Η καρδιά και ο Θεός

Ο Θεός βρίσκεται παντού. Και σάν βρεί καρδιά πού δέν Tού εναντιώνεται, καρδιά ταπεινή, μπαίνει μέσα της και τη γεμίζει χαρά. Τόση είναι η χαρά της καρδιάς που έχει μέσα της το Θεό, ώστε κολλάει επάνω Του και δεν θέλει ποτέ να Τόν αποχωριστεί.

Σε καρδιά φουσκωμένη από εγωισμό δέν πλησιάζει ο Κύριος. Κι έτσι αυτή καταθλίβεται, μαραζώνει και σιγολιώνει, βυθισμένη στην άγνοια, τη λύπη και το σκοτάδι.

Όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε, μόλις στραφούμε με μετάνοια και πόθο πρός τόν Κύριο, η θύρα της καρδιάς μας ανοίγει σ' Εκείνον. Η εσωτερική ακαθαρσία ξεχύνεται έξω, γιά νά παραχωρήσει τη θέση της στην καθαρότητα, την αρετή, τον ίδιο το Σωτήρα, τόν μεγάλο Επισκέπτη της ψυχής, τόν κομιστή της χαράς, του φωτός, του ελέους.

 

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Μας λείπει αυτό το φως

"...Καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς". (Ψαλμός 48,13)

Ο άνθρωπος ενώ έχει την τιμή να πλαστεί κατ' εικόνα και καθ'ομοίωσιν Θεού, λογικό και τελειότερο των δημιουργημάτων, αυτό δεν το κατάλαβε. Δεν αντιλήφθηκε την αξία και το μέγεθος της δόξας στην οποία τον καλεί ο Κύριος και έγινε όμοιος με τα ζώα. Δίχως λογική, δίχως ουράνια προοπτική. Προτίμησε ο άνθρωπος το σκοτάδι παρά το φως, το ψέμα παρά την αλήθεια, την απλή επιβίωση και όχι την όντως ζωή.

Όλα αυτά φανερώνονται αποκαλυπτικά σε κάθε εποχή και ιδιαιτέρως σήμερα. Χάσαμε την συνοχή μας, τον προορισμό μας, κλείσαμε εγωιστικά την δίοδο προς το αληθινό φως κι αναπόφευκτα βολοδέρνουμε στο σκοτάδι. Ζώντας ουσιαστικά μέσα στο ψέμα ελκυόμαστε από αυτό. Ανίκανοι να υποψιαστούμε τις όποιες παγίδες μας στήνει ο εχθρός και το αδιέξοδο της πορείας μας βαδίζουμε ολοταχώς προς τον γκρεμό. Κι ενώ τα σημάδια είναι πλέον αρκούντως φανερά κι ενώ τα καμπανάκια ήχησαν προειδοποιητικά πολλές φορές τον τελευταίο καιρό, εμείς συνεχίζουμε αμέριμνοι, ανίδεοι, έως θανάτου φοβισμένοι και  πνευματικά τυφλοί το δρόμο προς την καταστροφή. Σαν άλογα ζώα, σκυμμένα πάντα κάτω στο χώμα, στη γη, ζητώντας μόνο ελάχιστη τροφή.

Εκείνο που μας λείπει είναι αυτό το φως, η ουρανία αίσθηση του αλλιώς, η θεία χάρη και η έμπνευση που πλούσια χαρίζει ο Ιησούς Χριστός. Και οι ημέρες περνούν...

Δόξα τη μακροθυμία σου Κύριε!

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Υπομονή

Ένας ερημίτης έζησε τριάντα ολόκληρα χρόνια στην έρημο, τρώγοντας μόνο τους καρπούς μιας φοινικιάς που είχε φυτρώσει έξω από την καλύβα του. Ύστερα όμως του έσπειρε ζιζάνια στο νου ο διάβολος κι άρχισε να συλλογίζεται πως άδικα σπατάλησε εκεί τόσα χρόνια.

Τι κέρδισα τάχα; Έλεγε στον εαυτό του. Ούτε αποκαλύψεις είδα ούτε κανένα θαύμα έκανα, όπως οι παλιοί Ασκητές. Ας γυρίσω στον κόσμο, ίσως εκεί προκόψω περισσότερο.

Το είχε σχεδόν αποφασίσει κι ετοιμαζόταν, όταν ο Θεός, που τον λυπήθηκε για τους τόσους κόπους του, έστειλε τον Άγγελό του να τον εμποδίσει.

–Τι μεγαλύτερο θαύμα θέλεις, του είπε ο Άγγελος, από την υπομονή και τη μεγαλοψυχία που σου έδωσε ο Θεός, να μείνεις τόσα χρόνια ολομόναχος σ’ αυτό τον άγριο τόπο, τρώγοντας μόνο τους καρπούς τούτου του δέντρου; Κάνε λίγο ακόμη υπομονή και ζήτησε από τον Θεό περισσότερη ταπείνωση.

Έτσι έμεινε στον τόπο του ο Ερημίτης, ευχαριστώντας τον Θεό που τον στήριξε με τον Άγγελο Του.

 Από το Γεροντικό

 

Το βλέμμα του Θεού είναι παντού, βλέπει τα έργα μας και δεν του διαφεύγει τίποτα. και έρχεται συνεργός σ’ αυτούς που εργάζονται το καλό (Αββάς Λογγίνος).

Την απόγνωση θα την αντικαταστήσει η χαρά

Κάποιες μέρες μας φαίνονται όμορφες και φωτεινές, χαρούμενες. Κάποιες άλλες δειχνουν μαύρες και σκοτεινές. Αυτό οφείλεται στις ευχάριστες ή δυσάρεστες περιστάσεις της ζωής. Τις καλές μέρες δεν πρέπει να ξεχνιόμαστε και τις κακές δεν πρέπει ν΄απελπιζόμαστε. Όπως τον κακό καιρό τον διαδέχεται ο καλός, έτσι και την απόγνωση θα την αντικαταστήσει η χαρά και η ιλαρότητα.

 

Στάρετς Αντώνιος της Όπτινα, Μικρή Ρωσική κλίμακα, Εκδόσεις Πέτρου Μπότση

Νοτιάς

«…Μὰ τί γυρεύουν οἱ ψυχές μας ταξιδεύοντας

πάνω στὰ σαπισμένα θαλάσσια ξύλα

ἀπὸ λιμάνι σὲ λιμάνι;

Μετακινώντας τσακισμένες πέτρες, ἀνασαίνοντας

τὴ δροσιὰ τοῦ πεύκου πιὸ δύσκολα κάθε μέρα,

κολυμπώντας στὰ νερὰ τούτης τῆς θάλασσας

κι ἐκείνης τῆς θάλασσας,

χωρὶς ἁφὴ

χωρὶς ἀνθρώπους

μέσα σε μία πατρίδα ποὺ δὲν εἶναι πιὰ δική μας

οὔτε δική σας».

 

ἀπὸ τὴν ἔκδοση «Γιῶργος Σεφέρης, Ποιήματα»

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,

τη λάμπα κρατώ ψηλά,

να δούνε της γης οι θλιμμένοι,

να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

 

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,

σταμνί για να πιει ο καημός

κι ανάμεσά μας θα στέκει

ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

 

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,

σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός

κι εκεί καθώς θα μιλάμε

θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

 

Τάσος Λειβαδίτης

 

Δεν σε κάνει πλούσιο, ούτε το χρυσάφι, ούτε τα ρούχα, ούτε τα χρήματα, αλλά η ελεημοσύνη. Γιατί πλούσιος δεν είναι εκείνος που έχει πολλά, αλλά εκείνος που δίνει πολλά.

 

Ιερός Χρυσόστομος

Προφητείες

Οι προφητείες δεν δίνονται για να φοβόμαστε μη χαλάσει η τακτοποιημένη ζωούλα μας. Μήτε για να τρέξουμε να μαζέψουμε τρόφιμα και φάρμακα για τα επερχόμενα δεινά, τους γενικούς πολέμους, του λιμούς και τους λοιμούς.Ας το συνειδητοποιήσουμε πως αυτός ο κόσμος δεν είναι για πάντα. Κάποτε θα πεθάνουμε και το ζήτημα είναι που θα βρεθούμε μετά.

Σκοπός της προφητείας είναι η παρακίνηση σε μετάνοια. Το ξύπνημα, η αλλαγή του νου και η προσήλωση του στον Θεό. Η επιστροφή στην αλήθεια του Ευαγγελίου και η αποστροφή των πονηρών και σκοτεινών έργων. Είναι το κάλεσμα σε διόρθωση πορείας,το σάλπισμα της σωτηρίας, το βάδισμα προς το φως και την αιώνια ζωή και το γύρισμα της πλάτης στο σκοτάδι και τον θάνατο.

Αν δεν ζούμε την κάθε ημέρα με την προσμονή και την προετοιμασία για την αναχώρηση μας από τούτο εδώ τον κόσμο, τότε ναι θα φοβόμαστε και θα τρομάζουμε. Αν δεν περιμένουμε κάθε στιγμή την τελική μας κρίση από το Δημιουργό του σύμπαντος, κάθε καινούργια κρίση θα μας ταράζει, όλη την ύπαρξη μας θα πανικοβάλλει.

Μπορεί λοιπόν να νομίζουμε πως προβλέπουμε, πως ερμηνεύουμε ή και σχεδόν πως ξέρουμε κάθε προφητεία, το πώς, το πού, το πότε (περίπου), αλλά αν δεν έχουμε τον Χριστό στην καρδιά μας, στην κάθε στιγμή, στην κάθε πνοή μας τότε βρισκόμαστε μακριά από τον προορισμό μας.

© Αλέξης Αλεξάνδρου