Για τη μόρφωση των παιδιών

Να μην περιορίζεται η μόρφωση και η αγωγή των παιδιών σας στην έξωθεν σοφία, στην σοφία αυτού του κόσμου. Να μαθαίνουν ταυτόχρονα την άνωθεν σοφία και την ανώτατη αλήθεια. Να μαθαίνουν το νόμο του Θεού και τις εντολές του Χριστού, να μαθαίνουν την ευλάβεια, πώς να έχουν πάντα την μνήμη του Θεού και την σωστή Χριστιανική οδό. Μόνο τότε δεν θα χαθούν τα παιδιά σας στις οδούς της ανθρώπινης σοφίας, μόνο τότε πάνω απ' όλα θα έχουν πάντα την Χριστιανική σοφία, την γνώση του Θεού. Μ' αυτό τον τρόπο λοιπόν πρέπει να διαπαιδαγωγούμε και να μορφώνουμε τα παιδιά μας.

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός

Των 3 Ιεραρχών σήμερα 30 Ιανουαρίου.

Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος ο Θεολόγος, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, προστάτες των γραμμάτων

 

Ύπνος βαθύς

Κοιμίζουν τὸν κόσμο. Τὸν ἀφήνουν έτσι, γιὰ νὰ μὴ στενοχωριέται καὶ νὰ διασκεδάζει. Μὴν τυχὸν πείς ότι θὰ γίνει πόλεμος ή ότι θὰ γίνει η Δευτέρα Παρουσία καὶ γι’ αυτὸ πρέπει νὰ ετοιμασθούμε, μὴν τυχὸν στενοχωρηθούν οι άνθρωποι. Σὰν μερικὲς γριὲς πού λένε «μὴ μιλάς γιὰ θάνατο· μόνο γιὰ χαρὲς καὶ γιὰ βαφτίσια νὰ μιλάς», σὰν νὰ μὴν τὶς περιμένει θάνατος. Έτσι νιώθουν μία ψεύτικη χαρά.

Ενώ, άν σκέφτονταν ότι τὸ τάδε γεροντάκι πού έμενε λίγο πιὸ κάτω πέθανε χθές, ο άλλος είναι στὰ τελευταία του καὶ θὰ πεθάνει, μεθαύριο θὰ γίνει τού τάδε τὸ μνημόσυνο πού ήταν καὶ πολὺ νεότερος απὸ αυτές, θὰ σκέφτονταν τὸν θάνατο καὶ θὰ έλεγαν: «Πρέπει νὰ εξομολογηθώ, νὰ ετοιμασθώ πνευματικά, γιατί μπορεί κι εμένα σὲ λίγο νὰ μὲ καλέσει ο Χριστὸς γιὰ τὴν άλλη ζωή».

Διαφορετικά, έρχεται ύστερα ο θάνατος καὶ τὶς παίρνει ανέτοιμες.

 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο Γέρ. Παϊσίου Ἁγιορείτου «Λόγοι», τ. Β´, “Πνευματικὴ Ἀφύπνιση”

Εμείς νικάμε το κακό με το καλό

 

Αυτός ο κόσμος μάχεται με τους εχθρούς του, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του φόβου. Ποιος είναι ο σκοπός του νόμου παρά να φοβίσει, και μέσα από τον φόβο ν΄αναγκάσει τους ανθρώπους σ΄εκείνο που θέλει η εξουσία.

Η δική μας μέθοδος της πάλης είναι διαφορετική, εμείς νικάμε το κακό με το καλό, τα όπλα μας είναι η αγάπη, η ανοχή και η πραότητα. Πρέπει να κατακτάμε τον κόσμο φυλάσσοντας την ατμόσφαιρα του Ουρανού μέσα μας, επειδή αν χάσουμε το Βασίλειο των Ουρανών μέσα μας, δεν θα σώσουμε ούτε εμάς ούτε τους άλλους.

 

Από το βιβλίο “Γέρων Θαδδαίος, Ένας πνευματκός της εποχής μας”, Εκδόσεις Πορφύρα

Ο αληθινός άνθρωπος

Μπορεί κάποιος να είναι ένας πολιτισμένος, ένας μορφωμένος άνθρωπος· να έχει συνηθίσει στους καλούς τρόπους, στην καλή συμπεριφορά, στην ευγένεια που, τέλος πάντων, προσφέρει ο πολιτισμός στους ανθρώπους. Να έχει συνηθίσει και να έχει μάθει και να έχει αποκτήσει πολλά άλλα πράγματα, αλλά αυτά όλα να μην τον κάνουν αληθινό άνθρωπο, να μην τον κάνουν πνευματικό άνθρωπο, αληθινά χριστιανό, αληθινά τέκνο του Θεού.

Και αν αυτό δεν το καταλάβει κανείς – ένας που θέλει να γίνει χριστιανός, που θέλει να γίνει πνευματικός άνθρωπος – και έχει οποιαδήποτε ελπίδα, έστω και μικρή, στις γνώσεις του, στον πολιτισμό του, σε όσα μαθαίνει τέλος πάντων μέσα στη σύγχρονη κοινωνία, δεν πρόκειται να γίνει πνευματικός άνθρωπος, δεν πρόκειται να γίνει σωστός χριστιανός, δεν πρόκειται να γίνει ο αληθινός άνθρωπος.

 Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, «Μέσα στην έρημο του κόσμου»

Ένα κομποσχοίνι κι ενας ουρανός

 

Μπορεί να είσαι ανάμεσα σε κόσμο και να νιώθεις αφόρητη μοναξιά. Και μπορεί να είσαι μόνος μα να νιώθεις γεμάτος,πλήρης, χαρούμενος,ευτυχισμένος.Τι μας λείπει κι έχουμε λύπη; Τι δεν έχουμε και θλιβόμαστε; Νομίζω μας λείπει η επαφή, η στοργή, η αληθινή κοινωνία με τον άλλο άνθρωπο. Μα πιο πολύ μας λείπει εκείνος ο αόρατος Άλλος, ο Θεός.

Πολλές φορές σκέφτομαι αυτούς τους αγωνιστές,τους ασκητές των βουνων και των ψυχών. Μόνοι, χωρίς ανθρώπινη παρηγοριά,χωρίς ανέσεις,με πολλές στερήσειςκι όμως τα πρόσωπα τους λάμπουν. Οι μορφές τους γαλήνιες,ειρηνικές, χαρούμενες. Προσωπα φωτεινά με μια χαρά άλλου κόσμου,μια χαρά αλλιώτικη που ξεπερνά τον αγχωμένο άνθρωπο του κόσμου.

Τι έχουν αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουμε εμείς; Ένα κομποσχοίνι, μια θάλασσα,μια εικονίτσα,ένα εκκλησάκι,ένας ουρανός κι ένας αισθητός Θεόςκι όλα παραπέμπουν σε παράδεισο. Χαρά,αγάπη,ειρήνη,προσευχή,ησυχία. Που καιρός για θλίψη,που να υπάρξει χώρος για μοναξιά οταν η καρδιά είναι μια μεγάλη αγκαλιά, γεμάτη αγάπη, φως, Χριστό.

Τελικά νομίζω η μοναξιά ή η χαρά βρίσκεται μέσα μας,οχι στην απουσία ανθρωπων δίπλα μας. Νομίζω πως αυτό που μας λείπει πολύ και δεν το αναζητήσαμε ακόμη είναι ο Θεός και η σύνδεση μαζί Του.

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 4/1/19

 

Φωτογραφία από προσωπική συλλογή- Δειλινό στο Άγιο Όρος, Κελί πατρός Αλυπίου, Νέα Σκήτη, Καλοκαίρι 2016

 

Σήμερα κοιμήθηκε ο γέροντας... Καλό παράδεισο!

Η αδικία των ανθρώπων και η ευλογία του Θεού

Τον δίκαιο άνθρωπο συνήθως οι άλλοι τον σπρώχνουν στην τελευταία θέση ή ακόμη του παίρνουν και την θέση. Τον αδικούν, τον πατούν –»πατούν επί πτωμάτων», έτσι δεν λέγεται; Αλλά, όσο οι άνθρωποι τον σπρώχνουν προς τα κάτω, τόσο ο Θεός τον ανεβάζει προς τα άνω σαν τον φελλό. Θέλει όμως πάρα πολλή υπομονή. Χειρότερο πράγμα από την αδικία δεν υπάρχει. Οτιδήποτε κάνετε, κοιτάξτε νάχετε την ευλογία του Θεού.

 

Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Με Πόνο και Αγάπη»

Ξέρεις μήπως, παιδί μου

Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί αυξήθηκαν οι ασθένειες και οι φοβερές θανατηφόρες επιδημίες;

Γιατί οι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν ότι η υγεία είναι αρπαγή από τη φύση, όχι δώρο του Θεού. Και οτιδήποτε αρπάζεις με κόπο, πρέπει με διπλάσιο κόπο να το υπερασπισθείς.

Ξέρεις μήπως παιδί μου, γιατί οι άνθρωποι μάχονται για τη γη και δεν ντρέπονται που έγιναν ίσοι με τους τυφλοπόντικες;

Γιατί η γη φύτρωσε μέσα στις καρδιές τους και τα μάτια βλέπουν μόνον αυτό που στην καρδιά μεγαλώνει. Και για τούτο ακόμη, παιδί μου, γιατί η αμαρτία τους κατέστησε ανίσχυρους στον αγώνα για τον ουρανό.

Μην κλαίς παιδί μου, σύντομα θα έρθει ο Κύριος και θα τακτοποιήσει τα πάντα...

 

Από το βιβλίο "Προσευχές στη λίμνη", Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Εκδόσεις Ορμύλια