Έχω υπ' όψιν μου γεγονότα, που μαρτυρούν πόσο οι κεκοιμημένοι βοηθιούνται με την προσευχή πνευματικών ανθρώπων. Κάποιος ήρθε στο Καλύβι και μου είπε με κλάματα: «Γέροντα, δεν έκανα προσευχή για κάποιον γνωστό μου κεκοιμημένο και μου παρουσιάστηκε στον ύπνο μου. "Είκοσι μέρες, μου είπε, έχεις να με βοηθήσεις· με ξέχασες και υποφέρω". Πράγματι, μου λέει, εδώ και είκοσι μέρες είχα ξεχαστεί με διάφορες μέριμνες και ούτε για τον εαυτό μου δεν προσευχόμουν''.
Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης
Οι απομακρυσμένοι άνθρωποι από τον Θεό πάντα απαρηγόρητοι βρίσκονται και διπλά βασανίζονται. Όποιος δεν πιστεύει στον Θεό και στην μέλλουσα ζωή, εκτός που μένει απαρηγόρητος, καταδικάζει και την ψυχή του αιώνια. Σε όποιο αφεντικό δουλεύεις, από ατό θα πληρωθής. Αν δουλεύης στο μαύρο αφεντικό, σου κάνει την ζωή μαύρη από εδώ. Αν δουλεύης στην αμαρτία, θα πληρωθής από τον διάβολο. Αν εργάζεσαι την αρετή, θα πληρωθείς από τον Χριστό. Και όσο εργάζεσαι στον Χριστό, τόσο θα λαμπικάρεσαι, θα αγάλλεσαι. Αλλά εμείς λέμε: “Χαμένο το' χουμε να εργασθούμε στον Χριστό;” Μα είναι φοβερό! Να μην αναγνωρίζουμε την θυσία του Χριστού για τον άνθρωπο! Σταυρώθηκε ο Χριστός, για να μας λυτρώση από την αμαρτία, για να εξαγνισθή όλο το ανθρώπινο γένος. Τι έκανε ο Χριστός για μας; τι κάνουμε εμείς για τον Χριστό;
Ο κόσμος θέλει να
αμαρτάνη και θέλει τον Θεό καλό. Αυτός να μας συγχωράη και εμείς να
αμαρτάνουμε. Εμείς
δηλαδή να κάνουμε ό, τι θέλουμε και Εκείνος να μας συγχωράη. Να μας συγχωράη
συνέχεια και εμείς το βιολί μας. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν, γι' αυτό ορμούν
στην αμαρτία. Όλο το κακό από 'κει ξεκινάει, από την απιστία. Δεν πιστεύουν
στην άλλη ζωή, οπότε δεν υπολογίζουν τίποτε. Αδικούν, εγκαταλείπουν τα παιδιά
τους… Γίνονται πράγματα…, σοβαρές αμαρτίες. Ούτε οι Άγιοι Πατέρες έχουν
προβλέψει τέτοιες αμαρτίες στους Ιερούς Κανόνες -όπως για τα Σόδομα και Γόμορρα
είχε πει ο Θεός: “Δεν πιτεύω να γίνωνται τέτοιες αμαρτίες, να πάω να δω!”
Αν δεν μετανοήσουν οι άνθρωποι, αν
δεν επιστρέψουν στον Θεό, χάνουν την αιώνια ζωή. Πρέπει να βοηθηθή ο άνθρωπος να νιώση
το βαθύτερο νόημα της ζωής, να συνέλθη, για να νιώση την θεία παρηγοριά. Σκοπός
είναι να ανεβή πνευματικά ο άνθρωπος, όχι απλώς να μην αμαρτάνη.
(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Α΄ – ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ
ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ)
Στα δύσκολα χρόνια δημιουργείται μια αδελφοσύνη πολύ δυνατή. Στον πόλεμο δυο χρόνια ζήσαμε μαζί οι στρατιώτες στην διλοχία και ήμασταν περισσότερο δεμένοι και από αδέλφια, επειδή ζήσαμε όλοι μαζί τις δυσκολίες, τους κινδύνους. Ήμασταν τόσο συνδεδεμένοι, που έλεγε ο ένας τον άλλον «αδελφό».Ήταν κοσμικοί άνθρωποι, με κοσμικά φρονήματα, και όμως δεν ήθελε να χωρισθή ο ένας από τον άλλον. Ούτε Ευαγγέλιο είχαν διαβάσει ούτε πνευματικά βιβλία. Είχαν την απλή κοσμική μόρφωση, με την καλή έννοια, αλλά είχαν το μεγαλύτερο από όλα, την αγάπη, την αδελφοσύνη. Τώρα τελευταία πέθανε ένας συστρατιώτης μας και μαζεύτηκαν στην κηδεία του οι άλλοι από όλα τα μέρη. Ήρθε και εδώ προ ημερών ένας συστρατιώτης μου να με δή. Πώς με αγκάλιασε! Δεν μπορούσα να βγώ από τα χέρια του.
Τώρα
πολεμάμε με τον διάβολο. Γι᾿ αυτό κοιτάξτε να αδελφωθήτε πιο πολύ. Έτσι θα συμβαδίσουμε όλοι μαζί στον δρόμο που χαράξαμε,
στο απότομο μονοπάτι της ανηφόρας για τον γλυκύ Γολγοθά.
Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου:
ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματική Αφύπνιση»
- Γέροντα, άκουσα ότι, όταν κάποιος δολοφονήται, εξιλεώνεται, γιατί παίρνει τις αμαρτίες του ο δολοφόνος.
- Έχει ελαφρυντικά κατά κάποιον τρόπο. Μπορεί να πη
στον Θεό: «Εγώ θα μετανοούσα, αλλά αυτός με σκότωσε». Έτσι θα πέση το βάρος
στον δολοφόνο. Μερικοί που δεν τους κόβει λένε: «Αν υπήρχε Θεός, δεν θα άφηνε
να γίνωνται συνέχεια εγκλήματα· θα τιμωρούσε τους εγκληματίες». Δεν
καταλαβαίνουν ότι ο Θεός αφήνει τους εγκληματίες να ζήσουν, για να είναι
αναπολόγητοι την ημέρα της Κρίσεως, που δεν μετανόησαν, παρόλο που τους έδωσε
χρόνια, για να μετανοήσουν, ενώ εκείνους που σκοτώνονται θα τους τακτοποιήση.
Ο
θάνατος είναι αποχωρισμός για λίγα χρόνια.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος στην πραγματικότητα δεν
πεθαίνει. Ο θάνατος είναι απλώς μετάβαση από την μια
ζωή στην άλλη. Είναι
ένας αποχωρισμός για ένα μικρό διάστημα, Όπως, όταν πάη κάποιος, ας υποθέσουμε,
στο εξωτερικό για έναν χρόνο, οι δικοί του στενοχωριούνται, γιατί θα τον
αποχωρισθούν για έναν χρόνο, ή αν λείψη δέκα χρόνια, έχουν στενοχώρια για τον
αποχωρισμό των δέκα χρόνων, έτσι πρέπει να βλέπουν και τον αποχωρισμό από τα
αγαπημένα τους πρόσωπα με τον θάνατο. Αν πεθάνη, ας υποθέσουμε, κάποιος και οι
δικοί του είναι ηλικιωμένοι, να πουν: «Μετά από καμμιά δεκαπενταριά χρόνια θα
ανταμώσουμε». Αν είναι νεώτεροι, να πουν: «Μετά από πενήντα χρόνια θα
ανταμώσουμε». Πονάει φυσικά κανείς για τον θάνατο κάποιου συγγενικού του
προσώπου, αλλά χρειάζεται πνευματική αντιμετώπιση. Τι λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη
έχοντες ελπίδα»[51]. Πόσες φορές λ.χ. θα τον έβλεπε εδώ στην γη; Κάθε μήνα;
Να σκεφθή ότι εκεί θα τον βλέπη συνέχεια.
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ
ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Δ΄ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ
– Γέροντα, όταν με αδικούν, η καρδιά μου σκληραίνει.
– Για να μη σκληραίνει, ποτέ να μη
σκέφτεσαι ότι φταίει ή πόσο φταίει ο άλλος που σε αδικεί, αλλά πόσο φταις εσύ. Βλέπεις, όταν οι άνθρωποι
μαλώνουν μεταξύ τους, όλοι τους λένε ότι έχουν δίκαιο, μόνον που παίρνουν
περισσότερο δίκαιο απ’ όσο δικαιούνται, γι’ αυτό και διαφωνούν συνέχεια.
Πηγαίνουν στην αστυνομία π.χ., και ο καθένας λέει: «με έδειρε ο τάδε» – δεν
λέει πόσο τον έδειρε αυτός! – και του κάνει μήνυση.
Αν σκεφτόμασταν ότι ο πιο
αδικημένος είναι ο Χριστός, θα δεχόμασταν με χαρά την αδικία. Ενώ ήταν Θεός, κατέβηκε στη γη από πολλή
αγάπη και κλείσθηκε εννιά μήνες στην κοιλιά της Παναγίας. Ύστερα,
τριάντα χρόνια έζησε αθόρυβα. Από δεκαπέντε μέχρι τριάντα χρόνων δούλευε
μαραγκός στους Εβραίους. Και τι εργαλεία είχαν τότε; Ξύλινα πριόνια
χρησιμοποιούσαν, με κάτι καβίλιες ξύλινες. Του έδιναν και κάτι σανίδια... και
Του έλεγαν: «Φτιάξε αυτό, φτιάξε εκείνο...». Και πώς να τα πλανίσει;
Πλανίζονταν μ’ εκείνα τα γύφτικα σίδερα, που χρησιμοποιούσαν τότε για πλάνες;
Ξέρεις τι ζόρικα είναι; Άντε ύστερα, τρία χρόνια ταλαιπωρία! Ξυπόλυτος να
πηγαίνει από εδώ – από εκεί, για να κηρύττει! Θεράπευε αρρώστους, με λάσπη
άνοιγε τα μάτια των τυφλών και αυτοί ζητούσαν πάλι σημεία. Έβγαζε τα δαιμόνια
από τους δαιμονισμένους, αλλά δυστυχώς οι αχάριστοι άνθρωποι Του έλεγαν πως
είχε δαιμόνιο! Και ενώ τόσοι είχαν μιλήσει και προφητεύσει γι’ Αυτόν, τόσα
θαύματα έκανε, και τελικά ονειδισμούς, σταύρωμα.
Γι’
αυτό οι αδικημένοι είναι τα πιο
αγαπημένα παιδιά του Θεού. Γιατί ως αδικημένοι έχουν στην καρδιά τους τον αδικημένο
Χριστό και αγάλλονται στην εξορία και στη φυλακή σαν να βρίσκονται
στον Παράδεισο, διότι, όπου Χριστός εκεί
Παράδεισος.
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, Πνευματικός Αγώνας
Γιὰ νὰ αὐξηθῇ ἡ ἀγάπη, πρέπει νὰ τὴν δώσης. Ὅποιος ὅμως δὲν δίνει ἔστω καὶ τὴν λίγη ἀγάπη ποὺ ἔχει, εἶναι σὰν νὰ ἔχη ἕνα ἁπλόχερο σπόρο, ἀλλὰ τὸν κρατάει καὶ δὲν τὸν σπέρνει. Αὐτὸς εἶναι ὁ πονηρὸς δοῦλος ποὺ ἔκρυψε τὸ τάλαντο.
Ἀνάλογα μὲ
τὴν ἀγάπη ποὺ θὰ προσφέρης, θὰ
ἔχης νὰ λάβης. Ἂν
δὲν δώσης ἀγάπη,
δὲν θὰ λάβης ἀγάπη.
Βλέπεις , ἡ μάνα δίνει συνέχεια στὰ
παιδιά της, ἀλλὰ
καὶ
συνέχεια παίρνει ἀπὸ τὰ
παιδιά της, καὶ συνέχεια αὐξάνει
ἡ ἀγάπη
της. Ὅταν
ὅμως
ζητᾶμε
τὴν ἀγάπη
τῶν ἄλλων
ἀποκλειστικὰ
γιὰ τὸν ἑαυτό
μας καὶ
θέλουμε ὅλοι
νὰ μᾶς
δίνουν καί, ὅταν κάνουμε κάποιο καλό, σκεφτώμαστε τὴν ἀνταπόδοση,
δὲν ἔχουμε
ἀκριβῆ ἀλλὰ
φθηνὴ ἀγάπη.
Τότε ἀποξενωνόμαστε
ἀπὸ τὸν
Θεὸ
καὶ δὲν
λαμβάνουμε ἀγάπη οὔτε
ἀπὸ τὸν
Θεὸ οὔτε
ἀπὸ
τοὺς ἀνθρώπους.
Ὅσοι ἔχουν κοσμικὴ
ἀγάπη μαλώνουν ποιός νὰ
ἀρπάξη περισσότερη ἀγάπη
γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ὅσοι ὅμως ἔχουν τὴν πνευματική, τὴν ἀκριβή, ἀγάπη, μαλώνουν ποιός νὰ δώση περισσότερη ἀγάπη στὸν ἄλλον. Ἀγαποῦν, χωρὶς νὰ σκέφτωνται ἂν
τοὺς ἀγαποῦν ἢ ἂν δὲν τοὺς ἀγαποῦν οἱ ἄλλοι, οὔτε ζητοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ τοὺς ἀγαποῦν. Θέλουν ὅλο
νὰ
δίνουν καὶ νὰ
δίνωνται, χωρὶς νὰ
θέλουν νὰ
τοὺς
δίνουν καὶ νὰ
τοὺς
δίνωνται. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι
ἀγαπιοῦνται
ἀπ’
ὅλους,
ἀλλὰ
πιὸ
πολὺ ἀπὸ τὸν
Θεό, μὲ τὸν Ὁποῖο
καὶ
συγγενεύουν.
Ἀγάπη χωρὶς
ἀντιπαροχή! Νὰ μὴν
κάνουμε καλωσύνες, γιὰ νὰ
πάρουμε εὐλογίες. Νὰ
καλλιεργήσουμε τὴν ἀρχοντική,
τὴν ἀκριβὴ ἀγάπη,
τὴν ὁποία
ἔχει
ὁ
Θεός, καὶ ὄχι
τὴν
φθηνὴ
κοσμικὴ ἀγάπη,
ἡ ὁποία
ἔχει
κάθε ἀνθρώπινη
ἀδυναμία.
Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
«Τους Ασκητικούς Λόγους του αββά Ισαάκ τους είχε στο προσκέφαλό του και τους μελετούσε πάντοτε. Για μια περίοδο έξι ετών ήταν η μοναδική του πνευματική ανάγνωση. Έπαιρνε ένα στίχο και όλη την ημέρα τον επανέφερε συχνά στον νου του, τον μελετούσε βαθειά και πρακτικά, “όπως τα ζώα αναμηρυκάζουν την τροφή τους”, κατά την έκφρασή του. Μοίραζε ευλογία ένα απάνθισμα από τους λόγους του, για να παρακινήσει στη μελέτη τους. Πίστευε ότι «πολύ βοηθά η μελέτη στα Ασκητικά του αββά Ισαάκ, διότι και το βαθύτερο νόημα της ζωής δίνει να καταλάβει κανείς και κάθε είδους μικρό η μεγάλο κόμπλεξ και εάν έχει ο άνθρωπος που πιστεύει στον θεό, τον βοηθάει για να το διώξει. Η ολίγη μελέτη στον αββά Ισαάκ αλλοιώνει την ψυχή με τις πολλές της βιταμίνες».
Συνιστούσε και στους λαϊκούς να τον διαβάζουν, αλλά λίγο-λίγο, για να τον αφομοιώνουν. Έλεγε ότι το βιβλίο του αββά Ισαάκ αξίζει ολόκληρη πατερική βιβλιοθήκη. Στο βιβλίο που διάβαζε, κάτω από την εικόνα του Αγίου που κρατά στο χέρι του ένα φτερό και γράφει, σημείωσε: «Αββά μου , δος μου την πένα σου, για να υπογραμμίσω ολόκληρο το βιβλίο σου». Αξίζει δηλαδή να υπογραμμιστεί ολόκληρο το κείμενο.
Όχι μόνο τον μελετούσε ο Γέροντας, αλλά και πολύ τον ευλαβείτο και ιδιαιτέρως τον τιμούσε ως άγιο. Πάνω στη μικρή Αγία Τράπεζα της “Παναγούδας” η μία από τις πέντε-έξι εικόνες που είχε ήταν του οσίου Ισαάκ. Από αγάπη και ευλάβεια προς αυτόν έδωσε το όνομά του σε κάποιον, όταν τον έκανε μεγαλόσχημο…».
Ο Άγιος Παΐσιος, ο
Αγιορείτης, Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Βασιλικά
Θεσσαλονίκης, 2015, σελ. 369-372
Η νυχτερινή ήσυχη προσευχή πολύ βοηθάει με την ηρεμία της και είναι πιο αποτελεσματική και για την δική μας πνευματική ανάπτυξη, όπως και η νυχτερινή σιωπηλή βροχή πολύ ωφελεί στην ανάπτυξη των φυτών.
…
Με την ευχή,
συνδέεται κανείς με τον Χριστό, ενώνεται ο νους με τον Θεό. Πρέπει ο νους να
είναι στην ευχή. Αυτό είναι το μυστικό! Όταν κάνουμε πολλά κομποσχοίνια στον
έναν ή στον άλλον Άγιο, καλό είναι και αυτό, αλλά δεν βοηθάει στην αδιάλειπτη
προσευχή. Να λες περισσότερο την ευχή.
Άγιος Παΐσιος ο
Αγιορείτης
Γνώρισα
μια γιαγιά σοφή που μου είπε:
“Γιε
μου, όταν ήμουν ακόμα νέα, ζητούσα επίμονα κάτι απ’τον Θεό. Το ζητούσα για
δώδεκα ολόκληρα χρόνια! Ναι, δώδεκα! Όμως, Εκείνος ήξερε ότι δεν ήταν για
το καλό μου.
Έτσι, δεν μου το’δωσε! Και μετά από δώδεκα χρόνια κατάλαβα το γιατί”.
Το διανοείσαι;
Πέρασαν δώδεκα ολόκληρα χρόνια για να το αντιληφθεί… Δώδεκα χρόνια καθημερινής, έμπονης, καρδιακής προσευχής… Μοιάζει απίστευτο!
Και συνέχισε η γιαγιά λέγοντας:
“Το θέλημα και το σχέδιο του Θεού ας ζητάμε να γίνεται στις ζωές μας. Εγώ πλέον δε ζητάω. Μονάχα Τον παρακαλώ να γίνεται το θέλημά Του και να μου δίνει τη δύναμη να το αντέχω. Αυτός είναι ο πιο ασφαλής δρόμος, γιε μου”.
Γιατί
το ξέρω, το ξέρω ότι μ’αγαπάει...”
Απόσπασμα
επιστολής του Αγίου Παϊσίου (18-9-67)
Κάποιος σοφός είπε πως ο σημερινός κόσμος στον οποίο ζούμε, είναι κόσμος σύγχυσης. Τρέχουμε συνεχώς.
Κυνηγάμε
χίμαιρες συμφερόντων, ανέσεων, απολαύσεων, πλουτισμού.
Κυνηγάμε την
χαρά.
Και όλο και
πιο πολύ επιταχύνουμε για να πετύχουμε.
Και όλο και
πιο πολύ χρόνο νομίζουμε πως εξοικονομούμε.
Και συνέχεια
τρέχουμε σαν τρελοί…Χρειάζεται λίγο να
χαλαρώσουμε.
Αν τεντώνεις
συνεχώς ένα τόξο, κάποτε θα σπάσει. Αν
ασταμάτητα κυνηγάμε, τότε πάνω στο τρέξιμο θα αφήσουμε και την ίδια την
προσωπικότητά μας. Θα χάσουμε τον εαυτό μας.
Βρες λίγο
χρόνο για σένα. Κάθισε κάπου ήρεμα. Σκέψου ποιος είσαι. Δες την μέχρι τώρα
πορεία σου.
Παρατήρησες
ποτέ πώς ο ήλιος κοκκινίζει, όταν δύει; Είδες πώς ο ουρανός αγκαλιάζει το
ηλιοβασίλεμα;
Αν όχι,
πραγματικά δεν ξέρεις τι χάνεις…
Η χαρά
κρύβεται εκεί που δεν την περιμένεις.
Το
τέλειο δεν είναι υποχρεωτικά το πολύπλοκο.
Προσπάθησε
να είσαι ήρεμος και απλός.
Ο απλός άνθρωπος είναι ο αληθινός
άνθρωπος.
Είχε πάει
κάποτε στον γέροντα Παΐσιο ένας άνθρωπος με πολλά προβλήματα και ο γέροντας τον
συμβούλεψε: «Παιδί μου, βρες τα πρώτα με
τον Θεό και όλα θα πάνε καλά. Όταν τα βρεις με τον ρυθμιστή του Σύμπαντος, τότε
Εκείνος όλα θα στα δώσει».
Έχουν απομακρυνθή οι άνθρωποι από το μυστήριο της εξομολογήσεως, γι’ αυτό και πνίγονται από τους λογισμούς και τα πάθη. Πόσοι έρχονται και ζητούν να τους βοηθήσω σε κάποιο πρόβλημα τους, και ούτε εξομολογούνται ούτε εκκλησιάζονται!
«Εκκλησιάζεσαι καθόλου;», τους ρωτάω. «Όχι», μου
λένε. «Εξομολογήθηκες καμμιά φορά;».
«Όχι.
Ήρθα να με κάνης καλά». «Μα πως; Πρέπει να μετανοήσης για τα σφάλματά σου, να
εξομολογήσαι, να εκκλησιάζεσαι, να κοινωνάς, όταν έχης ευλογία από τον
πνευματικό σου, και εγώ θα κάνω προσευχή να γίνης καλά. Ξεχνάς ότι υπάρχει και
άλλη ζωή και πρέπει να ετοιμασθούμε για ‘κεί;». «Κοίταξε, πάτερ, αυτά που λες,
εκκλησίες, άλλη ζωή κ.λπ., εμένα δεν με απασχολούν. Αυτά είναι παραμύθια. Έχω
πάει σε μάγους, σε μέντιουμ και δεν μπόρεσαν να με κάνουν καλά. Έμαθα ότι εσύ
μπορείς να με κάνης καλά». Άντε τώρα! Τους μιλάς για εξομολόγηση, για την
μέλλουσα ζωή, και σου λένε «αυτά είναι παραμύθια», και από την άλλη μεριά:
«Βοήθησέ με, παίρνω χάπια». Εμ πως, με μαγικό τρόπο θα γίνουν καλά;
Και
βλέπεις, πολλοί, ενώ έχουν προβλήματα που τα προκάλεσαν οι αμαρτίες τους, δεν πηγαίνουν στον πνευματικό που μπορεί να
τους βοηθήση θετικά, αλλά καταλήγουν να εξομολογούνται στους ψυχολόγους.
Λένε το ιστορικό τους, τους συμβουλεύονται για τα προβλήματά τους και, αν έχουν
να περάσουν ένα ποτάμι, τους ρίχνουν μέσα και ή πνίγονται ή βγαίνουν , αλλά που
βγαίνουν… Ενώ, αν πάνε να εξομολογηθούν
στον πνευματικό, θα περάσουν στην άλλη όχθη από την γέφυρα άνετα, γιατί με το μυστήριο της εξομολογήσεως ενεργεί η
Χάρις του Θεού και λυτρώνονται.
Άγιος Παΐσιος