὺς ταΐσεις; Μεῖνε ἐσὺ παιδὶ μοῦ εἰς τὴν Ἐκκλησία καὶ μὴ φύγεις...
- Ὄχι, γίνεται καυγᾶς τρικούβερτος...
Αὐτὴ εἶναι ἡ θρησκεία μας, αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη μας, αὐτὰ εἶναι ποὺ θέλει ὁ Θεός;
Ναὶ ἀδελφοί μου, εἴμεθα Χριστιανοὶ εἰς τὸ ὄνομα, ἀλλὰ δὲν εἴμεθα Χριστιανοὶ στὶς πράξεις μας.

 

Άρχιμ. Σάββας Ἀχιλλέως

Πηγή

Εάν ο Χριστός σταλάξη στην καρδιά ένα ελάχιστο μόριο αναστάσιμης χαράς…

Μετά την Σταύρωση τι ακολουθεί; Η Ανάσταση.

Άρα και για όποιον σταυρώση τα πάθη του και τα νεκρώσει με την νέκρωση του Χριστού , θα ακολουθήση και η ανάσταση της ψυχής του.

Ξέρετε τι θα πει ανάστασις; Εάν ο Χριστός σταλάξη στην καρδιά ένα ελάχιστο μόριο αναστάσιμης χαράς, εάν δώση ο Θεός και την γευθεί ο άνθρωπος, αισθάνεται πραγματικά τον Παράδεισο με όλη τη σημασία της λέξεως, στην καρδιά του!

Όπως είπε ο Χριστός: “Η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστι” (Λουκ. ιζ’, 21).

Και πότε θα το νιώσω αυτό; Πότε θα αναστηθω; Οταν θα σηκώσω τον σταυρό. Όταν πάθω κι εγώ ότι έπαθε Αυτός, τότε θα γνωρίσω κι εγώ την Ανάσταση την δική Του.

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεϊτη

Πηγή

Αναστάσιμη χαρά

Χριστός Ανέστη!

Δυο λέξεις μόνο κι ολόκληρη η ύπαρξη αγάλλεται, ανθίζει αιώνια νικώντας κάθε φόβο, ξεπερνώντας κάθε δυσκολία, πατώντας τελειωτικά το μέγα τραύμα του ανθρώπου, τον θάνατο. Αυτή η αναστάσιμη χαρά είθε να μη σβήσει ποτέ από την καρδιά.

Αναστάσιμο φως, ψαλμωδία αγγέλων, κατάνυξη μυστική, βεβαιότητα εσωτερικής ζωής ανέσπερης.

Χριστός Ανέστη! Χριστός Ανέστη χαρά μου!

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Δεν δημιουργήθηκε ο άνθρωπος για να πεθάνει

Όλοι είχαμε ανθρώπους που χάσαμε. Να δούμε τι θα κάνουμε. Να τους μνημονεύσουμε. Κάναμε ποτέ ένα σαρανταλείτουργο γι΄αυτούς; Κάναμε ποτέ μία ελεημοσύνη; Να πούμε: Θα κάνω δύο μετάνοιες την ημέρα για τον άνθρωπο που αγάπησα κι “έφυγε”. Θα νηστέψω, αν δεν μπορώ να δώσω και να κάνω ελεημοσύνη. Ξέρετε πόσες ευκαιρίες έχουμε; Άπειρες!

Έτσι ο άνθρωπος αποκτάαίσθηση πνευματική. Έτσι ο άνθρωπος αποκτά αίσθηση αιωνιότητας. Τ’οτε έχουμε πίστη στην Ανάσταση του Χριστού. Δεν απελπιζόμαστε. Ναι, είναι βαρύς ο πόνος, δεν διαφωνώ καθόλου!Όποιος γεύτηκε το ποτήριο του θανάτου ξέρει ότι είναι οδυνηρότατο. Γιατί; Δεν δημιουργήθηκε ο άνθρωπος για να πεθάνει. Γι΄αυτό πονάει πολύ. Όμως υπάρχει η προοπτική της υπέρβασης του θανάτου.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο “Δίψα για καθαρό ουρανό”, Αρχ. Σιλουανού

Μη φοβάσαι! Είμαστε δικοί Του!

«Μη φοβάσαι!  Είμαστε δικοί Του!  Από την κούνια μέχρι τον τάφο - είναι μια στιγμή του χρόνου.  Είμαστε δικοί Του!…

 Ξέρεις τι είναι τάφος;  Είναι νύμφη, κουκούλι.  Κοίτα την κάμπια, για παράδειγμα, πώς τρώει στα δέντρα και σέρνεται στα φύλλα.  Και μετά κλείνει σε αυτό το κουκούλι και βγαίνει μια πολύχρωμη πεταλούδα.  Είναι αυτό ένα μικρό θαύμα;  Αυτός είναι ο τάφος μας.  Σε αυτό κλείνουμε το γυμνό μας σώμα, και βγαίνουμε με τα φτερά ενός πολύχρωμου αγγέλου.  Εκεί περιμένουμε, εκεί πάμε, εκεί έχει εντολή ο Θεός...»

 

 π.Γεώργιος από το χωριό Ζεγλάρτσι Βούλγαρος

 

Πηγή: yiorgosthalassis.blogspot

Η νίκη κατά του θανάτου

Ἴσως ρωτήσουν μερικοί: Πῶς μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ κανεὶς ὅτι ὁ Χριστὸς νίκησε τὸ θάνατο,ἀφοῦ οἱ ἄνθρωποι ἐξακολουθοῦν νὰ πεθαίνουν;

Ἐκεῖνοι ποὺ ἔρχονται στὸν κόσμο ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας τους, θ' ἀναχωρήσουν ἀπ' αὐτὸν μὲ τὸ θάνατο, θὰ μποῦν στὸν τάφο. Ὁ κανόνας αὐτὸς εἶναι. Γιά μας ὅμως ποὺ πεθαίνουμε ἐν Χριστῷ ὁ θάνατος δὲν εἶναι σκοτεινὴ ἄβυσσος, ἀλλὰ γέννηση σὲ μιὰ καινούργια ζωή, εἶναι ἐπιστροφὴ στὴν πατρίδα μας. Ὁ τάφος γιὰ μᾶς δὲν εἶναι πιὰ σκοτάδι αἰώνιο ἀλλὰ πύλη, ὅπου μᾶς ἀναμένουν οἱ πανένδοξοι ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. Γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἡ ψυχή τους εἶναι γεμάτη ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν ὡραῖο καὶ στοργικὸ Κύριο, ὁ τάφος δὲν εἶναι παρὰ τὸ τελευταῖο ἐμπόδιο πρὸς τὴν παρουσία Του. Καὶ τὸ ἐμπόδιο αὐτὸ εἶναι τόσο ἀδύναμο, ὅσο ὁ ἱστὸς μιᾶς ἀράχνης. Γι' αὐτὸ κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφωνεῖ: «Ἔμοὶ τὸ ζῇν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος» (Φιλιπ. Ἅ'21).

Πῶς μποροῦμε νὰ ποῦμε πῶς ὁ Χριστὸς δὲ νίκησε το θάνατο, ὅταν ὁ θάνατος δὲν ἀντέχει τὴν παρουσία Του; Ὁ τάφος δὲν εἶναι πιὰ βαθιὰ ἄβυσσος, γιατί γέμισε μὲ τὴν παρουσία Του. Δὲν εἶναι πιὰ σκοτεινὸς ὁ τάφος, γιατί ὁ Χριστὸς τὸν φώτισε. Δὲν φοβίζει πιὰ ὁ τάφος, δὲν τρομάζει, γιατί δὲ σηματοδοτεῖ τὸ τέρμα, μὰ τὴν ἀρχή. Δὲ συνιστᾷ τὴν αἰώνια πατρίδα μας, ἀλλὰ μόνο τὴν πύλη πρὸς τὴν πατρίδα αὐτή. Ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὸ θάνατο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ μετὰ ἀπ' αὐτήν, εἶναι ὅπως ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα σὲ μιὰ καταστροφικὴ πυρκαγιὰ καὶ στὴ φλόγα τοῦ καντηλιοῦ. Ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ εἶναι θεμελιώδης. Μὲ τὴν Ἀνάστασή Τοῦ, «κατεπόθῃ ὁ θάνατος εἰς Νίκος» (Α ́κόρ. ιε' 54).

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Ομιλίες Γ΄ – Αναστάσεως ημέρα , Εκδόσεις Πέτρου Μπότση

Η φύση διδάσκει την Ανάσταση

Όπως βλέπεις, εἶναι χειμωνιάτικος ὁ καιρός. Τώρα τά δέντρα στέκονται σάν νεκρά. Ποῦ εἶναι τώρα τά φύλλα τῆς συκιᾶς; Ποῦ εἶναι τά ἀμπελοστάφυλλα; ᾿Αλλά αὐτά τό χειμώνα εἶναι νεκρά, τήν ἄνοιξη ἔχουν βλαστάρια κι ὅταν ἔρθει ὁ κατάλληλος καιρός, τότε ξαναζωοποιοῦνται, σάν νά σηκώνονται νεκροί ἀπό τούς τάφους. ᾿

Επειδή λοιπόν ὁ Θεός γνωρίζει τήν ἀπιστία σου, κάθε χρόνο ἀναπαρασταίνει μ᾿ αὐτά τά ὁρατά πράγματα, τήν ἀνάσταση. ῞Ωστε βλέποντας ἐσύ αὐτά πού συμβαίνουν στά ἄψυχα πράγματα, νά πιστέψεις ὅτι τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τά ἔμψυχα καί λογικά δημιουργήματά Του. Κι ἀκόμα, οἱ μύγες καί οἱ μέλισσες πέφτουν πολλές φορές στό νερό καί πνίγονται καί μετά ἀπό λίγο ξαναζωντανεύουν.

῾Υπάρχουν καί μερικά εἴδη μικρῶν ζώων, τρωκτικῶν, πού λέγονται Μυοξοί καί πέφτουν σέ χειμερία νάρκη ὅλο τό χειμώνα καί μόλις ἔρθει τό καλοκαίρι ξανακινοῦνται καί ξαναζοῦν —βλέπεις ἀναγκάζομαι νά σοῦ φέρνω παραδείγματα ἀνάλογα μέ τά δικά σου μέτρα, γιά νά σέ βοηθήσω νά σκεφθεῖς. ᾿Εκεῖνος πού δίνει τή ζωή στά ἄλογα καί σχεδόν νεκρά ζῶα, Αὐτός δέν ἔχει τή δύναμη νά χαρίσει τή ζωή, κάνοντας ὑπέρβαση στούς νόμους τῆς φύσεως, γιά χάρη μας, ἀφοῦ γιά μᾶς τά δημιούργησε ὅλα αὐτά;

 

Από το βιβλίο «Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων»

Αιωνία η μνήμη

 «Αἰωνία ἡ μνήμη» σημαίνει: αἰώνια νὰ ὑπάρχει ἡ μνήμη γιὰ σένα. Ἄκουσα μιὰ φορὰ πὼς κάποιος στὸν ἐπικήδειο λόγο ἐπάνω ἀπὸ τὸν νεκρὸ φώναξε: «αἰωνία σου ἡ μνήμη στὴ γῆ!» Παραξενεύθηκα σὲ μιὰ τόσο λανθασμένη ἑρμηνεία τῆς πίστης μας. Μὰ μπορεῖ κάτι νὰ εἶναι αἰώνιο στὴ γῆ, ὅπου ὅλα περνοῦν βιαστικὰ σὰν προσκεκλημένοι σὲ γάμο;

 

Ὅποιος ἐπιθυμεῖ ἀθάνατη μνήμη στὴν αἰωνιότητα, ἐπιθυμεῖ εὐαγγελικὸ πράγμα. Ἐὰν κάποιος ἐπιθυμεῖ ἀθάνατο ὄνομα στὴ γῆ, θέλει ματαιόδοξο πράγμα. Νὰ ξέρεις ὅτι πολλοὶ οἱ ὁποῖοι ἀθόρυβα καὶ χωρὶς νὰ τοὺς προσέξουν πέρασαν αὐτὴ τὴ ζωή, ἀπέκτησαν ἀθάνατο ὄνομα σ’ ἐκεῖνο τὸν κόσμο. Νὰ σκέπτεσαι περὶ αὐτοῦ, ἀδελφὲ Μελέτιε, καὶ ὁ Θεὸς θὰ σοῦ ἀποκαλύψει ἀκόμα πολλά. Καὶ ὅταν ἀκούσεις γιὰ τὸ δικό μου θάνατο, πὲς στὴν προσευχή σου: «Αἰωνία του ἡ μνήμη»!

 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Η ανάσταση του Λαζάρου

Το τελευταίο Σάββατο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Εκκλησία μας εορτάζει την ανάσταση του Λαζάρου του φίλου του Χριστού. Μια ανάσταση εξόχως σημαντική, μια προαναγγελία, ένας προπομπός της ανάστασης του Χριστού αλλά και της κοινής ανάστασης όλων των ανθρώπων κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.

Ο Λάζαρος κάποτε αρρώστησε βαριά. Οι αδελφές του, στέλνουν μήνυμα στον Ιησού να έρθει στη Βηθανία και να γιατρέψει τον Λάζαρο. Ο Κύριος όμως δεν βιάζεται, όπως οι άνθρωποι. Ο Άχρονος Θεός είναι κυρίαρχος και επί του χρόνου και επί της αρρώστιας και επί του θανάτου. Γι΄ αυτό και δεν πανικοβάλλεται, δεν αγχώνεται, αλλά παραμένει ακόμα δύο μέρες στον τόπο όπου βρίσκεται προτού αναχωρήσει για τη Βηθανία.

Η Μάρθα στον δρόμο τρέχει να τον προϋπαντήσει  και κλαίγοντας του λέει: «Κύριε, αν ήσουν εδώ δεν θα πέθαινε ο αδερφός μου». Και τότε ο Χριστός της απαντά, «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα» (Ιω. 11, 25-26). Μια πραγματική αποκάλυψη της θεότητας του Ιησού. Η ανάσταση και η ζωή είναι ο Χριστός. Όποιος πιστεύει σ΄ Εκείνον δεν θα πεθάνει αλλά θα ζήσει αιώνια.

Στο πρόσωπο του Λάζαρου εικονίζεται ο κάθε ένας από εμάς. Στο  μνήμα κείτεται ο πεσμένος άνθρωπος, ο μεταπτωτικός, εκείνος που έχασε το δρόμο και τον προορισμό του. Η τραγικότητα μας, η φθορά μας, η φιλαυτία μας, η αμαρτία μας έχουν τελική κατάληξη τον θάνατο. Μόνο η ακράδαντη πίστη στον αληθινό Θεό ανεγείρει, ανακαινίζει, ανασταίνει.

Η ανάσταση του Λαζάρου είναι η νίκη του ανθρώπου επί του θανάτου. Είναι η βεβαιότητα της αγάπης του Θεού για το πλάσμα Του και έμπρακτη απόδειξη είναι η εκούσια θυσία Του επί του σταυρού που θα ακολουθήσει λίγες ημέρες αργότερα. Ο θάνατος Του μετατρέπεται σε Ανάσταση που συμπαρασύρει τον άνθρωπο από το θάνατο στη ζωή, από το σκοτάδι στο φως, από τον σκοτεινό Άδη στον ολόλαμπρο Παράδεισο.

Κι όπως τότε στη Βηθανία ο Κύριος φώναξε στον φίλο του «Λάζαρε, δεύρο έξω» έτσι και σήμερα ψιθυρίζει σε εμάς μυστικά μέσα στην καρδιά, «άνθρωπε έλα έξω». Έλα σε Μένα παιδί μου, δημιούργημα μου, έλα στο φως, έλα στην αγάπη, έλα μαζί μου στην Ανάσταση εκεί που δεν υπάρχει πια θάνατος αλλά ζωή αιώνια.

 

Αλέξης Αλεξάνδρου

Μνήμη θανάτου, προσδοκία αιώνιας ζωής

 Το να νιώθεις ότι ζεις, αλλά ταυτόχρονα είσαι πολύ κοντά στον θάνατο, αυτό είναι το μεγαλείο, αναφέρει σε μια ομιλία του ο μακαριστός π.Αιμιλιανος ο Σιμωνοπετρίτης. Οι άγιοι πατέρες αυτό το ονομάζουν μνήμη θανάτου. Ο θάνατος πρέπει να είναι μπροστά στα μάτια μας κάθε ώρα και στιγμή ως προετοιμασία μιας ζωής που να είναι αντάξια της αιώνιας χαράς και ευφροσύνης. Άλλωστε δεν έχουμε υπογράψει κανένα συμβόλαιο μακροζωίας, ούτε ανοσίας με τον Θεό. Κανείς δεν μας εγγυάται πόσο θα ζήσουμε, αυτό το ορίζει ο Κύριος. Το ορθόδοξο, το πνευματικό, το θεάρεστο είναι να βλέπουμε κατάματα το θάνατο, μα να ελπίζουμε στη ζωή. Όχι αυτήν εδώ την πρόσκαιρη, αλλά την άλλη την αιώνια.

 Στο σύμβολο της Πίστεως σε κάθε Θεία Λειτουργία δηλώνουμε: "Προσδοκώ ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος.Αμήν". Άραγε η όλη στάση μας το ομολογεί, το φανερώνει στους άλλους γύρω μας ή μήπως είναι μόνο λόγια; Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως  ο υπερβολικός φόβος δεν ταιριάζει στον χριστιανό. Ένας φοβισμένος άνθρωπος δεν πρόκειται ποτέ να σε εμπνεύσει, να σε πείσει, εσωτερικά να σε πληροφορήσει για τη βεβαία νίκη επί του θανάτου. Αντίθετα, στον χριστιανό ταιριάζει η πνευματική λεβεντιά, η βαθιά πίστη και η ακλόνητη εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Η ελπίδα και η προσδοκία της Ανάστασης.

© Αλέξης Αλεξάνδρου 18/10/21

ΕΓΕΡΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Απλός και λεπτοκαμωμένος
στεκόταν στην πύλη της μονής.
Κοντούλης,με γένια στα οποία
υπερίσχυε το άσπρο
και με ένα συνηθισμένο μαύρο ράσο.

Ένας προσκυνητής τον πλησίασε.
Αυτός τον αναγνώρισε
με τ'όνομα και το επάγγελμα του
κι ας τον είδε μόνο μια φορα
πριν από χρόνια.

Σε λίγο πρότεινε
στην υπόλοιπη ομάδα
μια ξενάγηση στο κοιμητήριο.
Όλοι ακολούθησαν κατηφορίζοντας
το λιθόστρωτο δρομάκι.

Με πολλή ευλάβεια και κατάνυξη
διηγήθηκε την ιστορία
του απλού πατριάρχη
που έζησε στο μοναστήρι
και ήταν θαμμένος εκεί.

Ακριβώς δίπλα φυλαγμένες
πολλές νεκροκεφαλές
με τα ονόματα τους
(οι κάρες των παλιών μοναχών).

Και τότε το γεροντάκι αυτό έλαμψε.
Η φωνή του σαν φλόγα γλυκιά
πύρωσε τις καρδιές όλων.
Τα μάτια του βούρκωσαν
από απέραντη πίστη,πόθο κι αγάπη
παρασύροντας και τους άλλους.

Όλοι ένιωσαν μέχρι
τα μύχια της ψυχής τους,
πως αυτά που έλεγε το στόμα του
τα ζούσε απόλυτα η καρδιά του.

-Εδώ οι αδερφοί πατέρες
περιμένουν το σάλπισμα,
το μήνυμα της Δευτέρας Παρουσίας
του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,
για ν'αναστηθούν και να ζήσουν
την αιώνια κι αληθινή ζωή μαζί Του.

Βλέπετε,όσα πλούτη κι αν έχουμε
δεν παίρνουμε τίποτε μαζί μας,
παρά μόνο την καλοσύνη
και την αγάπη μας.
Αυτό είναι το εισιτήριο μας.

Ο γέροντας μιλούσε μα ήταν αλλού.
Στα μάτια του μια λάμψη
άλλου κόσμου,αιώνιου.
Δάκρυα τον κατέκλυσαν.
Ήταν εκεί αλλά ένιωθες
με βεβαιότητα πως ήδη ζούσε
στην αιωνιότητα.
Στην ατελεύτητη χαρά του Θεού.

Οι καρδιές σκίρτησαν,
τα δάκρυα ασυγκράτητα έτρεξαν.
Για πολλούς μετά από δεκαετίες.

Κι ενώ ο ήλιος βασίλευε βουτώντας
μέσα στο βαθύ μπλε πέλαγος,
ο παράδεισος ανέτειλε γλυκά
μέσα στις ψυχές των ανθρώπων
που έζησαν την ευλογημένη
αυτή στιγμή.

Εκεί στο περιβόλι της Παναγίας,
μπροστά στα γυμνά κρανία
που ενώ φαινομενικά
έδειχναν το θάνατο,
μυστικά φανέρωναν
την αληθινή ζωή.

Εκεί που ο Θεός τους έκλεισε
το μάτι με νόημα.
Εκεί που κάθε δάκρυ
μυρόβλυσε παράδεισο.

Εκεί που οι νεκροί
απλώς κοιμούνται,
περιμένοντας το εγερτήριο
για την αιωνιότητα.

Αλέξης Αλεξάνδρου 27/5/18