Το σημαντικό είναι το κίνητρο

Δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε ότι μετά το θάνατο από μας θα μείνει μόνο το χώμα. Όλοι οι μεγάλοι επιστήμονες είναι πιστοί. Όλοι οι γνωστοί μου γιατροί που έχουν να κάνουν με τη ζωή και το θάνατο πιστεύουν.

Έχουν υπάρξει χιλιάδες μαρτυρίες με κλινικά νεκρούς που αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει τέλος. Ο Αϊνστάιν δεν είχε αμφιβολίες σχετικά με την ύπαρξη του Θεού, το ίδιο και ο Πούσκιν και ο Λομονόσοβ και ο Μεντελέγιεβ. Αλλά κάποια Ελενίτσα δεκαεφτά ετών δηλώνει: ‟Αμφιβάλλω αν υπάρχει ο Θεός σας…” Διάβαζε πρώτα, μελέτα το ζήτημα, και τότε να μιλάς. Αλλιώς, είναι όπως στο μετρό, όπου μπαίνεις και βλέπεις το διάγραμμα της διαδρομής: έναν κύκλο με κάποιες πολύχρωμες τελείες. Κουνάς απορριπτικά το χέρι και λες: ‟Τίποτα, βλακείες! Θα πάω μόνος μου”. Έτσι, όμως, θα κυκλοφορείς όλη σου τη ζωή πάνω σε μια γραμμή.

Για τον Θεό δεν είναι οι πράξεις μας το σημαντικό, αλλά το κίνητρο: γιατί το κάνουμε, γιατί ζούμε.

 

Πιότρ Μαμόνοβ

Η δύναμη του ενός

Ο Νώε ήταν διαφορετικός.Κι’ ο Θεός ευαρεστήθηκε στον Νώε.Μέσα στον τότε κόσμο όλα πήγαιναν προς την καταστροφήαλλά τρεις λέξεις άλλαξαν ιστορία...”αλλά ο Νώε”.

Αυτή είναι η δύναμη του ενός ατόμου.Αυτή είναι η δύναμη του ενός!Αυτήν την δύναμη έχεις μέσα σου όταν αποφασίσεις μέσα στην καρδιά σου να είσαι διαφορετικός και να ακολουθείς τον Ιησού!

 

https://pneymatikes-empneyseis.webnode.gr

Αν κανείς δεν μάθει την αγάπη...

Κι αν κανείς δεν μάθει την ταπείνωση, την αγάπη και την ακακία, τότε ο Κύριος δεν θα του δώσει τη γνώση του Εαυτού Του. Ψυχή όμως που γνώρισε αληθινά εν Πνεύματι Αγίω τον Κύριο και πληγώθηκε από την αγάπη Του, δεν μπορεί πια να Τον λησμονήσει, αλλά όπως ο άρρωστος θυμάται διαρκώς την ασθένειά του, έτσι και η ψυχή που αγαπά τον Κύριο πάντα θυμάται τον Κύριο και την αγάπη Του για όλο το ανθρώπινο γένος.

 

Άγιος Σιλουανός-24 Σεπτεμβρίου τιμάται η μνήμη του

Το δείπνο του βοσκού

Ένας καλοκάγαθος βοσκός θα ακούσει στο κήρυγμα του Ιερέα του χωριού, για τον ίσιο δρόμο που πρέπει να ακολουθούν οι πιστοί και πως αν δεν λοξοδρομήσουν ποτέ, θα βρουν τον Παράδεισο και θα συναντήσουν τον Θεό. Ο απονήρευτος βοσκός (Μαυρογένης), που δεν γνωρίζει τίποτα για Χριστό και θρησκείες, παίρνει τοις μετρητοίς τα λόγια του Ιερέα και ξεκινάει ένα ταξίδι, βαδίζοντας συνέχεια ίσια, έχοντας την εντύπωση ότι πράγματι θα βρει τον Παράδεισο. Θα συναντήσει αρκετά εμπόδια στον δρόμο του αλλά και θαυματουργικές εμφανίσεις. Λίγο πριν καταρεύσει από την πείνα και την κούραση, θα τον περιμαζέψουν σε ένα Μοναστήρι, όπου εκεί θα λάβει την απάντηση στην αναζήτησή του. Κάτι αναπάντεχο περιμένει όμως τόσο τον βοσκό όσο και τον Ηγούμενο της Μονής…

Σύνδεσμος: Το δείπνο του βοσκού (ορθόδοξη ταινία) - Ενωμένη Ρωμηοσύνη (enromiosini.gr)

Υπέροχη ταινία! 

Μεγάλη η πιθανότητα να δακρύσεις...

Δες την εδώ...

Μια στιγμή είναι αρκετή

Το δυστύχημα σε αυτή την συγχυσμένη εποχή είναι η αναιμική μας πίστη.Το ότι δεν έχουμε πίστη αληθινή, βιωματική, ζωντανή. Κι έτσι μοιάζουμε με δέντρα δίχως βαθιές ρίζες, που εύκολα τα παρασέρνει και τα ξεριζώνει ο άνεμος των πειρασμών και των θλίψεων. Το δυστύχημα είναι πως θεωρούμε ότι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χάσουμε τη ζωή μας και όχι τη ψυχή μας. Εστιάζουμε στο πρόσκαιρο, προφανώς γιατί αγνοούμε, δεν έχουμε επαφή με το αιώνιο. "Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί;" [Ματθ. ιστ' 26]. Τι θα μας ωφελήσει να κερδίσουμε τον κόσμο όλο, να ζήσουμε χίλια χρόνια, αν χάσουμε τον παράδεισο, μας ρωτά ο Κύριος.

Κι όμως...το ευτύχημα παρ' όλη την αδυναμία και αποστασία μας, είναι πως ο Θεός είναι υπέρμετρα φιλάνθρωπος και κατεργάζεται απίθανους τρόπους για να μας σώσει. Με μια ασθένεια, με ένα θαύμα, με έναν άνθρωπο που θα μας στείλει την κατάλληλη στιγμή, με τη φλόγα που θ' ανάψει μυστικά μέσα στην καρδιά μας, όταν όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί.

Μπορεί να βαδίζουμε στο σκοτάδι, μα ο Θεός μας είναι όλος φως. Ας ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια και να μετανοήσουμε κι όλα θα είναι αλλιώς.Άλλωστε μόνο μια στιγμή, είναι αρκετή για την αιωνιότητα.

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 5/9/21

Η ανίκητη αλήθεια

 Οι άνθρωποι γνωρίζουν έμφυτα την Αλήθεια, γι’αυτό και ο Χριστός τους τρομάζει τόσο πολύ.Όταν έμφυτα βιώνεις την Αλήθεια που είναι το φυσικό του ανθρώπου και με την πάροδο του χρόνου πληγώνεις το φυσικό σου, δηλαδή ζεις αφύσικα, δηλαδή ζεις αμαρτωλά, δηλαδή ζεις ψεύτικα, δηλαδή ζεις χωρίς Χριστό τότε η Αλήθεια, ο Χριστός μοιάζουν εχθροί που πρέπει να πολεμηθούν μέχρι να νικηθούν.

Μερικοί κάπου εκεί στον πόλεμο αυτόν που έχουν εξαπολύσειπρος την Αλήθεια ανακαλύπτουν ότι η Αλήθεια δεν μπορεί να νικηθεί γιατί είναι πέρα από την περατότητα του κόσμου τούτου.Μερικοί κάπου εκεί στον πόλεμο αυτόν που έχουν εξαπολύσει προς τον Χριστό ανακαλύπτουν ότι δεν μπορούν να Τον νικήσουν, γιατί ο Χριστός έχει παραδοθεί εδώ και χρόνια, και χωρίς όπλα ανοίγει τα χέρια Του να τους αγκαλιάσει.

Όντως, πώς άραγε μπορείς να νικήσεις κάποιον που το μοναδικό του όπλο είναι η αγάπη Του;Πώς να νικήσεις κάποιον που το μόνο που θέλει είναι να χάσει για χάρη σου;

 

Πηγή:Μπλογκ “Σημεια των Καιρων”

Στον Σταυρό σου να γελάς

Ποτέ μην απελπίζεσαι.

Να περιμένεις έστω μια μικρή αχτίδα φωτός

σ'ένα συννεφιασμένο ουρανό.

Ένα ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα.

 

Να ρίχνεις ένα χαμόγελο στη θλίψη σου.

Να ξεντύνεις το θάνατο

που περιμένει στη γωνία

με τη χαρά της καρδιάς σου.

Στα προβλήματα σου ν'απαντάς

με την ευχαριστία και δοξολογία σου.

Στο σταυρό σου να γελάς.

 

Ποτέ μην απελπίζεσαι.

Έχει ο Θεός.

Μη ξεχνάς...

Ακόμα κι εκεί που πέφτουν

οι τίτλοι τέλους

σε περιμένει η Ανάσταση!

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 6/11/17