Για τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα και τον γάμο

Τί είπαν οι άγιοι μας για τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα, τον γάμο από τον φίλο Γιάννη Σιμωνίδη. Ωφέλιμη και σημαντική ομιλία για τον κάθε ένα μας! Δείτε την και αν σας αρέσει κοινοποιήστε την!

Mην λέτε ψέματα στον ίδιο σας τον εαυτό

Το κυριότερο είναι να μην λέτε ψέματα στον ίδιο σας τον εαυτό. Αυτός που λέει ψέματα στον εαυτό του και πιστεύει στο ίδιο του το ψέμα, φτάνει στο σημείο να μη βλέπει καμιά αλήθεια ούτε μέσα του ούτε και στους άλλους. Κι έτσι χάνει κάθε εκτίμηση για τους άλλους και κάθε αυτοεκτίμηση. Μην εκτιμώντας κανέναν, παύει να αγαπάει.

Και μην έχοντας την αγάπη, αρχίζει να παρασέρνεται από τα πάθη και την ακολασία για να απασχοληθεί και να διασκεδάσει. Έτσι φτάνει στην απόλυτη κτηνωδία, και όλα αυτά επειδή λέει συνεχώς ψέματα στους άλλους και στον εαυτό του.

 

“Αδελφοί Καραμαζόφ” -Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

 

Αυτός είναι ο λόγος που υποφέρουμε πολύ…

Ο Κύριος βλέπει το εσωτερικό βάθος της καρδιάς, αυτό που η καρδιά λαχταρά και επιθυμεί.

Και αν βλέπει ότι μια ψυχή δεν μπορεί να επιστρέψει στην εστία της, θα την εξαγνίσει, όποτε νομίζει Εκείνος, και θα την ελκύσει στο κέντρο της οικίας της, εκεί όπου η ψυχή θα βρει ειρήνη. Ωστόσο αν στο πιο βαθύ κομμάτι της καρδιάς μας υπάρχει κάτι ακάθαρτο, κάτι που ελκύεται από τον κόσμο τούτο και προσκολλάται σ’ αυτόν, τότε η περιπλάνησή μας θα κρατήσει καιρό και θα συναντήσει πολλή θλίψη και βάσανο. Εμείς που είμαστε, τρόπος του λέγειν, ευσεβείς, θα γνωρίσουμε περισσότερη θλίψη από εκείνους που δεν είναι. Αυτό συμβαίνει επειδή εκείνοι δεν νιώθουν εσωτερικό πόνο, δεν τους απασχολεί η αιωνιότητα, αλλά μόνο τα πράγματα αυτού του κόσμου: η διασκέδαση, η τροφή, το ποτό…

Η προσοχή τους είναι ολότελα επικεντρωμένη σ’ αυτό, ενώ η δική μας είναι διχασμένη: θέλουμε να είμαστε με τον Κύριο, αλλά δεν έχουμε ακόμα αφήσει στην άκρη τα υλικά πράγματα – η καρδιά μας είναι ακόμα προσκολλημένη σ’ αυτά και δεν έχουμε ελευθερωθεί. Αυτός είναι ο λόγος που υποφέρουμε πολύ.

(“Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας. Βίος και διδαχές του γέροντας θαδδαίου της Βιτόβνιτσα”, σ. 265)

 

Πηγή

Εμείς από: https://simeiakairwn.wordpress.com

«Γύρω από έναν καλό άνθρωπο αναπνέεις πιο εύκολα, σκέφτεται πιο βαθιά, αγαπάς πιο έντονα, ζεις πιο όμορφα»

«Ο άγιος άνθρωπος δεν χειραγωγεί, αλλά αγαπά, δεν αναζητά τον κόσμο, αλλά φεύγει από αυτόν, δεν υπνωτίζει πνευματικά, αλλά αναζητά την κανονικότητα, είναι διακριτικός και απέραντης καλοσύνης, όπως του Θεού.

Αν όχι, είναι απλώς ένας ακόμη απατεώνας ανάμεσα σε χιλιάδες απατεώνες. 

«Ο Κύριος μισεί τον φονιά και τον πονηρό» (Ψαλμ. 5,6).Δηλαδή στο όραμα του ψαλμωδού Δαβίδ η πονηρία τοποθετείται στο ίδιο επίπεδο με τον φόνο.

Γιατί; Καθένας μας γνωρίζει την απάντηση.

Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στη σωτηρία, επομένως πρέπει να δούμε στον άνθρωπο τι θα μπορούσε να γίνει και όχι τι είναι μια στιγμή της ζωής του. 

Γύρω από έναν καλό άνθρωπο αναπνέεις πιο εύκολα, σκέφτεται πιο βαθιά, αγαπάς πιο έντονα, ζεις πιο όμορφα».

Να είσαι καλός άνθρωπος!

 

Protosinghel Hrisostom Filipescu

 

(Η αγάπη γεννά την αγάπη)

Πηγή: apantaortodoxias

 

Εμείς από: https://simeiakairwn.wordpress.com

Η πραότητα μαλακώνει και τις πιο πέτρινες καρδιές

Η πραότητα μαλακώνει και τις πιο πέτρινες καρδιές. Η οργή σκληραίνει και τις πιο μαλακές. Αν έχης εξουσία, μην επιβάλλεσαι ποτέ με την οργή, προκαλώντας στους υφισταμένους σου τον φόβο. Είναι καλύτερο να σ’ αγαπούν παρά να σε φοβούνται. Από τον φόβο προέρχονται το ψεύδος και η υποκρισία, από την αγάπη η ειλικρίνεια και η εγκαρδιότητα.

Ο ωργισμένος άνθρωπος είναι τυφλός και τρελλός. Δεν συναισθάνεται τι λέει και τι κάνει. Συχνά, μετά το ξέσπασμά του, μετανοεί πικρά για όσα άτοπα είπε και έκανε. Γιατί η οργή που δεν δαμάζεται συγχύζει τον νου, ταράζει την ψυχή, καταστρέφει τη λογική, φυγαδεύει το Πνεύμα του Θεού και αφήνει τον άνθρωπο έρμαιο στα χέρια του διαβόλου. Όποιος δαμάζει τον θυμό του, εύκολα θα συγκρατήση τον εαυτό του απ’ όλα τα κακά.

Αν λοιπόν συμβή ποτέ να οργισθής με κάποιον, μην πης τίποτα. Σιώπησε ή φύγε, και μην επιτρέψης να βγη από μέσα σου η φλόγα της οργής, που θα κατακαύση και σένα κι εκείνους που σε περιβάλλουν. Και όταν η καρδιά σου ειρηνεύση, τότε πες, αν χρειάζεται, δυο λόγια αγάπης για την «οικοδομήν της χρείας». Ένας ειρηνικός και πράος λόγος είναι πιο καρποφόρος και πειστικός από χίλια λόγια οργισμένα, έστω και σωστά.

 

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ - Από το βιβλίο του «Πνευματικό αλφάβητο»

Ως πότε θα πρέπει να κάνω υπομονή;

Απάντηση: Υπομονή θα κάνουμε, ώσπου να φύγουμε απ’ αυτόν τον κόσμο. Με την υπομονή ο άνθρωπος αποκτάει και διατηρεί όλα τα αγαθά. Μ’ αυτήν προοδεύει στη ζωή του και πετυχαίνει στους στόχους του, χωρίς να πάθει κανένα κακό. Χάνοντας την υπομονή του, κινδυνεύει να χάσει όλα του τα καλά, να υποστεί βλάβη από το κακό ή, το χειρότερο, να κάνει το κακό, να αμαρτήσει.

Δίχως υπομονή τίποτα δεν κατορθώνουμε. Και δίχως αγώνα ούτε αρετές και πνευματικά χαρίσματα αποκτούμε, ούτε, βέβαια, τη σωτηρία κερδίζουμε. Γιατί «η βασιλεία των ουρανών κερδίζεται με αγώνα, και την κατακτούν αυτοί που αγωνίζονται» (Ματθ. 11:12).

 

Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 117

 

Πηγή

Ο Κολοκοτρώνης ζούσε τη φιλοθεΐα, τη φιλοπατρία και τη φιλανθρωπία!

 

π. Ανανίας Κουστένης

…Ο άλλος εθνικός μας ποιητής, ο Κωστής Παλαμάς, όταν έγινε το μεγάλο Σαράντα, είπε στους πολεμιστές και αγωνιστές: «Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλον κανένα / μεθύστε με το αθάνατο κρασί του Εικοσιένα». Τι ήταν αυτό το κρασί; Κρασί φιλοθεΐας. Κρασί φιλοπατρίας. Και κρασί φιλανθρωπίας. Όχι με την έννοια ότι δίνουμε ελεημοσύνη. Αγαπώ τον άνθρωπο. Διακονώ τον άνθρωπο, στ’ όνομα του Χριστού και της πατρίδος. Σώζω τον άνθρωπο….

Ο Κολοκοτρώνης, λοιπόν, έτσι. Ζούσε τη φιλοθεΐα. Τη φιλοπατρία. Και τη φιλανθρωπία. Τη φιλανθρωπία! Σήμερα έχουν λιγοστέψει αυτά τα πράγματα. Του ‘παν, πάλι, του Κολοκοτρώνη κάποτε, τα ‘χουμε πει, αλλά δεν πειράζει να τα λέμε, σε ποιο κόμμα ανήκει. Το Ρωσικό, το Γαλλικό η το Αγγλικό; Και λέει: «Δεν είμαι ούτε Ρωσόφιλος ούτε Αγγλόφιλος ούτε Γαλλόφιλος. Είμαι Θεόφιλος. Γιατί μόνος φίλος της πατρίδος μου είναι ο Θεός». Και πώς έλεγε αλλού; «Ο Θεός έβαλε την υπογραφή Του για την ελευθερία της Ελλάδος και δεν την παίρνει πίσω». Κι είχε δίκαιο.

Πού ‘ν’ αυτοί οι άνθρωποι; Που θα ‘πρεπε να τους λέμε, να τους μελετάμε, να τους μνημονεύουμε, να τους αναφέρομε. Να μιλάμε γι’ αυτούς. Στα σχολεία, στην εκκλησία, στις πλατείες, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, στις εφημερίδες, σ’ όλα τα μέσα. Ήσαν εμπνευσμένοι άνθρωποι. Δοσμένοι στον Χριστό και στον άνθρωπο.

Και τι κέρδισε ο Κολοκοτρώνης, στο τέλος; Το ξέρετε. Καταδίκη εις θάνατον. Πως τ᾽ αντιμετώπισε; Κάνοντας το σταυρό του και λέγοντας: «Μνήσθητί μου Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου». Να τη η Φιλοκαλική Αναγέννηση. Να, τι ήταν μες στο αίμα αυτών των ανθρώπων. Και γράφει κάπου ο μεγάλος Μακρυγιάννης, δυστυχώς τελείωσε ο χρόνος– γράφει κάπου, ότι: «Επί Τουρκοκρατίας πολλοί αγίασαν. Πολλοί αγίασαν».

Κι είν’ αλήθεια. «Μετά, όμως, απ’ την Τουρκοκρατία, ξεπαγιάσαν». Τι σημαίνει αυτό; Ότι εκείνοι που μας κυβερνούσαν, κατά κανόνα, έχομε και φωτεινές εξαιρέσεις, ευτυχώς, δεν ήσαν με τον τρόπο της Ορθοδοξίας και με τον τρόπο της Ελλάδος. Αλλά με άλλες δυνάμεις, με άλλα συμφέροντα.

… Κολοκοτρώνηδες χρειαζόμαστε. Καποδίστριες χρειαζόμαστε. Γιατί εκείνοι είχαν τον τρόπο. Είχαν την πολιτική.

Ο Κολοκοτρώνης όταν πέθανε, ξέρετε τι είπε; «Άφησα πίσω μου» -τη στιγμή που ξεψυχούσε «αμέτρητους φίλους». Δεν κακοκάρδιζε εύκολα τους ανθρώπους ο Κολοκοτρώνης, όπως το ‘κανε ο Μακρυγιάννης, που ‘ταν αμέσως, είχε εύκολο το χείλος, αλλ᾽ όχι κακή την καρδιά, έλεγε κι εκείνος, όπως ο Σολωμός.

Ο Κολοκοτρώνης είχε μακροθυμία. Μεγαλοψυχία. Συγχωρητικότητα. Είχε μεγάλη καρδιά. Γι’ αυτό και έφτειαξε την Επανάσταση, μαζί με τον άγιο Γρηγόριο τον Ε’, όπως έχομε πεί. Οι άλλοι φτιάχτηκαν από την Επανάσταση. Του οφείλομε πάρα πολλά. .

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, «Μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη», των εκδόσεων Ακτή, Λευκωσία 2012.

 

Στὶς 4 Φεβρουαρίου 1843, ἐκοιμήθη ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ, ὁ γιγαντόψυχος καὶ λεοντόκαρδος Ἕλληνας, ὁ ἀπελευθερωτὴς τῆς Ἑλλάδος.

 

Πηγή: https://iconandlight.wordpress.com

«Μένετε ασάλευτοι στην ορθόδοξη πίστη και κρατείτε τις παραδόσεις τις πατερικές!»

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

 

Δέν τούς μέλει περί τῶν προβάτων ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων. Ἀλλοίμονον!

Οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Χριστοῦ, πού κατήντησαν! Τώρα στίς πονηρές αὐτές ἡμέρες θά βρεθῆ ἕνας καί μόνος ἐφάμιλλος μιμητής τοῦ Ἁγίου Μάρκου νά ὑπερασπισθῆ τήν Ὀρθοδοξία!

Νά ὑποστηρίζετε τάς παραδόσεις τῶν θείων Πατέρων καί εἰς αὐτάς νά ἐμμένετε!

Μένετε ἀσάλευτοι στήν ὀρθόδοξη πίστη καί κρατεῖτε τίς παραδόσεις τίς πατερικές!

 Φυλαχθεῖτε δέ ἀπό τίς διάφορες πλάνες τῶν ψευδοπροφητῶν, τῶν ἀντιχρίστων πνευματιστῶν καί ἐκείνων πού κάμνουν καινοντομίες καί νεωτερισμούς στίς παραδόσεις!

Δέν συμφωνῶ μέ τίς γνῶμες πολλῶν Ἀρχιερέων διότι αὐτοί θέλουν νά καταργήσουν τούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας τούς ὁποίους οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες ἐνομοθέτησαν!

 

Αναδημοσίευση από: https://simeiakairwn.wordpress.com

 

Πηγή

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ: «Έτσι να μιλάς με τον Θεό, σαν να σηκώνεις το τηλέφωνο…»

-Κάθε φορά που είχα να κάνω κάτι και που έπρεπε να μην σφάλω με την απόφαση που θα έπαιρνα, ήθελα πάντα να έχω την ευχή του Γέροντα.

Γι’ αυτό μερικές φορές ήταν συχνά τα τηλεφωνήματα.

Ένα βράδυ σε ένα τηλεφώνημα δεν μου είπε τίποτα, παρά αναφερόταν με έντονο τρόπο στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού. Μου είπε αρκετές φορές την φράση: «Υπάρχει πρόνοια, υπάρχει πρόνοια», μη φοβάσαι- να χαίρεσαι. Να έχεις την πρόνοια του Θεού ως μία ομπρέλα και να είσαι από κάτω.

Ήταν πολύ συγκινητικά όλα αυτά που έλεγε, τα λόγια του ήταν σαφή με αργό καθαρό ρυθμό. Στο τέλος μου είπε:

-Ξέρεις τώρα μιλάμε με το τηλέφωνο- έτσι να μιλάς με τον Θεό, σαν να σηκώνεις το τηλέφωνο και να του λες ότι θέλεις απ’ευθείας. Να έχεις πάντα ανοικτή γραμμή, μη σπάσεις ποτέ το καλώδιο αυτό.

Όλα στη ζωή μας ήθελε να τα προσανατολίζει έτσι, ώστε να έχουν πάντοτε σχέση με τον Θεό. Και πάλι μου έβαλε στην καρδιά μου το νόημα και την βασική ουσία της Προσευχής.

 

«Αναμνήσεις από τον Γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ», Δαβίτη Δήμητρα Β., Εκδόσεις: Άθως

Πηγή: https://iconandlight.wordpress.com

Εμείς αναδημοσίευση από:https://simeiakairwn.wordpress.com

Ένας πλούσιος φτωχός

Όπου κι αν πας, σε όποια παρέα κι αν καθίσεις, εκτός από τα αθλητικά και τα πολιτικά σίγουρα θ' ακούσεις για λεφτά. Λεφτά, λεφτά, λεφτά...Ιδέες για να βγάλω πιο πολλά λεφτά. Να γίνω πλούσιος και μετά να μη δουλέψω πια.

Όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο πολύ διαπιστώνω πως αυτοί που τα ψάχνουν εναγωνίως, δεν έχουν μέσα τους χαρά. Έχουν αντικαταστήσει την καρδιά με τα λεφτά και τον Χριστό με τον χρυσό. Και θυμάμαι σε τέτοιες περιπτώσεις ένα γέροντα  στο Αγιο Όρος.

Ρακένδυτος, με τρύπια ρούχα και φθαρμένα παπούτσια να υποδέχεται στο φτωχικό καλυβάκι του, εμάς τους "πλούσιους". Αυτός να λάμπει από χαρά κι εμείς κουρασμένοι και διψασμένοι για ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά  ν' απορούμε τι έχει αυτός ο άνθρωπος που δεν έχουμε εμείς.

Πέντε λόγια σοφά, η καρδιά πλημμυρίζει και σπάει...Ένα δάκρυ κυλά.

"Αν θες να γίνεις πλούσιος, σκόρπιζε. Αν θες να μείνει φτωχός μάζευε. Τίποτε δεν είναι δικό μου,αν είναι μόνο για τον εαυτό μου. Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες. Ν' αγαπάτε τις γυναίκες σας και να τους το δείχνετε. Άντε στο καλό. Ο Θεός να σας ευλογεί εσάς, την οικογένεια σας και όλο τον κόσμο".

Αυτός ο φτωχός γέροντας, το νιώθεις κάθε φορά πως είναι πιο πλούσιος απ' όλη την παρέα. Γιατί βρήκε το φως. Γιατί είναι όλος γεμάτος Χριστό.

Πλούσιος αυτός που βρήκε την αγάπη. Πάμπλουτος αυτός που βρήκε το Θεό.

 

Αλέξης Αλεξάνδρου 3/5/18

Έστω και μια ψυχή να ωφεληθεί...

Ο Γιάννης Σιμωνίδης είναι ένας νέος που αγαπά τον Θεό και προσπαθεί να ζήσει όπως Εκείνος ορίζει. Και αυτή η αγάπη εκπέμπει φως, φως αλλιώτικο, ουρανιο... Δείτε το στο βίντεο που ακολουθεί. Έστω και μια ψυχή να ωφεληθεί γι' αυτόν είναι κέρδος και ευλογία μεγάλη.

Μονάχα Τον παρακαλώ να γίνεται το θέλημά Του

Γνώρισα μια γιαγιά σοφή που μου είπε:

“Γιε μου, όταν ήμουν ακόμα νέα, ζητούσα επίμονα κάτι απ’τον Θεό. Το ζητούσα για δώδεκα ολόκληρα χρόνια! Ναι, δώδεκα! Όμως, Εκείνος ήξερε ότι δεν ήταν για το καλό μου.

Έτσι, δεν μου το’δωσε! Και μετά από δώδεκα χρόνια κατάλαβα το γιατί”.

Το διανοείσαι;

Πέρασαν δώδεκα ολόκληρα χρόνια για να το αντιληφθεί… Δώδεκα χρόνια καθημερινής, έμπονης, καρδιακής προσευχής… Μοιάζει απίστευτο!

Και συνέχισε η γιαγιά λέγοντας:

“Το θέλημα και το σχέδιο του Θεού ας ζητάμε να γίνεται στις ζωές μας. Εγώ πλέον δε ζητάω. Μονάχα Τον παρακαλώ να γίνεται το θέλημά Του και να μου δίνει τη δύναμη να το αντέχω. Αυτός είναι ο πιο ασφαλής δρόμος, γιε μου”.

Γιατί το ξέρω, το ξέρω ότι μ’αγαπάει...”

 

Απόσπασμα επιστολής του Αγίου Παϊσίου (18-9-67)

Μάθε να αγαπάς τους άλλους και η χαρά θα εγκατασταθεί στην καρδιά σου

Ένα πράγμα θα ήθελα να σου ζητήσω: να είσαι πιο προσεκτική και πιο αυστηρή με τον εαυτό σου. Για την εκτέλεση όλων των κανόνων μη θλίβεσαι. Τους έκανες; Δόξα τω Θεώ! Δεν τους έκανες; Συγγνώμη Κύριε! Να τα κανονίζεις όλα όχι μόνο σύμφωνα με τις απαιτήσεις, αλλά και με το πώς αισθάνεσαι τον εαυτό σου, σωματικά και πνευματικά...

Μας σώζει ο Σωτήρας μας κι όχι οι δικοί μας αγώνες και κόποι. Εμείς ας παραδώσουμε στον Κύριο την καρδούλα μας κι Εκείνος θα τη γεμίσει με τόση αγάπη, που θα αρχίσουν να ζουν φωτεινά μέσα της όλοι!...

Για θυμήσου πώς άρχισες να μαθαίνεις γράμματα στο σχολείο... Αυτή τη μέθοδο εκμάθησης εφάρμοσε και στην πνευματική ζωή. Μη βιάζεσαι, μη βασανίζεις και μη συντρίβεις τον εαυτό σου, ούτε την οικογένειά σου. Να ενεργείς πάντα με περίσκεψη σε κάθε περίσταση της ζωής. Επίσης μην ξεχνάς να λες: "Κύριε, βοήθει μοι! Κύριε, συνέτισόν με!"

Ορίστε, έτσι θα μαθαίνεις. Το πρωταρχικό σε τούτη την επιστήμη είναι να μάθεις να κυριαρχείς και να κυβερνάς όχι τους άλλους, αλλά τον εαυτό σου.

Ο Θεός είναι αγάπη και ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει. Ορίστε όλη η επιστήμη! Μάθε να αγαπάς τους άλλους, μάθε να συμπονάς τους άλλους κι η χαρά θα εγκατασταθεί στον νου και την καρδιά σου.

Η ευλογία του Θεού μαζί σου.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Με λεπτότητα και αγάπη», π.Ιωάννη Κρεστιανκιν

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Άγιος των βιβλίων

Πήγε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στα γραφεία της εφημερίδας «Ἀκρόπολις» για να παραδώσει ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα. Ο Σταμάτης Σταματίου (δημοσιογράφος και σκιτσογράφος) δεν τον αναγνώρισε και μάλιστα σχημάτισε την εντύπωση ότι ήταν κάποιος άπορος που πήγε να πάρει τις δέκα δραχμές για τα Χριστούγεννα, όπως όλοι οι φτωχοί της εποχής. Ο Παπαδιαμάντης τις πήρε, αλλά ήθελε να δώσει και το κείμενό του. Ακολουθεί ο χαρακτηριστικός διάλογος στο πολυτονικό της καθαρεύουσας, όπως τον κατέγραψε ο Σταμάτης Σταματίου:

«-Κι᾿ αὐτὰ τί νὰ τὰ κάμω; Δὲν τὰ θέλετε;

Καὶ μοῦ ἔδειχνε κάτι χαρτιά. Νόμισα πὼς ἦταν πιστοποιητικὰ ἀπορίας.

–Κράτησέ τα, τοῦ εἶπα, ἐμᾶς δὲν μᾶς χρειάζονται.

Ἐσείστηκε, λυγίστηκε ὀλίγο, ἔκανε, σκυφτὸς νὰ φύγῃ, ξαναγύρισε.

–Τότε ἀφοῦ δὲν σᾶς χρειάζονται αὐτά, ἐγὼ μὲ τί δικαίωμα θὰ πληρωθῶ;

–Δέν πειράζει, ἀρκούμεθα εἰς τὸν λόγον σας. Χριστούγεννα εἶναι τώρα.

–Ναί, ἀλλὰ ἂν δὲν πάρετε αὐτά, ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ πάρω χρήματα.

–Μά δὲν τὰ παίρνετε ἐσεῖς τὰ χρήματα, σᾶς τὰ δίνουμε ἐμεῖς!...

–Έ, τότε, πᾶρτε κι᾿ ἐσεῖς ἐτοῦτα ποὺ μοῦ τὰ ζητήσατε.

Καὶ τὰ ἄφησε σιγὰ καὶ μαλακὰ ἀπάνω στὸ τραπέζι. Ἐσκέφθηκα, μήπως τοῦ ζήτησε τίποτα πιστοποιητικὰ τὸ λογιστήριο.

–Μά τί εἶναι, ἐπὶ τέλους αὐτά, τοῦ λέω, ποὺ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ τὰ πάρουμε;

–Τό διήγημα τῶν Χριστουγέννων, ποὺ μοῦ ἐζητήσατε.

–Τό διήγημα τῶν Χριστουγέννων... καὶ ποιὸς εἶσθε σεῖς;

–Ο Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης!

–Ο ἴδιος;

–Ο ἴδιος καὶ ὁλόκληρος!

Ἔπεσε τὸ ταβάνι καὶ μὲ πλάκωσε, ἡ πέννα ἔφυγε ἀπὸ τὰ χέρια μου, ὅλα ἐκεῖ μέσα, εἰκόνες, καρέκλες, βιβλία, ἐφημερίδες, σὰν νὰ στροβιλίσθηκαν γύρω μου καὶ ἔκανα ὥρα νὰ συνέλθω.

Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης! Αὐτὸς ὁ πρίγκηψ τῶν Ἑλλήνων λογογράφων, ποὺ τὸν φανταζόμουνα ἀκτινοβολοῦντα, γελαστόν, ὡραῖον, καλοντυμένον, εὐτυχῆ, γεμάτον ἐγωϊσμόν, ἀέρα καὶ μεγαλοπρέπεια, αὐτός!... Αὐτὸς ὁ μαλακός, ὁ καλός, ὁ δειλός, ὁ φοβισμένος, καὶ τσαλακωμένος ἄνθρωπος, ποὺ στεκότανε μὲ συστολὴ μαθητοῦ ἐπιμελοῦς, ἐκεῖ ἐνώπιόν μου!... Αὐτός, ποὺ μᾶς ἔδωκε γλύκες πνευματικὲς καὶ συγκινήσεις ψυχικές, ποὺ ἀνιστόρησε κόσμους θαλασσινούς, κι᾿ ἐζωντάνεψε, ἐμπρός μας, ἀνθρώπους μακρυνοὺς κι᾿ ἀγνώστους, ποὺ τοὺς ἔκαμε δικούς μας, ἐντελῶς δικούς μας, σὰν νὰ περάσαμε μιὰ ζωὴ μαζί, αὐτὸς σὲ μιὰ τέτοια κατάστασι, ἐκεῖ ἐνώπιόν μου!... Τοῦ ἕσφιξα τὸ χέρι χωρὶς νὰ ἠμπορῶ οὔτε μιὰ λέξι νὰ προφέρω. Ἀπὸ τὴν ταραχή μου καὶ τὴ σαστιμάρα μου οὔτε τὸ φῶς δὲν ἄναψα. Αἰσθάνθηκα ἕνα τρεμουλιαστὸ χέρι νὰ σφίγγῃ τὸ δικό μου καὶ τὸν ἔχασα μέσα εἰς τὸ σκοτάδι... Ἔμεινε ὅμως πίσω μιὰ μοσχοβολιὰ κηριοῦ ποὺ λυώνει ἐμπρὸς στὶς ἅγιες εἰκόνες, κάτι ἀπὸ τοῦ καντηλιοῦ τὸ σβύσιμο, κάτι ἀπὸ θυμιατοῦ πέρασμα μακρυνό, μακρυνὸ πολύ...»

 

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης κοιμήθηκε σαν σήμερα, στις 3 Ιανουαρίου 1911

Η ζωή είναι ένα δώρο

«Οἱ ἁλυσίδες ἔσπασαν…Ἔσκυψα καί τις σήκωσα…Ἤθελα νά τὶς κρατήσω γιά λίγη ὥρα στά χέριά μου. Να τὶς κοιτάξω καλὰ γιά τελευταία φορά. Ἀποροῦσα πού μόλις πρὶν λίγο ἔδεναν τὰ πόδιά μου»

«…Ὅταν κοιτάζω πίσω στό παρελθὸν καὶ σκέφτομαι πόσος χρόνος πῆγε ἄσκοπα, πόσο χρόνο ἔχασα μὲ ἀπάτες, μὲ σφάλματα, μὴν ἔχοντας τί νά κάνω. Ὅταν σκέφτομαι πώς ἔχασα τὸν καιρό μου, χωρὶς νά ξέρω πῶς νά ζήσω, χωρὶς νά μπορῶ νά ἐκτιμήσω τὸν χρόνο. Ὅταν σκέφτομαι πόσο συχνὰ ἁμάρτησα ἀπέναντι στόν ἑαυτό μου καὶ στό πνεῦμα μου, τότε ἡ καρδιά μου ματώνει. Ἡ ζωή, ἀδελφέ μου, εἶναι ἕνα δῶρο, ἡ ζωὴ εἶναι εὐτυχία. Κάθε λεπτὸ θὰ ’πρεπε νά εἶναι ἕνας αἰῶνας εὐτυχίας. Τώρα ἀλλάζοντας ζωὴ ξαναγεννιέμαι σ’ ἕναν καινούριο ἄνθρωπο… Εὐλογοῦσα τήν μοίρα πού μ’ ἔστειλε στή μοναξιὰ χωρὶς τὴν ὁποία δὲ θὰ ἔκρινα τὸν ἑαυτό μου καὶ οὔτε θὰ ἔκανα τόσο αὐστηρὴ ἀναθεώρηση τῆς ζωῆς μου…»

 

Φίοντορ Ντοστογιέφσκι

Ο απλός άνθρωπος είναι ο αληθινός άνθρωπος…

Κάποιος σοφός είπε πως ο σημερινός κόσμος στον οποίο ζούμε, είναι κόσμος σύγχυσης. Τρέχουμε συνεχώς.

 

Κυνηγάμε χίμαιρες συμφερόντων, ανέσεων, απολαύσεων, πλουτισμού.

Κυνηγάμε την χαρά.

Και όλο και πιο πολύ επιταχύνουμε για να πετύχουμε.

Και όλο και πιο πολύ χρόνο νομίζουμε πως εξοικονομούμε.

Και συνέχεια τρέχουμε σαν τρελοί…Χρειάζεται λίγο να χαλαρώσουμε.

Αν τεντώνεις συνεχώς ένα τόξο, κάποτε θα σπάσει. Αν ασταμάτητα κυνηγάμε, τότε πάνω στο τρέξιμο θα αφήσουμε και την ίδια την προσωπικότητά μας. Θα χάσουμε τον εαυτό μας.

Βρες λίγο χρόνο για σένα. Κάθισε κάπου ήρεμα. Σκέψου ποιος είσαι. Δες την μέχρι τώρα πορεία σου.

Παρατήρησες ποτέ πώς ο ήλιος κοκκινίζει, όταν δύει; Είδες πώς ο ουρανός αγκαλιάζει το ηλιοβασίλεμα;

Αν όχι, πραγματικά δεν ξέρεις τι χάνεις…

 

Η χαρά κρύβεται εκεί που δεν την περιμένεις.

Το τέλειο δεν είναι υποχρεωτικά το πολύπλοκο.

Προσπάθησε να είσαι ήρεμος και απλός.

Ο απλός άνθρωπος είναι ο αληθινός άνθρωπος.

Είχε πάει κάποτε στον γέροντα Παΐσιο ένας άνθρωπος με πολλά προβλήματα και ο γέροντας τον συμβούλεψε: «Παιδί μου, βρες τα πρώτα με τον Θεό και όλα θα πάνε καλά. Όταν τα βρεις με τον ρυθμιστή του Σύμπαντος, τότε Εκείνος όλα θα στα δώσει».

Αναδημοσίευση από εδώ

Θέλει καρδιά για ν΄αγαπάς

-Θέλει να ξυπνάς το πρωί και να λες στο γείτονα ένα καλημέρα.

-Να βοηθάς τη γιαγιά στο δρόμο.

-Να χαϊδεύεις τα μαλλιά στο κλαψιάρικο παιδάκι που θα περάσει…

-Να δίνεις κάτι στο φτωχό που ζητιανεύει.

-Να κάνεις μια επίσκεψη στο νοσοκομείο.

-Να χειροκροτάς με τη καρδιά σου σε μια παιδική γιορτή.

-Να μοιράζεσαι με γνωστούς και φίλους ένα χαρούμενο γεγονός.

-Να καθησυχάζεις τον αδελφό σου σε μια δύσκολη στιγμή.

-Να παρηγοράς κάποιον σε μια άσχημη περίσταση.

-Να δείχνεις κατανόηση για την κατάσταση κάποιου.

-Να δικαιολογείς τις ενέργειες των άλλων.

-Να αναγνωρίζεις την αξία του «αντιπάλου».

-Να κάνεις πίσω σε μια διαφωνία…

-Να προσεύχεσαι για όσους σε πίκραναν.

-Να προσεύχεσαι για όσους σε αδίκησαν.

-Να προσεύχεσαι για όσους πίκρανες.

-Να προσεύχεσαι για όσους αδίκησες.

-Να προσεύχεσαι ν’ αγαπάς… ν’ αγαπάς με τη καρδιά σου…

-Ν’ αγαπάς… για να φέρεις κάποιον κοντά Του…

Αρκεί να πονάς τον πόνο των άλλων,

να χαίρεσαι τη χαρά των άλλων,

να κλαις το κλάμα των άλλων,

να γελάς το γέλιο των άλλων...

Αρκεί να λες ευχαριστώ…

Αρκεί να ζεις για το Χριστό…

Ν’ αγαπάς... Ν´ αγαπάς για να ζεις...

 

Ορθοδοξα κι Ωφελιμα

Οι δοκιμασίες βοηθούν να συνέλθουν οι άνθρωποι

- Γέροντα, μαθαίνω για την ταλαιπωρία των δικών μου. Θα τελειώσουν ποτέ τα βάσανά τους;

- Κάνε υπομονή, αδελφή μου, και μη χάνεις την ελπίδα σου στον Θεό. Όπως κατάλαβα από όλες τις δοκιμασίες που περνούν οι δικοί σου, ο Θεός σας αγαπάει και επιτρέπει όλες αυτές τις δοκιμασίες για ένα λαμπικάρισμα πνευματικό ολόκληρης της οικογένειας. Εάν εξετάσουμε κοσμικά τις δοκιμασίες της οικογένειάς σου, φαίνεστε δυστυχισμένοι. Εάν όμως τις εξετάσουμε πνευματικά, είστε ευτυχισμένοι, και στην άλλη ζωή θα σας ζηλεύουν όσοι θεωρούνται σε τούτη την ζωή ευτυχισμένοι. Με αυτόν τον τρόπο ασκούνται και οι γονείς σου, μια που τον αρχοντικό τρόπο, τον πνευματικό, δεν τον γνωρίζουν ή δεν τον καταλαβαίνουν.

Πάντως, κρύβεται ένα μυστήριο στις δοκιμασίες του σπιτιού σου, αλλά και σε ωρισμένα άλλα σπίτια, ενώ γίνεται τόση προσευχή! «Τις οίδε τα κρίματα του Θεού;». Ο Θεός να βάλη το χέρι Του και να δώση τέρμα στις δοκιμασίες.

 

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ΄

"Είναι ένα είδος προβολής του εαυτού μας να επιμένουμε να γίνουν οι άλλοι καλοί...”

 

...Στην πραγματικότητα,

θέλουμε εμείς να γίνουμε καλοί

κι επειδή δεν μπορούμε,

το απαιτούμε απ’ τους άλλους

κι επιμένουμε σ’ αυτό.

 

Κι ενώ όλα διορθώνονται με την προσευχή,

εμείς πολλές φορές στενοχωρούμεθα

κι αγανακτούμε και κατακρίνουμε.

 

Πολλές φορές με την αγωνία μας

και τους φόβους μας

και την άσχημη ψυχική μας κατάσταση,

χωρίς να το θέλουμε

και χωρίς να το καταλαβαίνουμε,

κάνουμε κακό στον άλλον,

έστω κι αν τον αγαπάμε πάρα πολύ.

 

Η αγάπη να είναι μόνον εν Χριστώ.

 

Για να ωφελήσεις τους άλλους,

πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού,

αλλιώς δεν μπορείς να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου.

 

 Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο.

Θα έλθει η ώρα του,

θα έλθει η στιγμή,

αρκεί να προσεύχεσαι γι’ αυτόν.

 

 Με τη σιωπή, την ανοχή

και κυρίως την προσευχή

ωφελούμε τον άλλον μυστικά.

 

 Η χάρις τoυ Θεού

καθαρίζει τον ορίζοντα του νου του

και τον βεβαιώνει για την αγάπη Του.

 

 Εδώ είναι το λεπτό σημείο.

 

Άμα δεχθεί ότι ο Θεός είναι αγάπη,

τότε ένα άπλετο φως θα έλθει πάνω του,

που δεν το έχει δει ποτέ.

 

Θα βρει έτσι τη σωτηρία…

 

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

 

 

|από την εκ των "συν αυτώ", Νίκη Κατσιάπη

 

Πηγή: http://amfoterodexios.blogspot.com

Δεν έχουμε κανένα όφελος…

Θεωρώ ότι σήμερα οι περισσότεροι χριστιανοί κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος: χρησιμοποιούν τον λόγο του Θεού για να δικαιολογούν τον εαυτό τους. Όμως, έτσι τυφλώνονται και δεν μπορούν να δουν τα πάθη και τα αμαρτήματα που κρύβονται μέσα τους. Κάνουν ο ,τι μπορούν για να αποφύγουν τη δύσκολη αυτή κατάδυση στα βάθη της ψυχής και της καρδιάς τους.

Πολεμούν με όλες τους τις δυνάμεις για να βρουν γιατρειά στις ασθένειες που ταλαιπωρούν το σώμα τους, ενώ την ίδια στιγμή αγνοούν το σχέδιο του Θεού που υπάρχει πίσω από όλα αυτά.

Εδώ όμως έγκειται το παράδοξο: όσο περισσότερο υποφέρουμε βλέποντας τα ελαττώματα και τα αμαρτήματα μας,τόσο περισσότερο μας σκεπάζει η χάρη του Θεού και τόσο πιο αισθητή γίνεται η παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας.

Δεν έχουμε κανένα όφελος από τη συγκάλυψη των αμαρτιών μας…

 

πηγή: Κλάους Κένεθ, Χιλιάδες μίλια προς τον τόπο της καρδιάς, Εκδόσεις «Εν Πλω», Γ’ έκδοση, Αθήνα, Απρίλιος 2010