Γιατί δεν επεμβαίνει ο Θεός;

                 

Γιατί δεν επεμβαίνει ο Θεός μέσα στην Ιστορία για να αποδώσει το δίκαιον; Πού είναι ο Θεός; Γιατί δεν βοήθησε αυτό το αεροπλάνο που έπεσε με τους 63 ανθρώπους; Γιατί εκείνο, γιατί εκείνο…; Γιατί αφήνει να πεθαίνουν παιδιά και να γίνονται σκέλεθρα τα παιδιά από την πείνα;

Αρχιμ. Αθαν. Μυτιλιναίου

 

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ «ΠΡΟΒΛΗΜΑ» ΤΗΣ ΘΕΟΔΙΚΙΑΣ

Αυτό το πρόβλημα είναι ψευδοπρόβλημα, διότι αν μελετήσει κανείς καλύτερα το λόγο του Θεού, δεν υπάρχει το θέμα της Θεοδικίας, γιατί παρέδωσε στα χέρια μας ο Θεός τη διαχείριση του εαυτού μας και των κοινωνιών μας, και της Ιστορίας.

Ο Θεός αγαπητοί μου δεν είναι χωροφύλακας, να κάθεται από πάνω και να λέει:

Α! Έλα εδώ, έλα εδώ... τι έκανες; τι έκανες; ΜΠΑΠ, Άρπα την!!!

Δεν είναι ο Θεός χωροφύλακας. Θυμηθείτε κάποιες παραβολές που φεύγει, παραδίδει λέγει τα τάλαντα ας πούμε και φεύγει.

Γυρίζει..., για να λογαριαστεί. Θα έρθει ο Κύριος, αλλά τώρα σε αφήνει διαχειριστή! Διαχειριστή της Ιστορίας!!!

Μην λοιπόν φορτώνουμε στον Θεό το γιατί δεν επεμβαίνει. Ο Θεός είναι πανταχού παρών, βλέπει τα πάντα, ξέρει τα πάντα, ξέρει και τους δικούς του.

Αλλά... αλλά δεν επεμβαίνει γιατί δεν είναι χωροφύλακας και ακόμη είναι εκείνο το φοβερό που λέει ο ψαλμωδός:

"Ινα τι ευοδούται ο ασεβής". Για πιο λόγο προκόβει ο ασεβής;

Ο ευσεβής όλο άρρωστος είναι, φτωχός είναι, τούτο, κείνο... Ενώ ο ασεβής; Προκόβει, έχει υγεία. Ξέρετε πόσα σημεία λέγεται αυτό εις την Παλαιά Διαθήκη και ιδίως εις τους ψαλμούς;

Γιατί λοιπόν ο Θεός δεν επεμβαίνει μέσα στην Ιστορία για να αποδώσει το δίκαιον;

"Ινα τι ευοδούται ο ασεβής;" Είναι ο πειρασμός της "απουσίας" του Θεού.

Τη λέξη απουσία τη βάζω εντός εισαγωγικών. Δεν απουσιάζει ο Θεός, έτσι εμείς το καταλαβαίνουμε ότι απουσιάζει ο Θεός.

Θα ήθελα να σας έλεγα ένα πολύ ωραίο παράδειγμα με τον Μέγα Αντώνιο:

 

Όταν πρωτοξεκίνησε να γίνει ασκητής είχε πάρα πολλούς πειρασμούς, φοβερούς πειρασμούς. Ήταν 18 χρονών παιδί και πήγε σε ενα τάφο, θολωτόν εννοείται, όπως ήταν την εποχή εκείνη πολλοί θολωτοί τάφοι, για να μείνει εκεί κάποιο καιρό.

Εκεί οι δαίμονες τον ετάραξαν. Μέχρι τον έδερναν, μέχρι τον εξεφόβιζαν με πολλούς τρόπους, με φωνές, με τούτα, με κείνα.

Ο Άγιος Αντώνιος έμενε σταθερός. Τον τρομοκρατούσαν για να γυρίσει πίσω.

Εκεί λοιπόν στον τάφο, που ηγωνίζετο και έτρωγε ξύλο και τα λοιπά, φώναζε: "Χριστέ μου, που είσαι; Χριστέ μου, που είσαι;" Ούτε φωνή ούτε ακρόασις. Πέρασαν αρκετές ημέρες και οι πειρασμοί πέρασαν.

Κάποια στιγμή λέγει:

- Χριστέ μου, που είσαι;

- Εδώ είμαι, Αντώνιε, ακούει μια φωνή, του Χριστού.

- Που ήσουν όταν σε φώναζα;

- Σε έβλεπα να αγωνίζεσαι.

Βλέπετε παρακαλώ; Αυτό το παράδειγμα του Μεγάλου Αντωνίου είναι εύγλωττη απάντηση στο πρόβλημα της Θεοδικίας!

 

Αρχιμ. Αθαν. Μυτιλιναίου (ομιλία)

 

Πηγή:http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Η ευθύνη και η γαλήνη

Όταν έριξα την ευθύνη των πραγμάτων πάνω μου, αμέσως η γαλήνη απλώθηκε μέσα στην ψυχή μου.

Από τη στιγμή που έριξα το βάρος στον άλλο και είπα αυτός φταίει και όχι εγώ, τότε ένιωσα μέσα μου στεναχώρια και πίκρα.

 

Μέγας Αντώνιος

Η μεγάλη αναμέτρηση

 Τίποτα στον κόσμο – ούτε η αγάπη, ούτε η καλοσύνη, ούτε η ιερότητα – έχουν κάποια αξία ή και το παραμικρό νόημα, αν ο άνθρωπος δεν κερδίσει στην αναμέτρησή του με τον θάνατο.

 

Ευγένιος Ντένις Ρόουζ, μετέπειτα π. Σεραφείμ Ρόουζ (1931-1982)

 

Ρίζα κάθε καλού έργου είναι η ελπίδα της ανάστασης. Γιατί η προσδοκία της απολαβής δυναμώνει την ψυχή, για να εργάζεται το αγαθό. Ο κάθε εργάτης είναι έτοιμος να υπομείνει κόπους και μόχθους, αν προβλέπει ότι θα πάρει μισθό για τους κόπους του. Έτσι γίνεται και με κάθε ψυχή. Όταν αυτή πιστεύει στην ανάσταση, είναι φυσικό να προσέχει τον εαυτό της. Αν όμως δεν πιστεύει στην ανάσταση, παραδίνεται στη φθορά και την καταστροφή.

 

Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων

Αλίμονο σε σένα ψυχή , διότι δεν ανέχεσαι μια μικρή θλίψη

Αλίμονο σε σένα ψυχή , διότι δεν ανέχεσαι μια μικρή θλίψη , που σου προξενεί ο αδελφός σου ή έναν αυστηρό λόγο, αλλά αμέσως προχωρείς σε λογομαχία και σε αντίδραση και χάνεις το στεφάνι της υπομονής και της πραότητας και καταδικάζεσαι αιώνια μαζί με τους μνησίκακους.

 

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

Πηγή:proskynitis.blogspot.com

Ο άνθρωπος έχει φτιαχτεί αιώνιος όπως ο Πλάστης του - Σάββατο των ψυχών

" Έμαθα πως έχασες τον πατέρα σου και τα πεθερικά σου, μέσα σε λίγο διαστημα " μου είπε λυπημένος ένας γνωστός μου πρόσφατα.

Μα χάνονται οι άνθρωποι, διαμαρτυρήθηκε αμέσως η ψυχή μου. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο για να χαθεί; Μήπως ο Θεός μας, είναι Θεός χαμένων, Θεός νεκρών, Θεός μελλοντικών σκουπιδιών; Το πρόβλημα μας  τελικά και το μεγάλο κρίμα μας δεν είναι ο θάνατος, αλλά η έλλειψη πίστης σε Αυτόν που νίκησε τον θάνατο.

 Τίποτε δεν χάνεται, κανένας δεν χάνεται. Ο άνθρωπος έχει φτιαχτεί αιώνιος όπως ο πλάστης του. Τίποτε δεν χάνεται, απλά αλλάζει μορφή, τίποτε δεν πεθαίνει απλά ζει διαφορετικά σ' έναν κόσμο δίχως πόνο, οδύνη και στεναγμούς.

Αυτοί που φεύγουν, δεν φεύγουν οριστικά, είναι στο διπλανό δωμάτιο. Σε βλέπουν, σε ακούνε που ψιθυρίζεις έμπονες προσευχές, σε συναντούν τις μεγάλες ώρες της σιωπής και των δακρύων, σε αγκαλιάζουν νοερά την ευλογημένη στιγμή που με κατάνυξη μεταλαμβάνεις των αχράντων μυστηρίων.

Όχι δεν χάνονται οι άνθρωποι... Ο Σάββας , η Μαρία, ο Γιώργος, ο Αλέξανδρος, η Ελένη...δεν χάθηκαν, ζουν. Ζουν και περιμένουν να ανταμώσουμε όλοι μαζί ξανά, οριστικά και αμετάκλητα στη μεγάλη αγκαλιά του Θεού.

Αξίωσε μας Κύριε...

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Χωράει στην καρδιά

"Δεν το χωράει ο νους μου". Αυτό μου είπε πρόσφατα ένας κοντινός μου ανθρωπος αρνούμενος να δεχτεί πως με τη Θεία Κοινωνία δεν μεταδίδεται ασθένεια.

Το θέμα δεν είναι να σε πείσω με επιχειρήματα αδερφέ μου. Η ουσία δεν είναι να σου προσκομίσω αποδείξεις. Εδώ αυτό που προσμετράται είναι η πίστη μας. Εδώ δεν μετράει το διάβασε για να καταλάβεις, αλλά το πίστεψε για να βιώσεις, μέσα στην ψυχή σου να το νιώσεις. Εδώ σκίζουμε τα πτυχία μας, τις γνώσεις μας, παραμερίζουμε την κοσμική εξυπνάδα μας και σκύβουμε μπροστά στο μέγα μυστήριο του Θεού.

Γιατί μπορεί το θαύμα  να μην το χωράει ο νους, αλλά σίγουρα το χωράει μια πιστή και ταπεινή καρδιά.

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 

Οί πνευματικοί άνθρωποι κρίνουν κατά πνεύμα ενώ οί σωματικοί κατά σώμα

Άς φυλαγόμαστε εμείς οί χριστιανοί νά μήν κρίνουμε μονάχα κατά σώμα.

Στήν ούσία, τό πνεύμα τού ανθρώπου ύπόκειται σέ πλήθος επιδράσεων άπό τίς πνευματικές δυνάμεις, πού σάν τό ρεύμα διασταυρώνονται μέσα του μέ τόν ίδιο τρόπο μέ τόν όποιο καί τό σώμα ύπόκειται στήν επίδραση πολλών καί διαφορετικών φυσικών δυνάμεων.

Ό μή πνευματικός άνθρωπος τών αισθήσεων τρέφεται μέ τά χλωρά φύλλα τών πολλών συζητήσεων καί πάντοτε μένει νηστικός καί βασανιζόμενος άπό τήν πείνα.

Ό πνευματικός άνθρωπος αναζητά τόν πυρήνα αυτών τών συζητήσεων καί τρεφόμενος μέ αύτόν τόν πυρήνα είναι χορτασμένος καί γεμάτος γαλήνη.

Τό πιό χτυπητό χαρακτηριστικό του πνευματικού ανθρώπου είναι τό ότι δέν είναι ικανοποιημένος μέ τόν εαυτό του.

Δέν υπάρχει πιό δύσκολο πράγμα άπό τό νά εξηγείς τά πνευματικά ζητήματα σέ ανθρώπους πού σκέφτονται καί ενεργούν κατά σώμα.

 

Πηγή: http://inpantanassis.blogspot.com/2019/03/blog-post_74.html#more