Ζητείται αλλαγή

Αν όλα όσα λες δεν προσπαθήσεις να τα μεταποιήσεις σε πράξεις,τότε παραμένουν απλά λόγια του αέρα. Αν είχες κάποτε την ευλογία να δεις την αλήθεια,το μονοπάτι για το φως, της ύπαρξης το αλλιώς και συνεχίσεις την παλιά ζωή, με τα ίδια καταστροφικά λάθη, τα ριζωμένα από χρόνια πάθη, τότε απλά επιμένεις να οικοδομείς σε σαπια θεμέλια.

Δεν αρκεί μόνο να δεις το θαύμα.Αυτό είναι άνευ σημασιας, αν δεν ζεις καθημερινά το θαύμα. Ζητειται ελπίς, ζητείται αλλαγή, ζητείται μετάνοια. Αυτό που ποθούμε τελικά είναι η χαρά, η μεταμόρφωση,η μετάβαση απ' τη φθοράστου Θεού την πατρική αγκαλιά.

 

Αλέξης Αλεξάνδρου

Ένας πλούσιος φτωχός

Όπου κι αν πας, σε όποια παρέα κι αν καθίσεις, εκτός από τα αθλητικά και τα πολιτικά σίγουρα θ' ακούσεις για λεφτά. Λεφτά, λεφτά, λεφτά...Ιδέες για να βγάλω πιο πολλά λεφτά. Να γίνω πλούσιος και μετά να μη δουλέψω πια.

Όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο πολύ διαπιστώνω πως αυτοί που τα ψάχνουν εναγωνίως, δεν έχουν μέσα τους χαρά. Έχουν αντικαταστήσει την καρδιά με τα λεφτά και τον Χριστό με τον χρυσό. Και θυμάμαι σε τέτοιες περιπτώσεις ένα γέροντα  στο Αγιο Όρος.

Ρακένδυτος, με τρύπια ρούχα και φθαρμένα παπούτσια να υποδέχεται στο φτωχικό καλυβάκι του, εμάς τους "πλούσιους". Αυτός να λάμπει από χαρά κι εμείς κουρασμένοι και διψασμένοι για ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά  ν' απορούμε τι έχει αυτός ο άνθρωπος που δεν έχουμε εμείς.

Πέντε λόγια σοφά, η καρδιά πλημμυρίζει και σπάει...Ένα δάκρυ κυλά.

"Αν θες να γίνεις πλούσιος, σκόρπιζε. Αν θες να μείνει φτωχός μάζευε. Τίποτε δεν είναι δικό μου,αν είναι μόνο για τον εαυτό μου. Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες. Ν' αγαπάτε τις γυναίκες σας και να τους το δείχνετε. Άντε στο καλό. Ο Θεός να σας ευλογεί εσάς, την οικογένεια σας και όλο τον κόσμο".

Αυτός ο φτωχός γέροντας, το νιώθεις κάθε φορά πως είναι πιο πλούσιος απ' όλη την παρέα. Γιατί βρήκε το φως. Γιατί είναι όλος γεμάτος Χριστό.

Πλούσιος αυτός που βρήκε την αγάπη. Πάμπλουτος αυτός που βρήκε το Θεό.

 

Αλέξης Αλεξάνδρου 3/5/18

Ο χρόνος είναι ένα δώρο του Θεού

Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Οι άφθονες και ανέξοδες ευχές για χρόνια πολλά, για υγεία και χαρά δεν θα αλλάξουν ούτε τη νέα χρονιά.

Η χρόνια μόνο τότε θα είναι καλή: αν έχει μέσα Χριστό, αν έχει μετάνοια και προσευχή. Η χρονιά θα έχει ευλογία αν ανοίξουμε την πόρτα των μυστηρίων του Θεού. " Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι’ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν εὑρήσει". (Ιωάν. 10,9).

(Εγώ είμαι η θύρα· όποιος περάσει από μένα θα βρει σωτηρία· και θα μπαίνει και θα βγαίνει και θα βρίσκει βοσκή).

Ο χρόνος είναι ένα δώρο του Θεού για να Τον δοξολογούμε, να Τον ευχαριστούμε, να Τον ακολουθούμε. Έτσι το πρόσκαιρο μεταμορφώνεται σε αιώνιο, το φθαρτό σε άφθαρτο, ο θάνατος σε αιώνια ζωή κι ο χρόνος συμπυκνώνεται στο αέναο παρόν της ουράνιας βασιλείας.

 

Καλή ένθεη χρόνια!

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Για σένα γεννήθηκα

Κάθε φορά που λες δεν έχω κανένα

θ' ακούς την φωνή Το σαν δροσερό αεράκι:

"Για σένα έγινα άνθρωπος και λες πως δεν έχεις κανένα;

Για σένα γεννηθηκα.

Εσένα αγαπώ. Εσένα περιμένω"

 

Αλέξης Αλεξάνδρου 

Ψάχνεις τα Χριστούγεννα; Ψάξε την καρδιά σου

Έχασα το νόημα. Χρόνια τώρα το ψάχνω.

 

Και έρχεσαι εσύ και μου λές:

“Μην ψαχνεις τα Χριστουγεννα σε χιονια,σε στολίδια.Μην τα ψάχνεις σε δώρα και χοντρούς Αη-Βασίληδες.Σε στολισμένα δέντρα,σε τσάντες φορτωμένες δώρα,σε κόκκινα σκουφάκια.Σε τραγούδια,πανηγύρια, τραπέζια γεμάτα φαγητά.

 

Μην ψαχνεις τα Χριστουγεννα γύρω σου.Δεν θα τα βρεις πουθενά.Γι’ αυτό η μελαγχολία σου.

Γι’ αυτό χάνεται η χαρά οταν τα φωτα σβήσουν.Όταν περάσουν οι γιορτές.

 

Τα Χριστούγεννα είναι μέσα σου.Στην καρδιά σου.Το δέντρο σου το στόλισες,την καρδιά σου την στόλισες;Την καθάρισες;Την ετοιμασες να δεχτεί τον Χριστό;

 

Ένιωσες το μήνυμα της γέννησης Του;

Το άγγελμα της σωτηρίας μας;

Την ελπίδα,την χαρά,την ενσαρκωση του Λόγου;

 

Γι’ αυτό σου λέω.

Μην ψάχνεις τα Χριστούγεννα μέσα στον κόσμο.Ψάξε τον Χριστό.Ψάξε την καρδιά σου.”

Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη!

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 12/16

Αφήνομαι

Εκεί που αμφιβάλω,παραμένω.

Εκεί που κλονίζομαι Σου κρατώ το χέρι.

 

Εκεί που η λογική φωνάζει "αποκλείεται",

η καρδιά ψιθυρίζει "γιατί όχι;".

 

Εκεί που νιώθω να πνίγομαι,

αφήνομαι ήρεμα στα κύματα της θάλασσας.

 

Εκεί που το άγχος πάει να με τρελάνει,

τ' όνομα Σου με καλμάρει.

 

Εκεί που βασιλεύει η φθορά κι ο θάνατος,

βαδίζω προς την Αληθινή Ζωή.

 

Εκεί που απελπίζομαι, κοιτάω τον σταυρό Σου,

κι αφήνομαι στο θέλημα Σου.

 

Εμπιστοσύνη.

 

Αγάπη, φως, γαλήνη...

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 25/5/17

Ησύχαζε καρδιά μου…

Ποιος αντέχει σήμερα την ησυχία, τη σιωπή, τη σιγή; Ο κόσμος έχει πια μάθει,έχει από καιρό εθιστεί στο θόρυβο και τη βαβούρα. Ένα ράδιο να παίζει ασταμάτητα αδιάφορους σκοπούς, η τηλεόραση απλά ανοικτή χωρίς κανείς να παρακολουθεί, συζητήσεις κουραστικές κι ανούσιες δίχως καμμιά ωφέλεια για τη ψυχή.

Τρομάζει ο άνθρωπος φοβάται, δειλιάζει ν' αντικρίσει τον εαυτό του στη σιωπή. Όμως στα ταραγμένα νερά τα είδωλα είναι πάντοτε θολά και η φασαρία γίνεται τελικά ο νεκροθάφτης της αυτογνωσίας.

Ο Άγιος Συμεων ο νέος Θεολόγος λέει πως, πρέπει να βρούμε ένα ήσυχο τόπο μια ήσυχη ώρα για να βρούμε την ησυχία μέσα μας κι έτσι να μάθουμε τον εαυτό μας. Η σιωπή είναι η γη η αγαθή που γεννά την προσευχή. Όταν όλα γύρω σου και μέσα σου ησυχάσουν μπορείς ν'αντικρίσεις στα βάθη της ψυχής τον αληθινό εαυτό σου, μπορείς να κοινωνήσεις με τον τριαδικό Θεό σου.

 

Ησύχαζε καρδιά μου...

 

Αλέξης Αλεξάνδρου 24/1/20

Πού να βρούμε τη χαρά;

Ο κόσμος όλος καίγεται, ένα καζάνι όχι που σιγοβράζει, αλλά με ορμή κοχλάζει έτοιμο να ξεχυθεί στον ορίζοντα. Να κρύψει για τα καλά, το φως, τον ήλιο, τη χαρά.

Τα σύννεφα του πολέμου ολοένα και πυκνώνουν, διάχυτη παντού η δυσάρεστη οσμή της σήψης, της διαφθοράς, της κοινωνικής αδικίας, της πείνας, της φτώχειας, της έλλειψης ελπίδας για το αύριο.

Οι άνθρωποι ταραγμένοι, φοβισμένοι, γεμάτοι σκέψεις και χρόνια προβλήματα που ψάχνουν μάταια λύση. Μέσα στο άγχος, τη γκρίνια, τη μιζέρια, παλεύουν με τα φάρμακα κάπου να πιαστούν, κάπως στη ζωή να ισορροπήσουν. Είναι σπάνιο να δεις σήμερα πρόσωπο φωτεινό, γαλήνιο, ήρεμο, αισιόδοξο.

Το πρόβλημα μας, η μεγάλη μας πληγή, το κακό που φαίνεται να γιγαντώνεται και να θριαμβεύει, η αιτία που δεν ησυχάζουμε εσωτερικά είναι η αποστασία. Η απομάκρυνση από την πηγή της ζωής. Η απουσία σύνδεσης, η αποξένωση μας από το Δημιουργό.

Εκ πείρας μας αναφέρει ο  Άγιος Νείλος ο Ασκητής: "Η προσευχή βλαστάνει την πραότητα και την αοργησία, προβάλει τη χαρά και την ευχαριστία και προφυλάσσει από την λύπη και την κακοκεφιά".

Αλήθεια, πότε βρήκαμε λίγο τον χρόνο να προσευχηθούμε; Να αποθέσουμε το πρόβλημα, τον πόνο, την αποτυχία μας στα πόδια του Κυρίου. Πότε ήταν η τελευταία φορά που δεν στηριχθήκαμε στο εγώ, τον εγωισμό, την υπερτροφική αυτοπεποίθηση μας και ζητήσαμε από τον Θεό να αναλάβει όπως Εκείνος ξέρει και θέλει το ζήτημά μας;

Πώς λοιπόν να μη χαθούμε σε μάταιες, θλιβερές σκέψεις και επικίνδυνα αδιέξοδα; Πού να βρούμε τη χαρά, την πίστη, την ελπίδα εάν δεν τα ζητήσουμε από τον Ένα; Πώς να ανθίσει ξανά ο κόσμος και να επιστρέψει το χαμόγελο στα χείλη μας, εάν πρώτα δεν επιστρέψουμε στο πατρικό μας; Στην ουράνια αγκαλιά και αιώνια προστασία Του;

"Κύριε σώσον με απολλύμεθα". (Ματθ.η, 25). Έλα γρήγορα! Βυθιζόμαστε Κύριε...

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Ο θάνατός μου, η ζωή σου

Ο άνθρωπος του κόσμου λέει: Ο θάνατος σου, η ζωή μου.

Ο άνθρωπος του Θεού λέει: Ο θάνατός μου, η ζωή σου.

 

Μια ζωή που καταλήγει στο θάνατο,

κι ένας θανατος που οδηγεί στη Ζωή.

 

Κόσμος και Θεός,άνθρωπος και Χριστός,

σταυρωτής κι Εσταυρωμένος.

Τους χωρίζει η αγάπη, ένας Σταυρός

και μια Ανάσταση.

 

Αν θες λοιπόν να μάθεις το μέτρο της αγάπης

απλά κοίταξε τον Σταυρό.

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 13/9/18

Γίνε εσύ η αλλαγή

Ας γίνει η κάθε ευχή,ένα δάκρυ.

Κάθε δάκρυ κι ένα πολύτιμο διαμάντι

που λαμπυρίζει στον ουρανό.

 

Οι ψυχές αλλοιώνονται μόνο με την αγάπη και τα δάκρυα.

Την σιωπή και την προσευχή.

Οι ζωές αλλάζουν όχι με τα λόγια,

αλλά με το παραδειγμα.

Το σιωπηλό, το ταπεινό που αγγίζει ευαίσθητες χορδές.

Που μαλακώνει ακόμα και τις πιο σκληρές καρδιές.

 

Θες έναν άλλο κόσμο;

Γίνε εσύ η αλλαγή που επιθυμείς.

Άναψε τη σπίθα εντός σου και κράτησε την  αναμμένη.

Την φλόγα της αγάπης Του,προστάτευσε την,

μη τυχόν και σβήσει.

 

Μη μιλάς.

Μόνο να χαμογελάς και να προσεύχεσαι.

 

Και να το ξέρεις πως...αυτή η λάμψη των ματιών σου,

πάντα θα προδίδει τον Χριστό μέσα σου!

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 3/1/18

Ο πόνος, διαβατήριο αιωνιότητας

Ο πόνος, η θλίψη, η αρρώστια, η όποια δοκιμασία είναι το καρφί, ο ήλος που μας κρατάει καρφωμένους στον Σταυρό.

Εμείς μπορεί ανθρωπίνως να  πονάμε, να κλαίμε, να μην αντέχουμε την οδύνη, να ζητάμε τη λύτρωση, την αποφυγή του πικρού ποτηρίου και της συντριβής αλλά ο Θεός ξέρει τα πώς και τα γιατί.

Είναι που λησμονούμε πως ο πόνος αν τον αξιοποιήσεις σωστά, μετατρέπεται σε διαβατήριο αιωνιότητας και πως ο δρόμος για την Ανάσταση περνάει πάντα μέσα από τη Σταύρωση.

 

@ Αλέξης Αλεξάνδρου

Γνωρίστε την αλήθεια

"Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς" (Ιωαν. 8,33).

Γνωρίστε την αλήθεια μας παροτρύνει ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού Ιωάννης, και αυτή θα σας ελευθερώσει. Γνωρίστε με τη δική σας εμπειρία, με τη δική σας προσωπική σχέση με τον Θεό και Εκείνος θα σας δείξει, θα σας φανερώσει, θα σας αποκαλύψει τον δρόμο προς το φως, την ελευθερία, τη ζωή. Κι όμως, εμείς θλιβερά επιμένουμε στο ψέμα, την απάτη που σκοτώνει και αποστρέφουμε το βλέμμα στην αλήθεια που ελευθερώνει. Επιμένουμε να μη θέλουμε να ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής, επιμένουμε στην αγνωσία, στον χωρισμό από τον Θεό λόγω της αμαρτίας και αμετανοησίας μας.

Επιτρέπει ο Κύριος λόγω αυτής της διψυχίας, της πνευματικής χαλαρότητας και χλιαρότητας, της μη ανάληψης της προσωπικής μας ευθύνης απέναντι στα διλήμματα της εποχής να θολώσει ο νους και να απλωθεί μέσα στην καρδιά μας η ολέθρια πλάνη. Ώστε να γίνει να μην αντιλαμβανόμαστε το σωστό από το λάθος, το γνήσιο από το κίβδηλο, το θεϊκό από το δαιμονικό, το ορθόδοξο από το αιρετικό, τον καλό ποιμένα από τον προβατόσχημο λύκο, τον φέροντα το Πνεύμα το Άγιο από τον φέροντα πνεύμα φόβου, δειλίας και υποταγής στον κοσμοκράτορα του αιώνος τούτου. Αποτέλεσμα; Οι λόγοι των προφητών να αμφισβητούνται, να λοιδορούνται, να λιθοβολούνται και οι πλάνοι να έχουν μαζί, χιλιάδες ακόλουθους στην πορεία προς τον όλεθρο και την καταστροφή.

Και ενώ οι καρποί των αποφάσεων των τελευταίων χρόνων είναι πικροί και θανάσιμοι εμείς εκεί. Συνεχίζουμε εμμονικά αρνούμενοι να τους αντιμετωπίσουμε. Συνεχίζουμε να μην παραδεχόμαστε πως διαλέξαμε τον λάθος δρόμο. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε το αφήγημα που μας έχει οδηγήσει μέχρι την άκρη του γκρεμού. Πολύ κοντά στην αγκαλιά του θανάτου.

Είναι ο εγωισμός που δεν αφήνει τον άνθρωπο, που τον τυφλώνει ολότελα. Προτιμά ο άνθρωπος σήμερα να ζει σε μια εικονική πραγματικότητα, σε ένα ψέμα που έχει σύντομη ημερομηνία λήξης παρά να αντικρίσει με θάρρος και επίγνωση την αλήθεια που πονά μα και ελευθερώνει, τον Σταυρό που ματώνει αλλά στο τέλος λυτρώνει.

 

"Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς".

 

Φώτιζε μας Κύριε...

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

 

Πόσο πολύ μας αγαπάς;

Κι έρχεται μια στιγμή ευλογημένη που ένα παράθυρο ανοίγει και γιομίζει ο τόπος φως. Μια στιγμή που το μαύρο πέπλο που κρατούσε αιχμάλωτο το νου παραμερίζει κι αντικρίζεις ξανά το γαλάζιο τ' ουρανού.

Όλα πλέον αλλάζουν. Η ματιά σου φωτίζει, η ψυχή σου αγάπη γεμίζει. Οι δρόμοι που για χρόνια περνούσες σου φαίνονται πια διαφορετικοί, πιο όμορφοι, σαν πίνακες ζωγραφιστοί. Γιατί για χρόνια πολλά, κοίταζες μα δεν έβλεπες, έτρωγες μα δεν χόρταινες, γέλαγες μα δεν χαιρόσουν, διασκέδαζες μα δεν ευφραινόσουν.

Τώρα όλα φως, ουράνια ψαλμωδία, Ιησούς Χριστός.

Όλα σ' ένα πετραχήλι  και ένα τρεμάμενο  χείλι. Μια συγγνώμη και μια άφεση. Πάει, το σκοτάδι έχει πια σκορπίσει. Η καρδιά πάλι  ειν' ελεύθερη ν' ανθίσει.

 

Αχ Θεέ μου... πόσο πολύ μας αγαπάς;

 

Αλέξης Αλεξάνδρου 24/6/18

 

Κύριε, σώσον με!

"...Καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα ἐλθεῖν πρὸς τὸν Ἰησοῦν. 30 βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με. 31 εὐθέως δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· Ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας; 32 καὶ ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος".

(Μάτθ.14, 29-32) *

 

-------------------------------------

Κύριε είμαι όπως τον Πέτρο που βουλιάζει από τα πελώρια κύματα της ζωής. Χάνομαι, κλαίω, φοβάμαι για την απώλεια, το θάνατο, την απουσία, την αρρώστια που θερίζει τους αγαπημένους μου. Τρέμω για το αβέβαιο αύριο που ξημερώνει, τον βαρύ Σταυρό που πρέπει να σηκώσω, το μέλλον που πέφτει σαν βαριά σκιά, βουνό θεόρατο που μου κρύβει τον ήλιο και τη χαρά.

 

Έλα γρήγορα Κύριε και άπλωσε το χέρι Σου, γιατί πνίγομαι, βυθίζομαι γοργά στο βυθό της οδύνης και της θλίψης. Κανένας δεν μπορεί να με σηκώσει, κανένας ανθρώπινος λόγος, καμμιά ανθρώπινη παρηγοριά δεν μπορεί να με αναστήσει. Γιατί Εσύ είσαι η μόνη ελπίδα μου, Εσύ είσαι μόνη σανίδα σωτηρίας μου, το λευκό φως στο βαθύ σκοτάδι μου.

 

Κύριε, σώσον με!

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

 

* Από την σημερινή ευαγγελική περικοπή

 

Γκρεμίζοντας τα οχυρά

Δεν θα μας σώσουν τα εξωτερικά γεγονότα, δεν θα μας δικαιώσουν οι προφητείες και οι πόλεμοι,αλλά η βαθιά, εσωτερική μεταμόρφωση.

Η μεγαλύτερη,η σφοδρότερη, η πιο αιματηρή μάχη είναι εκείνη που μαίνεται μέσα στην καρδιά μας. Είναι αυτή η αέναη πάλη του καλού και του κακού,του φωτός και του σκότους,της Ανάστασης και του θανάτου.

Ο άνθρωπος αλλάζει όταν  μεταμορφώνεται η ψυχή του μέσα στο φως της αγάπης και της θεϊκής χάρης. Οταν γκρεμίζει τα οχυρά του,τα τειχη του εγωισμού και των παθών του,για να συναντήσει τον Άλλον.

 

Αλέξης Αλεξάνδρου 13/7/20

Τυφλός είναι αυτός που δεν βλέπει την Αγάπη

Τυφλός είναι αυτός που κοιτάζει μα δεν βλέπει.

 

Τυφλός είναι αυτός που δεν βλέπει την Αγάπη.

 

Η Αγάπη είναι παντού μα δεν τη βλέπουμε.

Έχουμε υψώσει πολύ ψηλα τα τείχη του εγωισμού.

Περιχαρακωνόμαστε.

Διώχνουμε το φως.

Προτιμάμε το σκοτάδι.

 

Η Αγάπη είναι πίσω απ' τα τείχη.

Ας δώσουμε μια γροθιά να σπάσει το πρώτο τούβλο.

 

Απ' την ρωγμη να μπει φως.

Να μας φωτίσει τα μάτια.

 

Και τότε θα την δούμε.

Θα δούμε την αγάπη Του.

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 29/11/16

Να επιστρέφεις...

Όπου κι αν ταξιδεύεις, όπου κι αν αλητεύεις,

όσο μακριά κι αν χάνεσαι,

πάντα να επιστρέφεις στην καρδιά.

 

Στο λιμάνι του Θεού, μετά την τρικυμία.

Στη ζεστή αγκαλιά, μετά την καταιγίδα.

 

Καρδιά.

Ο μόνος τόπος που η ψυχή ξεκουράζεται

από τ' ατέρμονα ταξίδια του μυαλού.

 

Από το νου στην καρδιά,

μια αιωνιότητα δρόμος.

 

Να επιστρέφεις...

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 11/6/19

Mη βιαστείς και θαύματα θα δεις

Μη βιαστείς να μιλήσεις. Μη βιαστείς να απαντήσεις. Μη βιαστείς μπροστά στους ανθρώπους να δικαιωθείς. Μη βιαστείς να ξεμπλέξεις το κουβάρι το προβλήματος που σε απασχολεί.

 

Κάμε λίγη σιωπή. Κάμε όσο αντέχεις υπομονή.

Κάμε όσο μπορείς προσευχή.

 

Περίμενε. Μη βιαστείς. Εκ πείρας θα το μάθεις πως ότι ανθρωπίνως μοιάζει αδύνατο, για τον Θεό είναι πανεύκολο.

 

Μη βιαστείς και θαύματα θα δεις.

 

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με...

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

 

 

Έρχεσαι. Φεύγεις.

Έρχεσαι.

Και λάμπει πάλι το πρόσωπο. Φτερουγίζει η καρδιά.

 

Έρχεσαι.

Κι όλα γύρω όμορφα. Μυρίζουν άνοιξη μέσα στο καταχείμωνο.

 

Έρχεσαι.

Και φωτίζεις το σκοτάδι μου. Δίνεις μορφή στα όνειρα μου. Χαρά μεγάλη στην καρδιά μου.

 

Και ξαφνικά φεύγεις.

Φεύγεις κι ο πόνος αβάσταχτος. Οι νύχτες δίχως ξημέρωμα. Ο ουρανός μου δίχως ήλιο.

 

Φεύγεις.

Και μένω πάλι μόνος να Σε ψάχνω επίμονα. Να αναζητώ την αγκαλιά σου, την ειρήνη σου.

 

Φεύγεις ή μήπως σου φεύγω;

Φεύγω,απομακρύνομαι με την καρδιά μου και είσαι πια μακριά μου.

 

Φεύγεις κι Εσύ για να δυναμώσει ο έρωτας. Για να δεις τα όρια μου. Να σπάσεις τις βεβαιότητες

το βόλεμα, τον εφησυχασμό. Για νά 'ναι η σχέση ζωντανή. Μια διαρκής αναζήτηση, μια συνεχής ανακάλυψη.

 

Και πάλι έρχεσαι...

Και τότε όλα πάλι αντανακλούν την αγάπη σου. Πάλι φως. Πάλι χαρά ουράνια.

 

Κι όμως...Για σένα μιλάω Θεέ μου.

Σαν σχέση ερωτική η δική μας. Σαν δύο ανθρώπων που ψάχνουν τη συμπλήρωση. Την υπέρτατη ευτυχία. Τον έρωτα. Δύο κορμιά δύο ψυχές σφιχτα αγκαλιασμένες.

 

Μια ζωή σε εγρήγορση. Αέναη μάχη να Σε γνωρίσω,  να Σε κρατήσω.

 

Έρχεσαι,φεύγεις...

 

©Αλέξης Αλεξάνδρου 29/1/17

Ο Θεός χτυπά την πόρτα της καρδιά μας

Περνούν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια. Πέρασε και το φετινό Πάσχα και θαρρώ πως ακόμα δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε, να πιάσουμε το νόημα, να εμβαθύνουμε στην ουσία της ζωής.

Πνιγμένοι στην καθημερινότητα, στο συνεχόμενο, εξουθενωτικό τρέξιμο, εγκλωβισμένοι στις όποιες φτωχές γνώσεις μας, στη φιλοσοφία του να περνάμε καλά, κλεισμένοι στον μικρόκοσμο μας, σε μια εύπεπτη φιλοσοφία, σε μια ψυχολογία που δεν θεραπεύει αλλά αντίθετα χαϊδεύει τον εγωισμό μας, παρασυρμένοι από τις άθεες τάσεις της εποχής αδυνατούμε έστω να υποψιαστούμε το αιώνιο, να ψηλαφήσουμε αυτό που δεν φαίνεται, που πάει κόντρα στην στεγνή λογική μα τελικά είναι το μόνο αληθινό.

 

Οι πόρτες τις καρδιές μας από καιρό τώρα σκουριασμένες, κλειδαμπαρωμένες."Τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα" (Ιωαν. 3,19). Το φως ήλθε, απλώθηκε στον κόσμο αλλά ο κόσμος δεν το δέχτηκε, προτιμώντας το σκοτάδι γιατί τα έργα του είναι πονηρά, δεν ταιριάζουν, δεν έχουν θέση στο φως της αλήθειας, ελέγχονται, δεν αντέχουν στιγμή μπροστά στον ήλιο της δικαιοσύνης.

«Ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω» (Αποκ. 3,20) βεβαιώνει ο νικητής του θανάτου, του διαβόλου, της αμαρτίας μας, Θεάνθρωπος Χριστός. Στέκομαι εδώ στην πόρτα της καρδιάς του κάθε ανθρώπου και χτυπάω διακριτικά με χιλιάδες τρόπους, με μηνύματα, με ανθρώπους που σας στέλνω στο δρόμο σας. Με μια πνευματική ομιλία, με μια κατανυκτική θεία λειτουργία, με μια σκληρή δοκιμασία, με μια ανίατη ασθένεια, έναν επώδυνο χωρισμό, έναν αναπάντεχο αποχωρισμό. Με ένα φίλο ή ένα συνάδελφο καλό που γεύθηκε μια σταλιά από το φως το θεϊκό. Με ένα ταπεινό ιερέα που μέρα- νύχτα προσεύχεται για σένα και μπορείς κάτω από το πετραχήλι του να σβήσεις όλες τις ανορθογραφίες σου, να αποθέσεις όλα τα βαρίδια της ψυχής σου κι ανάλαφρος πια να πετάξεις σε κόσμους αιώνιους, αγγελικούς, θεΐκούς.

Ο Θεός χτυπά την πόρτα της καρδιά μας καθημερινά. Για μέρες, μήνες, χρόνια, για μια ολόκληρη ζωή. Μέχρι την τελευταία μας πνοή. Και ένα κρίμα και άδικο να φεύγει ανώφελα ο χρόνος της ζωής μας. Δίχως ειρήνη, δίχως πίστη, δίχως Θεό, δίχως αιώνια προοπτική. Λίγο να ανασκουμπωθούμε, να σηκωθούμε, να κάνουμε το βήμα το αποφασιστικό. Να ανοίξουμε την ψυχή μας στον Χριστό, να γεμίσει όλη η ύπαρξη μας φως.

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες πια. Αργά ή γρήγορα όταν Τον συναντήσουμε δεν θα υπάρχουν δικαιολογίες. Θα μας πει τότε ο Κύριος," Παιδί μου μια ολόκληρη ζωή σε κυνηγούσα, σου έστελνε σημάδια,ανθρώπους, σου χτυπούσα συνεχώς την πόρτα της καρδιά σου...

Εσύ τι έκανες παιδί μου; Με ήθελες, με ποθούσες ή με αγνοούσες και με έδιωχνες;"

Ας το θυμόμαστε αυτό και επιτέλους να ξυπνήσουμε. Εσύ αδερφέ μου κι εσύ ταλαίπωρε εαυτέ μου... Ο Θεός μας καλεί σε συνάντηση σε κοινωνία μαζί Του. Ποιά η δική μας απάντηση; Τον θέλουμε, τον ποθούμε, Τον αναζητούμε;

 

Χριστός ανέστη!

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου