Τετάρτη 12 Ιουνίου 2024

Να συμφιλιώνεσαι με τις περιπέτειες της ζωής

 

Εάν δεν μάθεις να παραμένεις ανενόχλητος από αυτές τις περιπέτειες της ζωής, συνεχώς θα ταράσσεσαι και το αίτιο θα είναι η αντίθεση του εαυτού σου με εκείνο που σου έρχεται. Μάθε λοιπόν να είσαι ήρεμος και αδιάφορος ως προς όλα. Ότι θα σου έρθει, και ο μεγαλύτερος πειρασμός και η μεγαλύτερη δυσκολία και ο μεγαλύτερος θάνατος, ύψος, βάθος, ότι και αν είναι αυτό, δέξου το εσύ σαν κάτι το καλώς ερχόμενον, γνωρίζει ο Θεός. Με αυτό θα συνεργήσει ο Θεός να πας στη δική του βασιλεία. Να συμφιλιώνεσαι με τις περιπέτειες της ζωής.

 

Από το βιβλίο Αρχ.Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου – Περί Προσευχής, Ερμηνεία στον Όσιο Νείλο τον ασκητή

 


«Να μην κρατάς κακία, να έχεις απλότητα»

Την ταπείνωση την δίνει ο Θεός. Δεν μπορείς να την αποκτήσεις μόνος σου. Δεν γίνεται. Σου την δίνει Εκείνος. Και για να σου την δώσει, χρειάζονται μερικά πράγματα: Να μην κρατάς κακία, να έχεις απλότητα, να κάνεις μετάνοιες. Κάτι γίνεται μέσα στην καρδιά και έρχεται η Χάρη.

Ο σπόρος δουλεύει μέσα στην γη και πετάει δύο φυλλαράκια. Αν δεν έρθει όμως ο ήλιος και η βροχή, θα μαραθούν, δεν θα μεγαλώσουν. Έτσι, κάτι μέσα μας, πρέπει να σπάσει το περίβλημα, την άσφαλτο και να πετάξει δύο φυλλαράκια.

Τότε θα έρθει και η Χάρη, θα τα λούσει και θα μεγαλώσουν. Και η Χάρη έρχεται πιο γρήγορα από τον ήλιο. Έρχεται αμέσως, μόλις αρχίσει η προσπάθεια, για να σπάσει το σκληρό αυτό περίβλημα.

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

 

Πηγή

Τρίτη 11 Ιουνίου 2024

Απιστία, η νόσος των μορφωμένων

Λένε ότι οι μορφωμένοι δύσκολα πιστεύουν στον Θεό. Κι όταν ακόμη πιστεύουν δύσκολα φθάνουν σ’ εκείνη την απλοϊκή πίστη που δίδαξε ο Χριστός.

Ναι μεν, άλλα.

Όλα τα βλέπουν με το δικό τους φακό. Γι’ αυτό και όλες οι αμφισβητήσεις, όλες οι αιρέσεις από τους μορφωμένους προήλθαν. Δεν μπορούσαν να φθάσουν σ’ αυτό το ύψος της απλής πίστης, όπως εκείνη που είχε η απλή εκείνη γυναικούλα του ευαγγελίου που ζητούσε να ακουμπήσει μόνο στα ιμάτια του Χριστού για να σωθεί.

Κι επειδή δεν μπορούν να την φθάσουν στην πίστη της, την αμφισβητούν. Την χλευάζουν. Αν τύχει μάλιστα ο μορφωμένος να είναι και βολεμένος και συμπλέει με το κατεστημένο, δύσκολα έρχεται σε ρήξη με την αμαρτία και την αδικία. Σιωπά. Δεν παίρνει θέση.

Κάτι που έκαναν τότε για παράδειγμα ένας Ιωάννης Πρόδρομος ή ένας ιερός Χρυσόστομος, όταν κατήγγειλαν το αμαρτωλό καθεστώς. Προτιμάνε το βόλεμα. Δεν ταράζουν τα νερά. Διότι η απλοϊκή πίστη έχει κόστος, έχει αγώνα.

Θέλει ταπείνωση, θέλει υπομονή, θέλει θυσίες. Και αυτά δεν είναι εύκολα πράγματα για τον κόσμο τού αιώνος τούτου.

 

Βιβλίο : “ΨΩΜΙ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ”  Του διδασκάλου Ι. Στόγια. σελ.49-50

Όταν διαπιστώνουμε, ότι υστερούμε σε αρετές

Λες, ότι δεν έχεις κάμει καμιά πνευματική προκοπή μέχρι τώρα, επειδή αυτό διαπιστώνεις! Δεν έχεις δίκιο. Μόνο τα αισθήματα αυτά μπορούν να σπείρουν την αληθινή ταπείνωση μέσα στην καρδιά σου. Και όταν αποκτήσεις πραγματική συναίσθηση, ότι στερείσαι καρπών πνευματικών, τότε μόνο θα το καταλάβεις καλά ότι πρέπει να καταβάλεις αμείωτη προσπάθεια να βιάσεις τον εαυτό σου, χάρη του Χριστού.

Όταν διαπιστώνουμε, ότι υστερούμε σε αρετές· όταν δηλαδή δεν έχουμε καλή ιδέα για τον εαυτό μας, να μη το ξεχνάμε ότι αυτό και μόνο έχει την δύναμη να ελκύσει επάνω μας το εύσπλαχνο όμμα του Θεού. Και τότε ο Θεός θα μας δώσει ελπίδα. Και θα μας ενδυναμώσει εναντίον του ψυχοφθόρου πνεύματος της απογνώσεως.

Όταν δεν έχουμε επιτυχία στις αρετές, άλλος δρόμος για την σωτηρία μας από την ταπείνωση δεν υπάρχει. Η υπερηφάνεια, ακόμη και όταν είναι ενωμένη με αρετές, είναι μισητή στον Θεό. Και αντίθετα. ‘Ακόμη και μια μόνο ταπεινή σκέψη μας, δεν θα την λησμονήσει ποτέ!

 

Από το βιβλίο Στάρετς Λεωνίδας της Όπτινα. Πνευματικές νουθεσίες.

 

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2024

Μας το είπε η καρδιά μας

Από πού γνωρίζουμε ότι υπάρχει ο πνευματικός κόσμος; Ποιος μας είπε ότι υπάρχει; Αν μας το ρωτήσουν οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στη θεία αποκάλυψη θα τους απαντήσουμε το εξής, «μας το είπε η καρδιά μας». Διότι υπάρχουν δύο τρόποι το να γνωρίσει κανείς κάτι, ο πρώτος είναι αυτός για τον οποίο μιλάει ο Γέκκελ και τον οποίο χρησιμοποιεί η επιστήμη για να γνωρίσει τον υλικό κόσμο. Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος που η επιστήμη δεν τον ξέρει και δεν θέλει να τον ξέρει. Είναι η γνώση μέσω καρδιάς. Η καρδιά μας δεν είναι μόνο το κεντρικό όργανο του κυκλοφοριακού συστήματος, είναι και όργανο με το οποίο γνωρίζουμε τον άλλο κόσμο και αποκτάμε την ανώτατη γνώση. Είναι το όργανο που μας δίνει την δυνατότητα να επικοινωνούμε με τον Θεό και τον άνω κόσμο. Σ' αυτό μόνο εμείς διαφωνούμε με την επιστήμη.

Εκτιμώντας τις μεγάλες επιτυχίες και τα κατορθώματα της επιστήμης, καθόλου δεν αμφισβητούμε την μεγάλη της σημασία και δεν περιορίζουμε την επιστημονική γνώση. Εμείς λέμε μόνο στους επιστήμονες, «δεν έχετε εσείς την δυνατότητα με τις μεθόδους σας να ερευνάτε τον πνευματικό κόσμο, εμείς όμως μπορούμε να το κάνουμε με την καρδιά μας».

 

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας Λόγοι και Ομιλίες


Το θαύμα της ευγνωμοσύνης

Έχουμε συνηθίσει να νομίζουμε ότι το θαύμα είναι κάτι υπερφυσικό, που βγαίνει πέρα από τα όρια του συνηθισμένου γήινου κόσμου. Ή, στη χειρότερη περίπτωση, αποκαλούμε θαύμα κάποιες καταπληκτικές τεχνικές εφευρέσεις, έργα μεγάλης κλίμακας που καταπλήσσουν τη φαντασία. Αυτό που έχουμε μπροστά μας, το καθημερινό και το κοινότοπο, δεν το αποκαλούμε θαύμα, αλλά το αντιλαμβανόμαστε με τον ίδιο τρόπο, καθημερινά και κοινότοπα. Και φυσικά, δεν πρόκειται να ευχαριστούμε τον Δημιουργό για τόσο ασήμαντα πράγματα.

Για παράδειγμα, ένα άνετο διαμέρισμα ή σπίτι με όλες τις ανέσεις: νερό στη βρύση, ηλεκτρικό ρεύμα, φυσικό αέριο, θέρμανση, αποχέτευση, διαδίκτυο. Θαύμα; Πού να δεις το θαύμα! Αυτό είναι το φόντο της ρυθμισμένης μας ζωής, χωρίς το οποίο δε νοείται η άνεση στο σήμερα. Για ποιο πράγμα να ευγνωμονούμε; Και ποιον; Τον υδραυλικό, τον ηλεκτρολόγο, την υπηρεσία φυσικού αερίου; Πρέπει πάντως να ευχαριστούμε. Τον Θεό να ευχαριστούμε για αυτά τα θαύματα κοινής ωφέλειας.

Το πρωί, όταν πλενόμαστε με το νερό της βρύσης, ας πούμε από καρδιάς: «Κύριε, Σε ευχαριστώ για τούτο το δώρο του νερού. Μη μου στερήσεις το δώρο του νερού ζώντος, που ρέει στην αιώνια ζωή, που είναι η ζωοποιός χάρη Σου!»

Όταν ανάβουμε τα φώτα στο δωμάτιο, ας θυμηθούμε ξανά τον Θεό: «Σε ευχαριστούμε, Κύριε, για τούτο το φως, δώρισέ μας το Θαβώρειο φως της αλήθειας Σου!»

Καθώς ανάβουμε το μάτι της κουζίνας ή ανοίγουμε τη σόμπα αερίου, ας πούμε με την καρδιά μας: «Σε ευχαριστούμε, Κύριε, για το δώρο αυτής της φυσικής φωτιάς, δώρισέ μας τη φωτιά της αγάπης Σου!»

Πηγαίνουμε καθημερινά για ψώνια και δεν εκπλησσόμαστε με την αφθονία των τροφίμων στα ράφια, όμως και αυτό είναι ένα μικρό θαύμα: «Κύριε, Σε ευχαριστούμε για αυτή την αφθονία των δώρων Σου, μη μας στερήσεις την αφθονία των ουράνιων δώρων Σου!». 

Κάθε πρωί βγαίνουμε από το σπίτι μας, το διαμέρισμά μας, και κάθε βράδυ επιστρέφουμε. Είναι και αυτό θαύμα που έχουμε δικό μας σπίτι! Επομένως, όταν κλείνουμε την εξώπορτα πίσω μας ή όταν την ανοίγουμε επιστρέφοντας, ας κάνουμε μια προσευχή: «Κύριε, Σε ευχαριστούμε για αυτό το επίγειο σπίτι που μας έδωσες! Μη μας στερήσεις και το ουράνιο, το αιώνιο σπίτι Σου!».

Στην πραγματικότητα, κάθε μέρα και κάθε νύχτα που ζούμε είναι ένα θαύμα του Θεού, ο Οποίος παρατείνει τη ζωή μας λόγω της αγάπης Του και όχι επειδή το αξίζουμε. Αφού μπορεί να πεθάνουμε ανά πάσα στιγμή, το γεγονός ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί δεν αποτελεί θαύμα; Οπότε, όταν ξυπνάμε το πρωί και στεκόμαστε μπροστά στις εικόνες, η πρώτη προσευχή της ημέρας ας είναι το: «Κύριε, Σε ευχαριστώ για τη νύχτα που πέρασε, ευλόγησέ με για αυτήν την ημέρα, που την αφιερώνω σε Σένα, σώσε και διαφύλαξέ με σε όλους τους δρόμους μου!», «Υπεραγία Θεοτόκε, Σε ευχαριστώ για τη νύχτα που πέρασε, ευλόγησέ με για την ημέρα που αρχίζει. Βοήθησέ με σε όλα μου τα έργα προς δόξα του Υιού Σου!», «Άγγελε του Θεού, Άγιε μου φύλακα, σ’ ευχαριστώ για τη νύχτα που πέρασε, ευλόγησέ με για την ημέρα που αρχίζει, προστάτεψέ με και διαφύλαξέ με από κάθε κακό!».

 

Κάθεσαι στο τραπέζι για να φας; «Κύριε, Σε ευχαριστώ για αυτά τα νόστιμα ελέη σου, μη μου στερήσεις τα ελέη Σου τα ουράνια!»

Όπου κι αν κοιτάξουμε, παντού υπάρχουν θαύματα και παντού υπάρχει λόγος για ευγνωμοσύνη. Η δουλειά που αποφέρει εισόδημα, η οικογένεια, τα παιδιά, οι φίλοι, η υγεία, η διαύγεια του νου και η νηφαλιότητα της σκέψης... Πολλοί δεν τα έχουν αυτά που έχουμε εμείς.

Αλλά το κύριο θαύμα της ζωής μας, το σωτήριο θαύμα, είναι το θαύμα της πίστης, το θαύμα της αγάπης προς τον Θεό, και για αυτά τα θαύματα πρέπει αδιαλείπτως να υψώνουμε τις προσευχές ευχαριστίας. Πρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό για το ίδιο το δώρο της ευγνωμοσύνης, διότι αυτή ενσταλάζεται στην καρδιά που αγαπά τον Θεό, και αυτό γίνεται με τη βοήθεια του Θεού. Πώς να μη θυμηθούμε εδώ τη ζωογόνο συμβουλή του Αγίου Αποστόλου Παύλου: «Πάντοτε χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε» (Α΄ Θεσ. 5: 16-18).

Εν κατακλείδι, θέλω να πω ότι πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε το μεγάλο μέσα στο μικρό και να ευχαριστούμε για το μικρό, τιμώντας το μεγάλο. Ως ανταμοιβή για αυτό θα εγκατασταθεί στην καρδιά μας μια ήρεμη χαρά εν Κυρίω, θα κατοικήσει στην ψυχή μας ειρήνη και ησυχία που δεν σαλεύονται με τίποτα. Ο δρόμος προς το θαύμα της ανθρώπινης ευτυχίας είναι ένας δρόμος της αδιάλειπτης ευγνωμοσύνης. Δοκιμάστε το, και θα δείτε πώς θα αλλάξει ολόκληρη η ζωή σας.....

 

Αρτέμιος Σλιόζκιν

 

Πηγή

Κυριακή 9 Ιουνίου 2024

Αν δεν μού ‘δινες την ποίηση, Κύριε

«Αν δεν μού ‘δινες την ποίηση, Κύριε,

δεν θα ‘χα τίποτα για να ζήσω.

Αυτά τα χωράφια δεν θα ‘ταν δικά μου.

Ενώ τώρα ευτύχησα να ‘χω μηλιές,

να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,

να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο,

η έρημός μου λαό,

τα περιβόλια μου αηδόνια.

 

Όμως,

δεν ξοδεύω τον ήλιο σου άδικα.

Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ' ό,τι μου δίνεις.

Γιατί σκέφτομαι την ερμιά

και τις κατεβασιές του χειμώνα

Γιατί θα ‘ρθει το βράδι μου.

Γιατί φτάνει οπού να ‘ναι το βράδι μου, Κύριε,

και πρέπει να ‘χω κάμει πριν φύγω

την καλύβα μου εκκλησιά

για τους τσοπάνηδες της αγάπης».

 

Νικηφόρος Βρεττάκος, «Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε»,