Όλα τα παθήματα δουλεύουν υπέρ της ψυχής

π. Συμεών Κραγιόπουλος

Όλη η κακοδαιμονία που υπάρχει στους ανθρώπους, όλη η κακοδαιμονία που υπάρχει στις κοινωνίες, στις εκάστοτε κοινωνίες, υπάρχει ακριβώς διότι αμάρτησαν πλέον ακόμη και άγγελοι –αυτοί που εξέπεσαν και έγιναν δαίμονες– και διότι οι άνθρωποι όλοι, εφόσον καταγόμαστε από τον Αδάμ και την Εύα, είμαστε μέσα στην αμαρτία· και τι θα κάνουμε; Αμαρτωλά πράγματα θα κάνουμε, και θα γίνεται όλο το κακό που βλέπουμε να γίνεται. Αλλά από το άλλο μέρος, όλα αυτά είναι και σαν μια κολυμβήθρα, για να πλυθεί, να καθαρισθεί εκεί μέσα ο άνθρωπος, για να μάθει αυτό το οποίο δεν έμαθε στον παράδεισο και να αγιασθεί.

Θα μπορούσε βέβαια ο άνθρωπος να μην πέσει. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα έκανε ο Θεός, αν δεν έπεφταν οι πρωτόπλαστοι. Είναι ένα μυστήριο αυτό, που το άφησε ο Θεός έτσι, ώστε να μην ξέρουμε τι ακριβώς θα γινόταν. Συνεχώς θα δημιουργούσε νέους ανθρώπους; Δεν ξέρουμε.

Όμως, έπεσε ο άνθρωπος, και από κει και πέρα ξέρουμε τα της πτώσεως. Αν δεν έπεφτε, θα κέρδιζε τον παράδεισο, χωρίς να πονέσει και να ματώσει, χωρίς να πεινάσει, χωρίς να κινδυνεύσει, χωρίς να φοβηθεί, χωρίς να περάσει τίποτε από αυτά που τώρα περνάει. Έπεσε όμως ο άνθρωπος, και σαν να είπε ο Θεός: «Δεν θέλετε έτσι, όπως είχα ορίσει εγώ; Εντάξει. Θα γίνει τώρα αλλιώς». Και τώρα σώζεται ο άνθρωπος με το να πάθει.

Όχι φυσικά απλώς με το να πάθει. Δεν αρκεί αυτό. Διότι πάρα πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι παθαίνουν πολλά σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά δεν ωφελούνται, δεν σώζονται. Όπως –για να το καταλάβουμε καλύτερα– όταν οι κακοί μιας ομάδος κάνουν κακό σε μια άλλη ομάδα κακών, κι εκείνοι τους το ανταποδίδουν ή κάνουν κακό σε κάποια άλλη ομάδα.

Πάρα πολλά μπορούν να περάσουν οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο, όμως δεν αρκεί απλώς να πάθει κανείς. Διότι, είπαμε, όλο το κακό υπάρχει ένεκα της αμαρτίας, και όλο το θέμα είναι τι θα γίνει με την αμαρτία. Αν τελικά μείνεις στην αμαρτία και δεν βρεις τον Χριστό, δεν πιστέψεις στον Χριστό, δεν τον ακολουθήσεις και δεν αφεθείς στα χέρια του να σε αγιάσει μέσα από όλα αυτά που θα πάθεις, θα χαθείς.

Δεν φθάνει λοιπόν απλώς να πάθεις. Όταν όμως πιστέψεις στον Χριστό και όλα αυτά –ό,τι κι αν σου συμβεί– τα δεχθείς ευχαρίστως για την αγάπη του Χριστού, ο Χριστός θα σε αγιάσει. Ο μεν Κύριος σταυρώθηκε, χωρίς να είναι ανάγκη να σταυρωθεί, αλλά σταυρώθηκε ακριβώς για μας· εμείς όμως δεχόμαστε να πάθουμε μαζί του ό,τι κι αν επιτρέψει Εκείνος και ό,τι κι αν οικονομήσει Εκείνος, διότι χρειάζεται να πάθουμε.

Χρειάζεται να πάθουμε, όχι όμως –θέλω, παρακαλώ, πάρα πολύ να το προσέξουμε αυτό– σαν να μας λέει ο Κύριος: «Θα πάθετε, για να μάθετε. Θα πάθετε, για να τιμωρηθείτε. Θα πάθετε, γιατί δεν είστε καλοί». Όχι, όχι. Το ότι όλα αυτά τα παθαίνουμε ένεκα της αμαρτίας, είναι αλήθεια. Αλλά ύστερα, καθώς μας παίρνει ο Κύριος από το χέρι, και περνούμε μέσα από ό,τι επιτρέψει Εκείνος, ενόσω ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο, όλα αυτά δουλεύουν υπέρ της ψυχής· και αυτό το βλέπει κανείς στην πράξη.

Λέμε βέβαια ότι πρέπει να ταπεινωθούμε, να μετανοήσουμε κτλ., αλλά ένας λόγος είναι να ταπεινωθούμε, να πιστέψουμε στον Θεό, να μετανοήσουμε· ένας λόγος είναι να δούμε τι εγωισμό έχουμε μέσα μας, τι κακία, τι πονηριά έχουμε, πόσο διεστραμμένοι, πόσο αχρείοι είμαστε. Ένας λόγος είναι. Δεν γίνονται αυτά απλώς με τα λόγια ή με το να κάνεις κάποιες ανάλογες σκέψεις, αλλά μέσα από τα παθήματα. Όταν πονέσεις, πονάς· όταν ματώσεις, ματώνεις· όταν ζοριστείς, ζορίζεσαι· δεν είναι θεωρία αυτά. Και ακριβώς επειδή δεν είναι λόγια και θεωρία, κάνουν καλό στην ψυχή.

Έτσι λοιπόν, μέσα από όσα μας συμβαίνουν, εκείνος ο οποίος είναι του Χριστού και ακολουθεί τον Χριστό, εκείνος ο οποίος μπήκε στον δρόμο της σωτηρίας και πορεύεται τον δρόμο αυτό, βλέπει ότι και αυτή η δυσκολία και το άλλο ζόρισμα και εκείνο το πάθημα και η άλλη αδικία και ό,τι άλλο, όλα ωφελούν· ωφελούν την ψυχή.

 

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Το μυστήριο του πόνου”, Γ’ έκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2010, σελ. 58 (απόσπασμα).

 

Πηγή

Να έχουμε αληθινή μετάνοια

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Μετάνοια είναι αυτό: δεν θέλεις πια να ζεις ζωή που δεν τη θέλει ο Θεός. Δεν είναι θέμα απλώς να βρεις λίγη ευτυχία, ευχαρίστηση, χαρά· δεν θα τη βρεις ποτέ έτσι. Αλλά τι; Το καταλαβαίνεις δεν το καταλαβαίνεις, πρέπει να πιστέψεις ότι αυτό που λέει ο Θεός είναι το αληθινό, το σωστό, είναι η φυσιολογική κατάσταση την οποία πρέπει να έχει ο άνθρωπος. Οπότε μετανοείς και με την έννοια ότι δεν κάνεις συγκεκριμένες πράξεις αμαρτωλές, ή μετανοείς για τις συγκεκριμένες αμαρτωλές πράξεις που έκανες, αλλά μετανοείς και για το ότι σου καλοάρεσε η αμαρτία.

Μπορεί τις συνέπειες της αμαρτίας να μην τις θέλεις, επειδή κάνουν δυστυχισμένο τον άνθρωπο, αλλά αυτή καθεαυτή την αμαρτία την κρατάς, τη θέλεις. Το να ευχαριστιέσαι, ας πούμε, με τη φιλαυτία σου, με τη φιληδονία σου, με το εγώ σου, με το να έχεις ιδέα για τον εαυτό σου, αυτό που σου αρέσει. Πρέπει να μετανοήσεις γι’ αυτό, να πεις: “Θεέ μου, τι κάνω;” Και δεν μπορείς να βρεις άκρη, αν δεν πιαστείς από τον Θεό. Τι λέει ο Θεός; Λέει αυτό, εκείνο, και να το πιστέψεις, να το δεχθείς, το καταλαβαίνεις δεν το καταλαβαίνεις.

 

Αποσπάσματα ανέκδοτης ομιλίας του π. Συμεών, τα οποία παρατίθενται στο βιβλίο:

Φιλοθέης μοναχής, Προσεγγίζοντας τη διδαχή του πατρός Συμεών. Συνάξεις κυριών. Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2016

 

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org

 

Μέσα στην έρημο του κόσμου

"Μπορεί κανείς σήμερα να ζει μέσα στον κόσμο ως αληθινός χριστιανός; Μπορούν αυτά τα δύο -χριστιανική ζωή και κόσμος- να συμβιβαστούν; Μπορούν να συνυπάρχουν;"

Όποιος χριστιανός είναι ειλικρινής, δεν θα δυσκολευτεί να ομολογήσει ότι είναι έντονη η ερημιά και η μοναξιά που βιώνει ο σημερινός χριστιανός μέσα στην πολυάριθμη έρημο της σύγχρονης ανταγωνιστικής κοινωνίας. Και αυτό συμβαίνει, διότι έφυγε από το θεμέλιό του, που είναι το να έχει κοινωνία με τον Θεό εν Πνεύματι Αγίω. Ξέχασε την καταγωγή του, αρνήθηκε τον προορισμό του -"ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν"- και αντί να ζει ως "πάροικος και παρεπίδημος", ως αληθινός ερημίτης μέσα στον κόσμο, κάνοντας χρήση και όχι κατάχρηση του κόσμου, ζήτησε προσβάσεις προς τον κόσμο. Προτιμώντας την εύκολη λύση της ικανοποιήσεως του εγώ, θεοποίησε τον εαυτό του.

 

Από το ομότιτλο βιβλίο του π. Συμεών Κραγιόπουλου

«Καί ἄν μόνος σου μείνεις, ἄν θέλεις νά εἶσαι μ᾿ ἐμένα, θά κάνεις αὐτό πού λέει τό Εὐαγγέλιο, ἄσχετα τί κάνουν ὅλοι οἱ ἄλλοι».

«Δέν μᾶς ἐπιβάλλει ἡ κοινωνία τί σχέση θά ἔχουμε μέ τόν Θεό.

Ὁ Θεός φανερώνει τό θέλημά του, δίνει τίς ἐντολές του, καλεῖ τόν καθένα, ἀγαπᾶ τόν καθένα, ἑνώνεται μέ τόν καθένα.

Καί οὔτε λίγο οὔτε πολύ σοῦ λέει:

«Καί ἄν μόνος σου μείνεις, ἄν θέλεις νά εἶσαι μ᾿ ἐμένα, θά κάνεις αὐτό πού λέει τό Εὐαγγέλιο, ἄσχετα τί κάνουν ὅλοι οἱ ἄλλοι».

Ὁ Χριστός, τότε πού ἦρθε στή γῆ καί δίδαξε τούς ἀνθρώπους, ἤξερε ὅτι, ὅταν περάσουν δύο χιλιάδες χρόνια, ἡ κοινωνία θά εἶναι ἔτσι ὅπως εἶναι καί οἱ ἄνθρωποι θά νομίζουν ἔτσι ὅπως νομίζουν καί θά κάνουν ὅ,τι κάνουν.

Ὅμως ὁ νόμος του, ὁ λόγος του, ἡ ἐντολή του ἰσχύει γιά ὅλους τούς αἰῶνες· ἑπομένως καί γιά σήμερα.

Καί ἄν ἀκόμη ἐντελῶς μόνος σου μείνεις στόν ἀγώνα αὐτό, νά τηρεῖς τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, μήν ἐπηρεαστεῖς ἀπό τό τί κάνουν οἱ ἄλλοι.

Δέν τίθενται ἔτσι τά πράγματα. Ἀλλά πῶς; Ἐσύ καί ὁ Θεός «

π. Συμεών Κραγιοπούλου

 

Πηγή: proskynitis.blogspot.com

Ο Χριστός κυβερνάει τον κόσμο!

Όλα αυτά που γίνονται και θα γίνουν τα επιτρέπει ο Θεός και είναι χρήσιμα, δεν μπορούν να μας βλάψουν καθόλου. Ισα-ίσα θα μας ωφελήσουν, εάν εμείς πιστεύουμε στον Χριστό. Έτσι, θα είμαστε ευάρεστοι στον Θεό και θα νιώσουμε ότι τώρα πιο πολύ είμαστε στα χέρια του Θεού, αφού ο Χριστός κυβερνάει τον κόσμο.

 

Και χάνει το πολύ ενδιαφέρον που νομίζουμε ότι έχει η εδώ ζωή· που εδώ στη ζωή αυτή όλα καλά είναι, αλλά με την έννοια ότι μας ετοιμάζουν για την αιώνια ζωή. Έτσι, από το ένα μέρος ησυχάζουμε, και φεύγει ο φόβος, και από το άλλο μέρος ξυπνά η ψυχή μας.

 

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), Ο Χριστός κυβερνάει τον κόσμο!

 

Το πνεύμα της εποχής

«Δεν βλέπετε; Οι πάντες είναι λαχανιασμένοι, οι πάντες είναι κυριευμένοι από άγχος· κι εκείνοι που έχουν πολλά, κι εκείνοι που έχουν λιγότερα, αλλά θέλουν να αποκτήσουν περισσότερα…»

 Να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας βοηθήσει να αρχίσουμε να βλέπουμε μέσα από το πνεύμα του, μέσα από το πνεύμα των Πατέρων και των αγίων τα πράγματα, τη ζωή, και όχι μέσα από το κοσμικό πνεύμα. Σήμερα, προπαντός σήμερα, είναι πολύ άσχημη η κατάσταση· πάρα πολύ άσχημη.

Αγαπούν τόσο πολύ το χρήμα οι άνθρωποι, αγαπούν τόσο πολύ τα τόσα και τόσα που προσφέρει ο σημερινός πολιτισμός, που εάν, π.χ., έχεις πλυντήριο, έχεις ψυγείο, έχεις τις άλλες ανέσεις που παρέχει ο σημερινός πολιτισμός, νομίζουν ότι αυτό σημαίνει πως ο Θεός σε αγαπά. Εάν τυχόν δεν τα έχεις αυτά, σημαίνει ότι ο Θεός δεν σε αγαπά. Τόσο έχουμε διαστρέψει τα πράγματα, τόσο τα βλέπουμε στραβά και ανάποδα, τόσο τα βλέπουμε λανθασμένα μέσα από το κοσμικό πνεύμα, ώστε έχουμε φθάσει σ’ αυτό το σημείο.

Το πνεύμα που επικρατεί σήμερα είναι αυτό· άνθρωπος πετυχημένος θεωρείται εκείνος ο οποίος βγάζει πολλά χρήματα. Άνθρωπος πετυχημένος θεωρείται εκείνος ο οποίος μεγαλώνει την επιχείρησή του. Άνθρωπος πετυχημένος θεωρείται εκείνος ο οποίος έχει όλες τις σύγχρονες ανέσεις στο σπίτι του. Άνθρωπος πετυχημένος είναι εκείνος ο οποίος φτιάχνει και ξαναφτιάχνει διαμερίσματα, ο οποίος μπορεί και σπουδάζει, ο οποίος μπορεί και παίρνει πολλά πτυχία. Αυτό είναι το πνεύμα της εποχής.

Δεν είναι βέβαια κακό να σπουδάσει κανείς. Μην το πάρετε έτσι. Ούτε είναι κακό να έχει κανείς στο σπίτι του ό,τι χρειάζεται να έχει· αλλά δεν είναι αυτό η ζωή. Δυστυχώς, νομίζουμε ότι αυτό είναι η ζωή. Αυτό το πνεύμα κυριαρχεί σήμερα και έχει κατακλύσει όλες τις καρδιές, όλες τις ψυχές, και μέσα από αυτό το πνεύμα τα βλέπουμε όλα, τα κρίνουμε όλα, τα καταλαβαίνουμε όλα, και έξω από αυτό το πνεύμα δεν μπορούμε να καταλάβουμε τίποτα. Και μπλέξαμε μέσα σ’ αυτή την πλεκτάνη, μέσα σ’ αυτό το οποίο μας πνίγει, μας καταστρέφει, μας οδηγεί στον μηδενισμό.

Δεν βλέπετε; Οι πάντες είναι λαχανιασμένοι, οι πάντες είναι κυριευμένοι από άγχος· κι εκείνοι που έχουν πολλά, κι εκείνοι που έχουν λιγότερα, αλλά θέλουν να αποκτήσουν περισσότερα. Βλέπετε κανέναν άνθρωπο που να μην είναι έτσι; Είναι θανατηφόρο το πνεύμα αυτό, και χρειάζεται οι χριστιανοί να μην αφήσουμε τον εαυτό μας να επηρεασθεί. Οι άλλοι τουλάχιστον δικαιολογούνται, και μπορεί να βρουν κάποιο έλεος από τον Θεό. Εμείς όμως, που υποτίθεται ότι διαβάζουμε το Ευαγγέλιο, ότι γνωρίζουμε την Αγία Γραφή, ότι γνωρίζουμε τη ζωή των Πατέρων, τη ζωή των αγίων, που υποτίθεται ότι τα γνωρίζουμε όλα αυτά, δεν δικαιολογούμαστε να επηρεαζόμαστε τόσο πολύ από το κοσμικό πνεύμα, το πνεύμα της εποχής, και αυτό να μας άγει και να μας φέρει και μέσα εκεί να πνιγόμαστε. Δεν δικαιολογούμαστε. Είναι μωρία αυτό, είναι ανοησία, και μόνο γι’ αυτό ο Θεός θα μας αποδοκιμάσει.

 

«Δύο και πονηρά εποίησεν ο πρωτότοκος υιός μου Ισραήλ· εμέ εγκατέλιπε, πηγήν ύδατος ζωής, και ώρυξεν εαυτώ φρέαρ συντετριμμένον», λέει ένα τροπάριο του όρθρου της Μεγάλης Παρασκευής, παίρνοντας τα λόγια από την Παλαιά Διαθήκη (Ιερ. 2:13). Είναι το παράπονο του Θεού. «Δύο φοβερά πράγματα», λέει ο Θεός, «έκανε ο Ισραήλ· εγκατέλειψε εμένα, που είμαι η πηγή της ζωής, που είμαι η πηγή του νερού που δίνει ζωή, και τι πήγε και έκανε; Δεν είναι ότι εγκατέλειψε εμένα, αλλά πήγε και άνοιξε «φρέαρ συντετριμμένον», πηγάδι κατεστραμμένο!» Μπορείς να πάρεις νερό από ένα τέτοιο πηγάδι; Μπορείς να κουβαλήσεις νερό με το κόσκινο; Αυτό εννοεί με τη φράση «φρέαρ συντετριμμένον»· άνοιξαν πηγάδι, αλλά αφού είναι κατεστραμμένο, φεύγει το νερό, και ούτε στάλα δεν θα μπορέσεις να πιείς. Ένα τέτοιο πράγμα έπαθε ο άνθρωπος σήμερα, μολονότι φαίνεται ότι το πηγάδι του κόσμου, του κοσμικού αυτού πνεύματος, έχει, και τι δεν έχει! Είναι όμως ένα κατεστραμμένο πηγάδι.

Αφήσαμε λοιπόν το πνεύμα της ζωής, το Πνεύμα του Θεού, την πηγή που είναι ο Θεός, το αφήσαμε αυτό, το οποίο ο Θεός μας το έδωσε πλούσια, και το έχουμε μέσα στην Αγία Γραφή, μέσα στην Εκκλησία, και επηρεασθήκαμε από το πνεύμα της εποχής. Αφήσαμε τον Θεό και όλοι τρέχουμε αγκομαχώντας να βρούμε στο πνεύμα της εποχής τη λύτρωση, την άνεση, την ανάπαυση, τη χαρά.

 

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, «Ο άνθρωπος του Θεού», Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2002, σελ. 42

 

Πηγή:https://www.orthodoxoiorizontes.gr

Θεέ μου, από τώρα αρχίζει για μένα η ζωή

Όταν σε βρει ο Θεός και μαλακώσει την ψυχή σου και σε βάλει στον δρόμο του, αισθάνεσαι ακριβώς το τίποτέ σου και ότι η όλη ζωή σου ήταν ένας εγωισμός, ήταν αμαρτία, ήταν μια αναίδεια ενώπιον του Θεού, καθώς δεν τον λογάριαζες και προσπαθούσες να στήσεις το είδωλό σου. Ο Θεός όμως, που είναι εύσπλαχνος, αγαθός Θεός και δεν διώχνει κανέναν, περιμάζεψε και τη δική σου ψυχή. Και τη χαριτώνει, τη φωτίζει. Όλο το θέμα είναι η ψυχή να πει: «Θεέ μου, από τώρα αρχίζει για μένα η ζωή. Από τώρα αρχίζει η ζωή. Σε ευχαριστώ, Θεέ μου. Σε ευχαριστώ, που έστω τώρα», σε όποια ηλικία κι αν είναι κανείς, «με βρήκες, με φώτισες, με φωτίζεις και με κάνεις να νιώθω την αγάπη σου». Και να έχεις το κουράγιο να αρχίσεις τη ζωή αυτή την ώρα, με ευγνωμοσύνη, με ευχαριστία.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «..και τούτο το έτος-Μια καινούρια αρχή στην ζωή μου» (Β' ΕΚΔΟΣΗ)

  

+π. Συμεών Κραγιόπουλος

Πόσο σύντομα περνάει ο χρόνος σ' αυτή τη ζωή!

Αναλογίζεται κανείς τι μεγάλο μυστήριο είναι η ζωή, ο χρόνος, η ύπαρξή μας, γενικά το όλο σχέδιο του Θεού. Μεγάλο μυστήριο. Δεν κάνουμε καλά, τουλάχιστον εμείς οι χριστιανοί -ο άλλος κόσμος δεν ξέρει- που είμαστε τόσο προσκολλημένοι στα γήινα, στα ανθρώπινα -άλλος εδώ, άλλος εκεί- και μας διαφεύγει η αιωνιότητα, η αλήθεια του Θεού. Τι είναι μερικά χρόνια ή και μια ολόκληρη ζωή που θα ζήσουμε σ' αυτόν τον κόσμο -όσο ζήσουμε ο καθένας μας- μπροστά στην αιωνιότητα; Πόσο σύντομα περνάει ο χρόνος σ' αυτή τη ζωή! Πόσο ωραία είναι να έχεις τον νου σου στο μυστήριο του Θεού, στην αιωνιότητα, και να μη βουλιάζεις μέσα στην οποία καθημερινή πραγματικότητα.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Πνευματικά μηνύματα 2020-Λέξεις, Φράσεις, Κλειδιά για την καθημερινή ζωή»

+π. Συμεών Κραγιόπουλος

Αν δεν αγαπάς την αλήθεια, θέλεις δεν θέλεις θα παρασυρθείς

Ποιά είναι η αλήθεια; Αλήθεια είναι ακριβώς αυτό που λέμε: ο Χριστός είναι η αλήθεια, τα του Χριστού είναι η αλήθεια, και δεν πρέπει να επηρεάζεσαι από τίποτε. Εάν είσαι πιασμένος εν αλήθεία από τον Χριστό, δεν βαδίζεις προς την καταστροφή, βαδίζεις προς την σωτηρία, και θα βρει τρόπο ο Θεός να σε σώσει ότι κι αν γίνει. Ναι, όσο κι αν σε μπερδέψουν, θα σωθείς. Αν όμως στην κυριολεξία είσαι στον δρόμο αυτό της καταστροφής και δεν αγαπάς την αλήθεια, θέλεις δεν θέλεις θα παρασυρθείς, όσο έξυπνος κι αν νομίζεις ότι είσαι και όσο και αν τα καταφέρνεις, θα παρασυρθείς και θα χαθείς.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Χριστός κυβερνάει τον κόσμο”, π.Συμεών Κραγιόπουλου

Τελικά το θέμα είναι τι θα κάνει κανείς

Μπορεί να έχεις καλές πολύ καλές διαθέσεις, μπορεί να μοιάζει έτσι, να δείχνει ότι αγαπάς τον Χριστό- και να ξεγελάς τον εαυτό σου και τους άλλους- στην πράξη όμως να μη φαίνεται αυτό. Εκ των έργων άμα σε κρίνει κανείς, δεν φαίνεται να αγαπάς τον Χριστό. Διότι, αν αγαπούσες τον Χριστό, θα είχες υπομονή, πραότητα, θα σιωπούσες, θα ήσουν ανεκτικός, θα έβαζες πρώτα τον άλλο και ύστερα εσένα. Βέβαια, θα πει κανείς: «Θεέ μου, τί ήθελα και ερχόμουν εδώ να τα ακούω όλα αυτά; Τόσοι άλλοι άνθρωποι είναι ξέγνοιαστοι εντελώς». Όμως μπορεί να σκεφτεί κανείς αλλιώς: «Θεέ μου, Θεέ μου, σε τι αγνωσία θα ήμουν, σε τι σκοτάδι θα ήμουν, τι άγνοια θα είχα, και τώρα με βοηθάς να δω την αλήθεια». Τελικά το θέμα είναι τι θα κάνει κανείς.

 

+ π. Συμεών Κραγιόπουλος, « Ο Χριστός κυβερνάει τον κόσμο!»

Να παραδοθούμε στα χέρια του Θεού

Είναι πολλοί που δεν αντέχουν. Λέμε συχνά ότι πολλά θα είχε κανείς να πει στην άλφα ψυχή, στη βήτα ψυχή: «Γιατί κάνεις έτσι; Γιατί τα λες έτσι; Γιατί τα παίρνεις έτσι;» Πόσα θα είχε να πει κανείς πιο ωμά! Δεν τα λέει όμως, γιατί πού να αντέξει ο άνθρωπος; Από δω κι από κει θέλει να τον καλοπιάσεις, μην τυχόν στενοχωρηθεί, μην τυχόν ζοριστεί. Πώς θα ωφεληθείς έτσι; Και αυτό φαίνεται από το ότι όλοι οι χριστιανοί σαν να κλαίνε τη μοίρα τους.

Σπάνια να βρεις χριστιανό που να πει για όλα αυτά που μας έρχονται: «Να ‘ναι ευλογημένο. Όσα κι αν παθαίνουμε, λίγα είναι. Και άλλα περισσότερα μας αξίζουν, αλλά ο Θεός μάς λυπάται και δεν αφήνει να έρθουν περισσότερα». Πιο πολύ ακούς να λένε οι χριστιανοί: «Έχουμε βάσανα, έχουμε στενοχώριες, έχουμε τούτο το πρόβλημα, έχουμε εκείνο το πρόβλημα. Αχ, τι παθαίνω!» Από κει και πέρα τι να κάνει ο Θεός μ’ εμάς τους χριστιανούς, που δεν πιάνουμε καθόλου αυτό το πνεύμα, αυτή την αλήθεια, ώστε να παραδοθούμε, να αφεθούμε στα χέρια του;

Να παραδοθούμε στα χέρια του Θεού, αδελφοί μου. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι, την ώρα που παραδίδεσαι, αδρανείς. Θα σε αφήσουν όλα αυτά τα ζόρια που περνάς να αδρανήσεις; Έρχεται το ένα, και ζορίζεσαι. Έρχεται το άλλο και μετά το άλλο, και ζορίζεσαι, και χρειάζεται να πιστέψεις περισσότερο, να προσευχηθείς περισσότερο, για να αντέξεις. Και αντέχεις. Αντέχεις όχι παθητικά, αλλά γιατί αφήνεσαι στα χέρια του Θεού.

 

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†) ,“Το μυστήριο του πόνου”, Γ’ έκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης

https://enromiosini.gr

Όλα τα παθήματα δουλεύουν υπέρ της ψυχής

Πάρα πολλά μπορούν να περάσουν οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο, όμως δεν αρκεί απλώς να πάθει κανείς. Διότι, είπαμε, όλο το κακό υπάρχει ένεκα της αμαρτίας, και όλο το θέμα είναι τι θα γίνει με την αμαρτία. Αν τελικά μείνεις στην αμαρτία και δεν βρεις τον Χριστό, δεν πιστέψεις στον Χριστό, δεν τον ακολουθήσεις και δεν αφεθείς στα χέρια του να σε αγιάσει μέσα από όλα αυτά που θα πάθεις, θα χαθείς.

Δεν φθάνει λοιπόν απλώς να πάθεις. Όταν όμως πιστέψεις στον Χριστό και όλα αυτά –ό,τι κι αν σου συμβεί– τα δεχθείς ευχαρίστως για την αγάπη του Χριστού, ο Χριστός θα σε αγιάσει. Ο μεν Κύριος σταυρώθηκε, χωρίς να είναι ανάγκη να σταυρωθεί, αλλά σταυρώθηκε ακριβώς για μας· εμείς όμως δεχόμαστε να πάθουμε μαζί του ό,τι κι αν επιτρέψει Εκείνος και ό,τι κι αν οικονομήσει Εκείνος, διότι χρειάζεται να πάθουμε.

Χρειάζεται να πάθουμε, όχι όμως –θέλω, παρακαλώ, πάρα πολύ να το προσέξουμε αυτό– σαν να μας λέει ο Κύριος: «Θα πάθετε, για να μάθετε. Θα πάθετε, για να τιμωρηθείτε. Θα πάθετε, γιατί δεν είστε καλοί». Όχι, όχι. Το ότι όλα αυτά τα παθαίνουμε ένεκα της αμαρτίας, είναι αλήθεια. Αλλά ύστερα, καθώς μας παίρνει ο Κύριος από το χέρι, και περνούμε μέσα από ό,τι επιτρέψει Εκείνος, ενόσω ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο, όλα αυτά δουλεύουν υπέρ της ψυχής· και αυτό το βλέπει κανείς στην πράξη.

Λέμε βέβαια ότι πρέπει να ταπεινωθούμε, να μετανοήσουμε κτλ., αλλά ένας λόγος είναι να ταπεινωθούμε, να πιστέψουμε στον Θεό, να μετανοήσουμε· ένας λόγος είναι να δούμε τι εγωισμό έχουμε μέσα μας, τι κακία, τι πονηριά έχουμε, πόσο διεστραμμένοι, πόσο αχρείοι είμαστε. Ένας λόγος είναι. Δεν γίνονται αυτά απλώς με τα λόγια ή με το να κάνεις κάποιες ανάλογες σκέψεις, αλλά μέσα από τα παθήματα. Όταν πονέσεις, πονάς· όταν ματώσεις, ματώνεις· όταν ζοριστείς, ζορίζεσαι· δεν είναι θεωρία αυτά. Και ακριβώς επειδή δεν είναι λόγια και θεωρία, κάνουν καλό στην ψυχή.

Έτσι λοιπόν, μέσα από όσα μας συμβαίνουν, εκείνος ο οποίος είναι του Χριστού και ακολουθεί τον Χριστό, εκείνος ο οποίος μπήκε στον δρόμο της σωτηρίας και πορεύεται τον δρόμο αυτό, βλέπει ότι και αυτή η δυσκολία και το άλλο ζόρισμα και εκείνο το πάθημα και η άλλη αδικία και ό,τι άλλο, όλα ωφελούν· ωφελούν την ψυχή.

 

π Συμεών Κραγιόπουλος

 

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org

Να κάνεις κουράγιο

 

Το μυστικό, αν θέλεις να έχεις ελπίδα σωτηρίας, είναι: Να εμπιστευθείς τον εαυτό σου στον Χριστό. Είτε αρρωστήσεις, είτε έρθουν συμβάντα δύσκολα, είτε από μέσα σου θα βγουν καταστάσεις που μπορεί να φτάσεις και μέχρις απογνώσεως, πρέπει να κάνεις κουράγιο. Θα σε οδηγήσει ο Κύριος τελικά εκεί που θα σε οδηγήσει, αλλά να κάνεις κουράγιο.

 

π. Συμεών Κραγιόπουλος

Αυτός γνωρίζει το «γιατί»

Κι έτσι Εκείνος γνωρίζει πως είναι η ζωή μας… Γνωρίζουμε ότι η ύπαρξη είναι μαρτύριο και γνωρίζουμε ότι ο Θεός μας μας αγαπά και εξαιτίας αυτής της αγάπης υπέφερε περισσότερο και από τον επιφανέστερο άγιο. Το γνωρίζουμε αυτό κι όμως τολμάμε να «αμφιβάλλουμε», να προσφέρουμε τα μικροπρεπή ερωτήματά μας για το «νόημα» της ύπαρξης. Ω, άθλιε άνθρωπε! Δέξου το και υπέφερε περισσότερο και προσευχήσου στον Θεό, προσευχήσου όχι για κάποιο αντικείμενο ή για κάποιο σκοπό αλλά μόνο δώσε τις εγκάρδιες προσευχές σου σ΄Αυτόν. Αυτός γνωρίζει το «γιατί». Γνωρίζει τα πάντα.

 

π.Σεραφείμ Ρόουζ, Η ζωή και τα έργα του, Τόμος Ά, σελ. 180

 

Ακριβώς το ότι πονάς, πιέζεσαι και ζορίζεσαι, ακριβώς το ότι έχεις πληγή μέσα σου, ακριβώς το ότι έρχονται όλα έτσι που ούτε ελπίδα υπάρχει ούτε διέξοδος ούτε κάποιο στήριγμα ή κάποια παρηγοριά, ακριβώς λοιπόν το ότι συμβαίνουν όλα αυτά, είναι όχι ένδειξη αλλά απόδειξη, αδελφέ μου, ότι είναι παρών ο Θεός, ότι σε αγγίζει ο Θεός, ότι ασχολείται μ’ εσένα ο Θεός. Σε βλέπει, σε ξέρει, σε καταλαβαίνει και θέλει να σε ελεήσει. Στάσου λοιπόν λίγο, κάνε λίγη υπομονή, στηρίξου λίγο στον Θεό! 

 

π. Συμεών Κραγιόπουλος

Μέσα στην έρημο του κόσμου

Όποιος χριστιανός είναι ειλικρινής, δεν θα δυσκολευτεί να ομολογήσει ότι είναι έντονη η ερημιά και η μοναξιά που βιώνει ο σημερινός χριστιανός μέσα στην πολυάριθμη έρημο της σύγχρονης ανταγωνιστικής κοινωνίας. Και αυτό συμβαίνει, διότι έφυγε από το θεμέλιό του, που είναι το να έχει κοινωνία με τον Θεό εν Πνεύματι Αγίω. Ξέχασε την καταγωγή του, αρνήθηκε τον προορισμό του -"ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν"- και αντί να ζει ως "πάροικος και παρεπίδημος", ως αληθινός ερημίτης μέσα στον κόσμο, κάνοντας χρήση και όχι κατάχρηση του κόσμου, ζήτησε προσβάσεις προς τον κόσμο. Προτιμώντας την εύκολη λύση της ικανοποιήσεως του εγώ, θεοποίησε τον εαυτό του.

 

Από το βιβλίο π. Συμεών Κραγιόπουλου

«ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ;»

Το φορτίο όλο το βαστάζει ο Θεός

Είναι μακαρία η ψυχή εκείνη η οποία θα φθάσει σ' αυτό το σημείο: να πεισθεί μέσα της ότι είναι ένα τίποτε, και ότι δεν περιμένει κανείς από αυτήν να λέει τη γνώμη της, να συμβουλεύει, να διδάσκει. Δεν περιμένει κανείς ούτε ο Θεός. Άλλο τώρα ότι, όταν ακριβώς έτσι πεισθεί κανείς, μπορεί ύστερα συνέχεια να συμβουλεύει, να διδάσκει, να λέει τη γνώμη του. Αλλά αυτό είναι εντελώς άλλη κατάσταση. Είναι κάτι που το κάνει ο Θεός δεν το κάνει πλέον ο άνθρωπος. Ακριβώς επειδή έχει αυτή την πεποίθηση μέσα του, ο Θεός τον χρησιμοποιεί και να δίνει συμβουλές και άλλο έργο να κάνει.

Ο άνθρωπος που έχει φθάσει σ' αυτή την κατάσταση και έχει όντως αυτή την πεποίθηση, έχει ειρήνη εσωτερική, συνεχή εσωτερική ειρήνη, και καθόλου δεν πιέζεται από όλα εκείνα από τα οποία όλοι οι άλλοι άνθρωποι πιέζονται. Οι άλλοι άνθρωποι, καθώς ακόμη δεν έχουν φθάσει σ' αυτή την κατάσταση, σηκώνουν αβάσταχτο φορτίο, και λέει κανείς πώς μπορούν, πώς τα καταφέρνουν. Γι' αυτό και αγκομαχούν. Αυτός δεν έχει κανένα φορτίο. Δεν υπάρχει γι' αυτόν κανένα φορτίο. Το φορτίο όλο το βαστάζει ο Θεός, και αυτόν τον χρησιμοποιεί μόνο ως όργανό του.

 

Ο ΠΑΤΗΡ ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ- (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Θεός συχνά επεμβαίνει ακριβώς την τελευταία στιγμούλα

Ανθρωπίνως θα κάνεις ότι χρειάζεται για την κάθε περίπτωση. Από εκεί και πέρα όμως να είσαι δοσμένος στον Θεό και να πιστεύεις ακράδαντα ότι ο Θεός θα μας πει και θα μας δώσει αυτό που χρειάζεται, θα κάνει αυτό που χρειάζεται την κάθεμιά στιγμή. Και μπορεί αυτή η στιγμή να είναι το τελευταίο χιλιοστό του δευτερολέπτου.

Ο Θεός συχνά επεμβαίνει ακριβώς την τελευταία στιγμούλα.

 

π. Συμεών Κραγιόπουλος, Ο Χριστός κυβερνάει τον κόσμο,Ιερ. Γυν. Ησυχαστήριον «Το Γενέσιον της Θεοτόκου»

Μην κλαις. Για καλό σου είναι αυτό

Δεν είναι τίποτε για τον Θεό να σε απαλλάξει από αυτό το οποίο πάσχεις. Αλλά δεν σε συμφέρει.

Αν όντως αγαπάς την αλήθεια, αν αγαπάς τον Θεό και θέλεις να βρεθείς στον δρόμο της σωτηρίας, θα καταλάβεις ότι όλα αυτά που παθαίνεις συντελούν στο να λεπτυνθεί, να μαλακώσει η ψυχή σου. Να έρθει μέσα σου μετάνοια, ταπείνωση, αληθινή εμπιστοσύνη και αγάπη στον Θεό.

Έρχεται ώρα που όντως το βλέπεις και το ζεις και εσύ αυτό, ότι, δηλαδή, αν ήταν ωφέλιμο να πάρει ο Θεός τον πόνο και την όποια ταλαιπωρία, οπωσδήποτε θα το έπαιρνε. Είναι όμως ωφέλιμο και χρειαζούμενο να μείνει ο όποιος πόνος. Και γι΄ αυτό τον αφήνει ο Θεός.

 

π. Συμεών Κραγιόπουλος, από το βιβλίο «Ο πόνος είναι ευλογία»

Ο Θεός μας αφήνει, για να μετανοήσουμε και να σωθούμε και εμείς

Άμα ταπεινωθείς, πονέσεις, άμα χύσεις και δάκρυα, δεν σε αφήνει ο Θεός. Σε περιμαζεύει και σε ευλογεί. Και, όσο χάλια κι αν είσαι, αισθάνεσαι ευτυχισμένος. Αν δεν ενστερνιστούμε αυτό το πνεύμα, δεν ανοίγει ο δρόμος προς τον Θεό. Και ο Θεός το αίμα του έχυσε, σταυρώθηκε, για να ανοίξει αυτός ο δρόμος. Τα πάντα υπέμεινε.

Είναι αδύνατον να είναι κλειστός ο δρόμος, εφόσον ακόμη υπάρχει αυτός ο κόσμος και εφόσον ακόμη δεν έγινε η Δευτέρα Παρουσία για να κριθούμε. Ο Θεός μας αφήνει, για να μετανοήσουμε και να σωθούμε και εμείς.

 

π. Συμεών Κραγιόπουλος, “Μη φοβάσαι μικρό μου ποίμνιο” , από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ο κρυπτογραφικός κώδικας είναι μέσα στην καρδιά

Ανέκαθεν μέσα στη ζωή της Εκκλησίας υπάρχει μιά αντινομία. Όσοι την δέχονται, μυούνται στο μυστήριο της σωτηρίας και αγιάζονται, θεώνονται. Όσοι δεν την καταλαβαίνουν, μένουν απ'έξω.

Αν δεν ταπεινωθείς, άνθρωπέ μου, αν δεν πετάξεις από μέσα του το όποιο τουπέ, δεν μπορείς να προσεγγίσεις τα μυστήρια του Θεού. Έτσι κάπως είναι τα θεία πράγματα. Όχι ότι πρέπει να σπουδάσεις, να μάθεις κάποια ειδικά γράμματα, για να κατανοείς τα θεία' όχι.

Ο κρυπτογραφικός κώδικας είναι μέσα στην καρδιά. Και κοινωνεί ο άνθρωπος με τον Θεό, αν λειτουργεί αυτός ο κώδικας που ο ίδιος ο Θεός έβαλε μέσα μας. Ο κώδικας μπαίνει σε λειτουργία, καθώς ταπεινώνεσαι. Τότε κατανοείς τα θεία πράγματα, μυείσαι στην αντινομία αυτή. Αλλιώς, δεν νοιώθεις τίποτε. Μένεις σκέτος, άχαρος-γυμνός από θεία χάρη.

 

π.Συμεών Κραγιόπουλος