Ο θάνατος έχει νικηθεί

Είναι αδύνατον νά μάς πιστέψουν ότι ό Χριστός Ανέστη, ενώ εμείς φοβόμαστε τόν θάνατο...

(Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς)

-------------------------------------------------

Ο φόβος δεν ταιριάζει στους χριστιανούς. Ο φόβος του θανάτου είναι ξένος προς εκείνους που αγαπούν και ακολουθούν τα βήματα Εκείνου που είναι η Ζωή και η Ανάσταση.

Μπορεί να δακρύζουμε, μπορεί να πονάμε, μπορεί κάποιες στιγμές να λυγίζουμε μα ποτέ δεν απελπιζόμαστε, ποτέ δεν φοβόμαστε. Ο θάνατος έχει νικηθεί εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια και το κενό μνήμα κοντά στο Γολγοθά το βεβαιώνει. Το βεβαιώνει όμως και καθημερινά η κάθε καρδιά που μένει προσκολλημένη στην προσευχή, η κάθε ψυχή που στο άκουσμα της καμπάνας ουράνια χαίρεται και μυστικά αγάλλεται.

"Πού σου θάνατος, το κέντρον; Πού σου άδη , το νίκος;" (Προς Κορινθίους Ά 15,55)

 

Ανέστη Χριστός, και συ καταβέβλησαι.

Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.

Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος.

 

Χριστός Ανέστη!

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

ΠΟΣΟ ΑΓΑΠΑΩ ΤΟΥΣ ΑΠΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

 Τούς πονεμένους, τούς αδικημένους,

τους κατατρεγμένους, τούς άσχημους,

τους κομπλεξικούς, τους φτωχούς,

τους άρρωστους, τους φυλακισμένους,

όλους αυτούς που ο «κόσμος»,

δεν υπολογίζει.

Σ’ αυτούς μιλάω, γι’ αυτούς γράφω.

Αυτοί με στηρίζουν

στις μοναχικές στιγμές μου.

Κι’ ας μην το ξέρουν.

Άχ Θεέ μου, να μου ΄δινες κι’ άλλη δύναμη

κι’ άλλα ταλέντα κι’ όχι μόνον

την μουσική και τον στίχο.

ΟΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ

Μην απορείτε, με όσα συμβαίνουν.

Τίποτε δεν γίνεται,

που να μην είναι στο σχέδιο του Θεού.

Το σχέδιο που εμείς,

δεν καταλαβαίνουμε ακόμη.

Θα΄ρθει η ώρα που θα τα καταλάβουμε όλα

και σαν τα μικρά παιδιά,

θα απορούμε με τις φανερωμένες πια, λύσεις

και θα χειροκροτάμε μαγεμένοι.

“Και βγαίνει ο ήλιος και φέρνει μαζί του

άλλη διάστασηκι’ εγώ σαν παιδί,

χειροκροτάω την παράσταση”

Ως τότε, προσευχή, πίστη ακλόνητη

και εσωτερικός αγώνας.

Εκεί γίνονται οι πραγματικές μάχες

και οι συγκλονιστικότερες απεργίες.

Προσωπικές.

Σταμάτης Σπανουδάκης

ΘΕΛΩ ΝΑ ‘ΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

(Δημοσιογράφος:)
–Είστε αγανακτισμένος;
Διότι βλέπω ότι πλήττεται

ο πολιτισμός,
άρα και ο δικός σας ο κλάδος,
ο δικός σας ο τομέας…

(Σ. Σπανουδάκης:)
–Ούτε με ενδιαφέρει
ο κλάδος μου και ο τομέας μου.
Με ενδιαφέρει ότι πλήττεται
η ψυχή της Ελλάδας.
Κι αν κάτι έχω να πω,
είναι να μη φοβόμαστε.
Γιατί και η Ελλάδα θα αντέξει
και εμείς προσωπικά θα αντέξουμε
ο καθένας μας…
και το βασικότερο απ’ όλα,
όχι σχήμα λόγου, ζει Θεός•
κι ο Θεός, ο Οποίος είναι
από πάνω μας,
την Ορθοδοξία δεν την αφήνει,
διότι είναι ορθή δόξα…

ΑΙΩΝΙΑ ΑΓΑΠΗ

Απόψε πάλι θα ’ρθει η νύχτα
για να σε θυμίσει
άραγε θα ’μαι μόνο εγώ αυτός
που θα δακρύσει;
Τα μάτια μου θα γίνουν
σύννεφα στον ουρανό
και η βροχή θα φέρνει δάκρυα
κι απ’ το Θεό!

Και οι λυγμοί μου θ’ ακουστούν
σ’ όλη την οικουμένη
θα κάνουν και τη μάνα γη
να κλαίει λυπημένη!

Κι οι άνθρωποι θα πουν
«ειν’ η Δευτέρα Παρουσία
αγκαλιαστείτε όλοι μαζί
τ’ άλλα χωρίς ουσία!»

Μονάχα τότε διάπλατα
θ’ ανοίξει η αγκαλιά σου
μα θα ’ναι μάτια μου αργά,
δε θα ’μαι πια κοντά σου.
Κομμάτια όσα μ’ έκοψες,
αστέρια εκεί ψηλά
να φέγγουνε στο δρόμο σου
τα βράδια τα χλωμά!

Μα κι αν τα δεις να πέφτουνε
τη νύχτα ένα- ένα
για σένα γίνονται ευχές
μ’ αγάπη από μένα ∙
κι έτσι η αγάπη μου λοιπόν
αιώνια θα κρατήσει,
«αστέρια πάντα πέφτουνε
σαν έρχεται η δύση!»

Σταμάτης Σπανουδάκης

ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ

Μέσα μου, δυὸ πρόσωπα παλεύουν.
Τὸ ἕνα, μοῦ ζητάει νὰ πολεμήσω,
ολους αὐτοὺς
ποὺ χρόνια τώρα καταστρέφουν,
ὅτι καὶ ὅσους ἀγαπάω.

Τὸ ἄλλο μου ζητάει νὰ τοὺς ἀγαπήσω,
ἀκόμα κι ἂν μὲ σταυρώνουν.
Ἡ εὐτυχής, «δυστυχία» τοῦ Χριστιανοῦ,
εἶναι ὅτι πρέπει πάντα καὶ
σὲ κάθε τοῦ δίλημμα, νὰ σκέφτεται:
Τί θὰ “κανε ὁ Χριστὸς στὴ θέση μου;

Λίγο ἂν Τὸν πιστεύεις
καὶ ξέρεις τὰ ὅσα εἶπε
καὶ κυρίως ὅσα εἶναι,
τὸ δίλημμα ἀπαντιέται.
Θέλει πολὺ περισσότερη δύναμη,
τὸ νὰ ἀγαπᾶς, ἀπὸ τὸ νὰ μισεῖς.
Τὸ νὰ ὑπομένεις τὴν ἀδικία,
ἀπὸ τὸ νὰ ἐκδικεῖσαι.
Τὸ νὰ συγχωρεῖς καὶ νὰ συμπονᾶς,
τὸν ἐκτελεστή σου.

Ἀλλὰ κυρίως θέλει ἀκλόνητη πίστη
στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀρχαγγέλους Του,
ποῦ εἶναι καθημερινὰ δίπλα μας
καὶ δίνουν, τὶς δικές μας μάχες

Σταμάτης Σπανουδάκης

ΜΟΝΟ ΑΝ ΑΛΛΑΞΩ ΕΓΩ

Χάσαμε την πίστη.

Ανταλλάξαμε τον Χριστό
με μπιχλιμπίδια,
πού τώρα μας τα παίρνουν.
Ανταλλάξαμε την πίστη
με ιδέες και λόγια,
δηλαδή ιδεολογίες.

Εξ' ορισμού δημιουργήματα τού νού,
ο οποίος όμως,
αδυνατεί να συλλάβει,
τον δημιουργό του.

Δέν είναι φτιαγμένος
ο νούς μας, γι' αυτό.
Βοηθητικό εργαλείο είναι.

Άλλωστε ποιά ιδεολογία, μπορεί
να πάρει σαφή θέση
απέναντι, στόν θάνατο;
Καμμία.