Γιατί ο Κύριος δέν εκπληρώνει πάντοτε τα αιτήματα μας

Η προσευχή ποτέ δεν πάει χαμένη, είτε ο Θεός μάς εισακούει είτε όχι. Και φυσικό είναι να μη μας εισακούει πάντα, γιατί συχνά Του ζητάμε πράγματα άχρηστα και ανώφελα. Και τότε όμως, εκτιμώντας τον κόπο της προσευχής μας, μας δίνει, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, κάτι άλλο, χρήσιμο και ωφέλιμο.

Αυτός που σας είπε, “Και τι κέρδισες ώς τώρα από την προσευχή;”, είναι ανόητος. Εμείς, όταν προσευχόμαστε, ζητάμε από το Θεό κάτι που θεωρούμε αγαθό. Αν, όμως, στην πραγματικότητα είναι ή θα αποβεί επιζήμιο –και αυτό το ξέρει ο Παντογνώστης-, τότε Εκείνος δεν εκπληρώνει το αίτημά μας. Μήν εκπληρώνοντάς το, λοιπόν, μάς ευεργετεί, γιατί αλλιώς θά παθαίναμε κακό, κακό πού δέν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε.

 

“Χειραγωγία στην πνευματική ζωή” Οσίου Θεοφανούς του Εγκλείστου

 

Φώτης Κόντογλου: Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων

Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των πικραμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων, η μάνα των ορφανεμένων.

Η θρησκεία του Χριστού είναι πονεμένη θρησκεία, ο ίδιος ο Χριστός καρφώθηκε απάνω στο ξύλο κ’ η μητέρα του η Παναγία πέρασε κάθε λύπη σε τούτον τον κόσμο.

Γι’ αυτό καταφεύγουμε σε Κεινη που την είπανε οι πατεράδες μας:

«Καταφυγή», «Σκέπη του κόσμου», «Γοργοεπήκοο», «Γρηγορούσα», «Οξεία αντίληψη», «Ελεούσα», «Οδηγήτρια», «Παρηγορίτισσα» και χίλια άλλα ονόματα, που δεν βγήκανε έτσι απλά από τα στόματα, αλλά από τις καρδιές που πιστεύανε και που πονούσανε.

Μονάχα στην Ελλάδα προσκυνιέται η Παναγία με τον πρεπούμενο τρόπο ήγουν με δάκρυα με πόνο και με ταπεινή αγάπη.

Γιατί η Ελλάδα είναι τόπος πονεμένος, χαροκαμένος, βασανισμένος από κάθε λογής βάσανο.

Κι από τούτη την αιτία το έθνος μας στα σκληρά τα χρόνια βρίσκει παρηγοριά και στήριγμα στα αγιασμένα μυστήρια της ορθόδοξης θρησκείας μας, και παραπάνω από όλα στο Σταυρωμένο το Χριστό και στη χαροκαμένη μητέρα του, που πέρασε την καρδιά της σπαθί δίκοπο.

Σε άλλες χώρες τραγουδάνε την Παναγία με τραγούδια κοσμικά, σαν νάναι καμιά φιλενάδα τους, μα εμείς την υμνολογούμε με κατάνυξη βαθειά, θαρρετά μα με συστολή, με αγάπη μα και με σέβας, σαν μητέρα μας μα και σαν μητέρα του Θεού μας.

Ανοίγουμε την καρδιά μας να τη δει τι έχει μέσα και να μας συμπονέσει.

Η Παναγία είναι η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας, «το χαροποιόν πένθος», «η χαρμολύπη» μας, «ο ποταμός ο γλυκερός του ελέους», «ο χρυσοπλοκώτατος πύργος και η δωδεκάτειχος πόλις».

 

Πηγή

Θαυμαστά σημεία μετά τη κοίμηση του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή

Αμέσως μετά την οσιακή κοίμησί του, (15 Αυγούστου 1959) αναλάβαμε τα μοναχικά χριστιανικά μας καθήκοντα απέναντι στον κεκοιμημένο Γέροντά μας. Τον καθαρίσαμε, τον πλύναμε και τον αλλάξαμε, αλλά μας ξέφευγε από τα χέρια, διότι λύγιζε το σώμα του. Δεν υπήρχε νεκρική ακαμψία και παρέμενε ευλύγιστος σαν να κοιμόταν.

Φυσιολογικά, μετά τον θάνατο, επέρχεται μυική ακαμψία στο λείψανο του νεκρού. Εν τούτοις όμως, οι μοναχοί και οι μοναχές δεν «ξυλιάζουν» όταν πεθάνουν. Το σώμα του νεκρού μοναχού παραμένει ελαστικό, όπως ενός ανθρώπου που κοιμάται, δεν γίνεται σκληρό σαν σανίδα όπως του λαικού ανθρώπου. Όσες ώρες και να περάσουν και όσες μέρες, ο μοναχός παραμένει ευλύγιστος.

Μόλις πάρη κάποιος το μοναχικό Σχήμα, αμέσως αποκτάει αυτό το ιδίωμα, αυτό το υπερφυσικό σημείο. Ακόμα και αμαρτωλός να πεθάνη ο μοναχός, δεν δοκιμάζει νεκρική ακαμψία! Μόνο που θα πάρη το Σχήμα κάποιος, έστω και μια ώρα να είναι μοναχός, καταργούνται για ωρισμένο χρόνο τα νεκρικά φυσικά ιδιώματα. Κατά πρώτον, για να δείξη ο Θεός την ευαρέσκειά Του στην μοναχική πολιτεία. Κατά δεύτερον, για να πιστοποιήση ότι ο θάνατος δεν είναι τέρμα, αλλά είναι ύπνος. Εξ ου και τα νεκροταφεία λέγονται κοιμητήρια. Κοιμήθηκε ο χριστιανός, ναί! Αλλά μια μέρα θα ξυπνήση.

Την επαύριον θάψαμε τον αγαπημένο μας Γέροντα. Όταν κατεβάσαμε το λείψανό του στον τάφο, το σώμα του δίπλωσε, λύγιζε ακόμη. Η κηδεία του έγινε κατά την απαίτησί του εκεί που τελειώθηκε. Ήλθαν όλοι οι πατέρες της Σκήτης, διότι τους αγαπούσε όλους και όλοι τον αγαπούσαν και τον σέβονταν.

Τον είχαμε στον ναό και λειτούργησα την άλλη μέρα. Νιώθαμε Πάσχα, είχαμε Ανάστασι, Διακαινήσιμο Εβδομάδα. Δεν υπήρχε θλίψις μόνο αναστάσιμη χαρά εξ ουρανού κατερχόμενη.

 

Κάποτε ρώτησα έναν μεγάλο ασκητή:

-Πάτερ, γιατί αισθανθήκαμε Πάσχα στην κοίμησι του Γέροντός μας;

-Είναι χαρακτηριστικό το αναστάσιμο αυτό αισθητήριο, που σφραγίζει την πληροφορία ότι πρόκειται για άγιον άνθρωπο.

 

Μετά την τεσσαρακοστή ημέρα, που τελέσαμε το μνημόσυνό του, σταμάτησε και η αναστάσιμη αυτή χαρά.

Πράγματι, οι άγιοι άνθρωποι αφήνουν σ’ αυτούς που έχουν ψυχικό δεσμό, μετά την κοίμησί τους, την αναστάσιμη χαρά. Γι’ αυτό και δεν λυπηθήκαμε, και αισθανθήκαμε τέτοια χαρά, που δεν την είχαμε όσο ζούσε ο Γέροντας και επί πολλές ημέρες. Βέβαια, αισθανόμασταν λύπη για την στέρησι του Γέροντός μας, αλλά νιώθαμε κυρίως την «άνωθεν» ειρήνη και μακαριότητα μέσα μας, κι’ έτσι δημιουργήθηκε το πνεύμα της χαρμολύπης, χαρά και πένθος μαζί. Η ευλογία του Θεού δεν εκδηλώθηκε μόνο ως χαρά και ευτυχία, αλλά και ως σύνεσις. Ο παπα-Χαράλαμπος παρατήρησε ότι μετά την κοίμησι του Γέροντος, άνοιξε ο νούς του τόσο πολύ, που δεν μπορούσε να το περιγράψη.

Για την κηδεία του Γέροντος, ήλθαν δύο παπάδες να ψάλλουν τα νεκρώσιμα τροπάρια, επειδή ο παπα-Χαράλαμπος δεν ήξερε να ψάλλη.

Μαζί με τους ιερείς άρχισε να ψάλλη κι’ εκείνος και τέτοια κατανόησι των τροπαρίων είχε που δεν μπορούσε να βαστάξη την Χάρι. Τόση ήταν η Χάρις από την κατανόησί τους, ώστε δεν μπόρεσε να κοιμηθή για δύο-τρεις ημέρες. Και την τρίτη ημέρα, μας είπε ο παπα-Χαράλαμπος ότι είδε το εξής όραμα: «Διάβαζα το Ευαγγέλιον και απέναντί μου ήταν ο Γέροντας πολύ φωτεινός, γεμάτος παράσημα, έλαμπε ολόκληρος και φοβόμουν να τον κοιτάξω. Ύστερα που τελείωσα το Ευαγγελικό ανάγνωσμα ξύπνησα και σκέφθηκα αμέσως τι παρρησία θα έχη ο Γέροντας πάνω στον θρόνο του Θεού!»

Ζώντος του Γέροντος είχε έλθει σε μας καναδυό φορές ο επίσκοπος Βοστώνης Αθηναγόρας και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Μεγάλης Βρετανίας. Του είχε μιλήσει ο πατήρ Παντελεήμων για τον Γέροντα και έτσι εκείνος τον ευλαβείτο πολύ. Όταν ο Γέροντας κοιμήθηκε, ο Σεβασμιώτατος τον είδε σε όραμα να μπαίνη στο δωμάτιό του και ξαφνιάσθηκε, διότι δεν ήξερε ότι ο Γέροντας είχε κοιμηθή.

 

Φώναξε τότε τον πατέρα Παντελεήμονα και του λέει:

-Είδα τον Γέροντα! Τι συμβαίνει;

Εμείς δεν είχαμε τηλέφωνο, για να μας πάρη αμέσως. Γι’ αυτό και μας έγραψε γράμμα τι είδε. Τότε του απαντήσαμε ότι εκοιμήθη ο Γέροντας γι’ αυτό και τον είδε.

Και η μοναχή Ευπραξία είδε οφθαλμοφανώς, (με τα σαρκικά της μάτια), τον Γέροντά της Ιωσήφ την ημέρα που εκοιμήθη. Μπήκε μέσα στο δωμάτιό της στην Θεσσαλονίκη. Εκείνη τα ’χασε! Και τον ρώτησε με έκπληξι:

-Τι γυρεύεις εσύ εδώ; Μήπως πέθανες;

-Ναί, αλλά πέρασα να σε χαιρετήσω!

Και με τα λόγια αυτά ο Γέροντας εξαφανίσθηκε.

 

Πηγή: Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης, Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (1897-1959)

Όσιος Δωρόθεος

 Ημερομηνία Εορτής: 13/08/2024

H διάκρισις εν λόγοις σοις ερρύη,

Ω Δωρόθεε των μοναστών το κλέος.

 

Ο αββάς (πατήρ) Δωρόθεος είναι μεγάλη ασκητική μορφή του 6ου αιώνος μ.Χ., που όμως στον πολύ κόσμο παραμένει άγνωστη.

Σε νεαρή ηλικία εγκαταβίωσε σε κοινόβιο Μοναστήρι, στο οποίο ηγούμενος ήταν ο αββάς Σέριδος. Σε κοντινή απόσταση από το Μοναστήρι ζούσαν τότε οι δυο μεγάλοι ασκητές Βαρσανούφιος και Ιωάννης, οι οποίοι είναι γνωστοί από το βιβλίο «Βίβλος Βαρσανουφίου και Ιωάννου», που περιέχει τις σοφές απαντήσεις που έδιδαν σε διάφορα ερωτήματα πνευματικής φύσεως. Επειδή ήσαν έγκλειστοι, ελάμβαναν γραπτώς τις ερωτήσεις και πάλι γραπτώς έδιναν τις απαντήσεις. Ο Όσιος Δωρόθεος, αυτούς τους αγίους ησυχαστάς, τους ευλαβείτο πάρα πολύ και με την σύμφωνη γνώμη του ηγουμένου Σερίδου τους συμβουλευόταν για κάθε σοβαρό θέμα, που είχε σχέση με την πνευματική του πορεία και χωρίς την σύμφωνη γνώμη τους τίποτα δεν έπραττε. Στο συναξάρι του οσίου Δωροθέου αναφέρονται ερωτήσεις του προς τους μεγάλους αυτούς ασκητές, καθώς και οι σοφές απαντήσεις που λάμβανε. Αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα. Κάποτε ο λογισμός τον ξεσήκωσε να φύγει από το Μοναστήρι και να πάει στην έρημο, για να ζήσει με περισσότερη ησυχία και προσευχή, αφού στο Νοσοκομείο της Μονής, όπου διακονούσε, είχε πολλούς περισπασμούς και δεν εύρισκε ησυχία και αρκετό χρόνο για προσευχή και ανησυχούσε μήπως έτσι «χάσει την ψυχή του». Φανέρωσε τον λογισμό του στον αββά Ιωάννη, όπως το συνήθιζε, και στην συνέχεια του έκανε υπακοή. Η πραγματικά θεόπνευστη συμβουλή του μεγάλου ασκητού σημάδεψε την ζωή και την μεγάλη πνευματική πορεία του νεαρού τότε μοναχού Δωροθέου. Του είπε ότι ησυχία είναι το να φυλάσσει κανείς την καρδιά του από δόσεως και λήψεως και ανθρωπαρεσκείας και των λοιπών ενεργειών. Για να δρέψει τους καρπούς της ησυχίας πρέπει πρώτα να βγάλει φύλλα της ασκήσεως και της πρακτικής ζωής. Δηλαδή να κάνει υπακοή και υπομονή. Αλλά και ο αββάς Βαρσανούφιος, που είχε και αυτός ερωτηθεί, έδωσε την ίδια απάντηση. Έτσι ο Δωρόθεος παρέμεινε στην υπακοή, την διακονία και την υπομονή και σημείωσε μεγάλη πρόοδο στην πνευματική ζωή.

Όταν όμως ήλθε το «πλήρωμα του χρόνου», αναχώρησε στην έρημο, σε ώριμη πλέον πνευματική ηλικία. Ήθελε να ζήσει και να τελειώσει την ζωή του ως ησυχαστής. Ο Θεός όμως είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν, αφού τον ήθελε ποιμένα και οδηγό ψυχών. Όσο απέφευγε την ευθύνη, τον περισπασμό και την δόξα, τόσο αυτά τον καταδίωκαν. Γύρω του μαζεύτηκε ένας μεγάλος αριθμός μοναχών, γεγονός που τον ανάγκασε να συστήσει Μοναστήρι.

Ο Όσιος Δωρόθεος αφού έζησε ασκητικά, απεβίωσε ειρηνικά.

Λόγοι του Οσίου Δωρόθεου, βρίσκονται στις «Κατηχήσεις» του Θεοδώρου του Στουδίτου ενώ σώζονται και αρκετά συγγράμματα του.

Στο συλλογικό έργο «Αββά Δωροθέου - Έργα ασκητικά», αναφέρονται οι λόγοι και οι διδασκαλίες προς τους μαθητές του. Οι διδασκαλίες αυτές είναι μάλλον προφορικές ομιλίες, που μας διασώθηκαν με χειρόγραφα των ακροατών του, οι οποίοι αρχικά κατέγραψαν τα κεντρικότερα σημεία και νοήματα κάθε θέματος και αργότερα με την επίβλεψή του τα ανέπτυξαν. Μερικές από αυτές είναι: «Για την αποταγή», «για την ταπεινοφροσύνη», «για την συνείδηση», «για το κτίσιμο και αρμολόγημα των αρετών της ψυχής», «για το ότι πρέπει να φροντίζουμε να κόβουμε γρήγορα τα πάθη πριν εξοικειωθεί μαζί τους η ψυχή», «για τις άγιες νηστείες» κ.λ.π. Πρόκειται για καταπληκτικές ομιλίες, που δίνουν απάντηση σε μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα, δημιουργούν έμπνευση, αλλά και έφεση για βίωση της ορθόδοξης πνευματικής ζωής.

 

Πηγή

simeiakairwn.wordpress.com

Η χρεοκοπία όλων των ελπίδων για έναν παράδεισο χωρίς Θεό

«Ο κόσμος αυτός εξελίσσεται σε μια θανατερή απειλή. Ενα είναι το γνώρισμα αυτού του πολιτισμού: θέλησε να θεμελιώσει την άρνηση του Θεού! Θέλησε να θεοποιήσει τον άνθρωπο, τη δύναμη του ανθρώπου, τη σοφία του ανθρώπου, τη λογική του ανθρώπου. Κάποτε αυτός ο ορθός λόγος, ο ορθολογισμός, θεωρήθηκε το θεμέλιο πάνω στο οποίο θα χτίζαμε τον πολιτισμό της ευτυχίας μας και έγινε το θεμέλιο που χτίσαμε τον πολιτισμό της δυστυχίας μας. Και, τελικά, καθώς αιώνας ξεκινά, έχουμε την αίσθηση ενός κενού, μιας αποτυχίας, μιας χρεοκοπίας. Τα μεγάλα λόγια περίσσεψαν, τα μεγάλα προγράμματα εξανεμίστηκαν και τελικά ο άνθρωπος μόνος, μέσα στην κοινότητά του, με καινούργιους πόθους μέσα στη ζωή του, αναζητά τα πάντα από την αρχή. (…)

 

Οταν άρχισα να μεγαλώνω και να καταλαβαίνω, τότε και εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, βομβαρδιζόμουν από ένα σωρό μηνύματα, προσκλήσεις και προκλήσεις που μας καλούσαν να φτιάξουμε έναν κόσμο καλύτερο, έναν κόσμο δικαιότερο, έναν κόσμο ανθρωπινότερο με τη δύναμη της γνώσης και της λογικής, με τη δύναμη της επιστήμης και της μηχανής. Ολες αυτές οι υποσχέσεις, απ’ όπου κι αν έρχονταν, είχαν ένα κοινό γνώρισμα: ήταν θεμελιωμένες στην άρνηση του Θεού. Δεν μας χρειάζεται ο Θεός – αυτό ήταν το σύνθημα. Πάρα πολλοί ήταν εκείνοι που δεν μπορούσαν -λογικότατοι καθώς ήταν- να αποδεχτούν πράγματα αναπόδεικτα, όπως έλεγαν, με αποτέλεσμα ο αγώνας για έναν κόσμο καλύτερο να γίνει τεράστιος, αλλά μάταιος. Και φτάνουμε στο τέλος του αιώνα και τελικά διαπιστώνουμε ότι η Γη δεν είναι ο Παράδεισος αλλά η Κόλαση. Στην αρχή το αρνηθήκαμε, τώρα όμως πια το συνειδητοποιούμε: αυτός ο πολιτισμός χρεοκόπησε!

 

Ο άνθρωπος λήγοντος αυτού του αιώνα όχι μόνο δεν έφτασε στον δοξασμό του, αλλά ευτελίστηκε ακόμη περισσότερο. Κοινό γνώρισμα των Μεσσιών της εποχής μας ήταν η άρνηση του Θεού, εκεί στηριζόταν ο μελλοντικός παράδεισος αυτών των ανθρώπων. Και αυτός ο Παράδεισος δεν ήρθε. Ξεκινήσαμε να βάλουμε στο κέντρο τον άνθρωπο, βασιλιά στη θέση του Θεού. Τελικά, στο τέλος αυτού του αιώνα διαπιστώνουμε ότι, αντί γι’ αυτό, ο άνθρωπος και η ανθρώπινη αξία υποτιμήθηκαν τραγικά. Και αυτό που τελειώνει μαζί με τον αιώνα είναι όλες αυτές οι ιδεολογίες και οι πάσης φύσεως «-ισμοί». Το τέρμα αυτού του αιώνα σηματοδοτεί τη χρεοκοπία όλων των ελπίδων για έναν παράδεισο χωρίς Θεό. Στο τέλος αυτού του αιώνα, ο άνθρωπος ήταν πιο απελπισμένος από όσο ήταν στην αρχή. Η επιστήμη υπερνικήθηκε, η λογική σοφία του δεν μπόρεσε να κάνει τον κόσμο Παράδεισο. Και αποδείχτηκε ότι η άρνηση του Θεού ήταν τελικά η άρνηση του ανθρώπου. Σε μια εποχή που θα έπρεπε να είχαμε φτάσει στο φως, εμείς ξαναγυρίζουμε στο σκοτάδι. Ποιος το περίμενε ότι στο τέλος αυτού του αιώνα θα είχαμε τους σύγχρονους θεούς, τα μέντιουμ και τα τοιαύτα, να μας υπόσχονται να μας λύσουν τα προβλήματά μας;

 

Αρα, λοιπόν, αυτός ο πολιτισμός τον οποίο κάποτε τόσο πολύ εξυψώσαμε δεν μας έλυσε κανένα πρόβλημα. Και στο τέλος αυτού του πολιτισμού ο άνθρωπος πλέον ξαναγυρίζει στη λατρεία του Μεσαίωνα, σε σκοτεινές και απόκρυφες δυνάμεις. Δεν θεωρεί λογικό και τιμή του να τιμά τον ζωντανό θεό, τον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι πρόσωπο της Ιστορίας που μπήκε μέσα στην ιστορία του κόσμου».

 

Λόγια του μακαριστού Μητροπολίτη Σιατίστης Παύλου πριν από 25 χρόνια περίπου

Ένα ελέησον …μπορεί ν ΄αλλάξει τον κόσμο …

Νώντας Σκοπετέας

 

Μακάρι να μπορούσα να πάρω μαζί μου στις διακοπές τα μυστικά του Κόντογλου …να τις κάνω ευλογημένες και αξέχαστες …Το καταφύγιο της ψυχής αναζητά θύμισες και μυρωδιές ….

Από ένα ψαραδοχώρι με ξένοιαστους και αμέριμνους για πάσαν την βιωτικήν…ντόπιους ,με την ξυπολισιά τους να φανερώνει στα μάτια σου την αληθινή καλοκαιρινή ευτυχία…

Το «έχει ο Θεός», που συνεχώς ακούς να βγαίνει απ το στόμα τους σε κάνει να παίρνεις βαθιά ανακουφιστική ανάσα, μέσα στην οποία χωρά μόνο το σήμερα και ο επιούσιος ….

Από μια κελαρυστή πηγή σε μακρινό ξωκκλήσι που προσμένει καρτερικά τις μέρες τις ζεστές για να λειτουργηθεί …

Και εκεί που πιστεύεις πως κόπηκε η αναπνοή σου από τον λίβα μιας ακόμα δύσκολης μέρας που μοιάζει να σε κυβερνά ολότελα , αυτές οι ιερές «ζωγραφιές» έρχονται να σε δροσίσουν στο μέσα σου και να σε κάνουν να υγραίνεσαι μόνο στα μάτια …

Νοιώθω , για λίγο έστω , να μην αποζητώ τίποτα άλλο …μου αρκεί αυτή η θεόπνευστη σταλαγματιά μιας ξεχασμένης ωραιότητας και ένας εσπερινός ήχος καμπάνας να μου θυμίζει πως έφτασε το θέρος με τους πολλούς μεγάλους του Αγίους και πως πλησιάζει το… δικό του …ξεχωριστό Πάσχα ….

Ακούω φωνές αγιασμένες να μιλούν για τα μελλούμενα …για τον πόλεμο που έρχεται , την πείνα και την δυστυχία που παραμονεύουν και λέω πως ο Θεός θ αλλάξει τη βουλή του αν εμείς Του προσφέρουμε σαν σύγχρονοι Νινευίτες τις αμαρτίες μας και ένα διαμαντένιο δάκρυ ..μετανοίας …αν χαρούμε αυτήν την σπάνιας ομορφιάς Χριστιανική Καλοκαιρινή ζωή , νηστέψουμε στην Χάρη Της Μητέρας μας ,ικετεύσουμε όρθρου βαθέως ….μακριά απο το προβεβλημένο ξεγύμνωμα της αθωότητας και τα αφόρητα ντεσιμπέλ του μισόκαλου ….ψάλλοντας με πίστη που παρασύρει τους γύρω μας το πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν , λίγο μετά το Θεοτόκε Παρθένε ….όσες φορές πανηγυρίσουμε φέτος το καλοκαίρι τους Αγίους που στη γη εθαυμάστωσε ο Κύριος …όσες φορές ένα ελέησον ανέβει παρακλητικά στον θρόνο Του….

Ίσως και να ναι αυτό που θ αλλάξει τον κόσμο … 

Πηγή: …ἐν τῷ φωτί Σου ὀψόμεθα φῶς

«Δες το φως να το χαρείς. Άστο το σκοτάδι, ας υπάρχει»

π. Συμεών Κραγιόπουλος

 

Αλλά, παρακαλώ, να προσέξουμε. Μερικές φορές η κίνηση που κάνει μέσα η καρδία, η κίνηση που κάνει μέσα ο νους μας, η ψυχή μας, είναι ακριβώς πώς κανείς… Προχθές καθώς επέστρεφα με το αεροπλάνο, μου ‘κανε εντύπωση κάτι που το είχα παρατηρήσει κι άλλη φορά.

Καθώς είχε σύννεφα, πρόσεξα πως όταν κοιτούσα από τα παράθυρα που ήταν δεξιά μας, δηλαδή κοιτούσα βορειοανατολικά, ενώ ήταν ακόμη μέρα, υπήρχε ένα σκοτάδι. Και μόλις γύρισα τα μάτια προς τα παράθυρα της άλλης πλευράς του αεροπλάνου που ήταν, ας πούμε, νοτιοδυτικά, δηλαδή ήταν προς τον ήλιο και κάπως από κει φαινόταν ο ήλιος, υπήρχε φως. Από κει ήταν φωτεινά, από δω ήταν σκοτεινά. Και έμοιαζε δηλαδή σαν να ήταν το αεροπλάνο σε τέτοια θέση, που από κει ήταν το σκοτάδι, από δω ήταν το φως.

Να, έτσι είναι στην πνευματική ζωή.

Τι είναι το ότι κανείς είναι ολιγόπιστος, το ότι δεν συνήθισε να ελπίζει ή έχει κάποια κρατούμενα μέσα του ή έχει κάποιες καταστάσεις μέσα του, προπαντός όταν μπερδεύονται και τα άρρωστα πράγματα; Τι είναι όλα αυτά; Είναι σαν να κοιτάς προς τα κει που είναι το σκοτάδι.

Αυτό που χρειάζεται είναι να παύσεις να κοιτάς προς τα κει και να κοιτάξεις από την άλλη πλευρά και, να, το φως.

Ναι, αυτό είναι μια αλήθεια. Όποια κρατούμενα κι αν έχει κανείς, όποιες ακαταστασίες, όποια ατακτοποίητα πράγματα κι αν έχει, όποιο κομφούζιο κι αν έχει μέσα του, όποιο σκοτάδι κι αν έχει, είτε μέσα στην καρδιά το νιώθει είτε μέσα στον νου του το ‘χει, να τα αφήσει, να μην τα δώσει σημασία. Δεν είναι τόσο θέμα, »αχ τι θα τα κάνω, γιατί δεν φεύγουν», όσο είναι να παύσεις να τα κοιτάς, να παύσεις να τα προσέχεις, να παύσεις να τα δίνεις σημασία.

Είναι το σκοτάδι, είναι η περιοχή η δαιμονική, είναι η περιοχή αυτή που υπάρχει η σύγχυση.

Γύρνα προς την άλλη πλευρά, και εκεί είναι ο Χριστός, είναι ο Θεός, εκεί είναι όντως φως, είναι όντως όλα φωτεινά, είναι όντως όλα ωραία, είναι όντως όλα χαρούμενα, εκεί είναι όντως ο παράδεισος. Όσο κι αν σας φαίνεται παράδοξο, την παραμικρή αμφιβολία δεν θα είχα ότι, ναι, αυτήν την ώρα ο Κύριος μας βάζει στον παράδεισο.

Όπως την παραμικρή αμφιβολία δεν θα είχε κανείς ότι αυτήν την ώρα μπορούμε να θεωρούμε πως όλα είναι τακτοποιημένα, αφού τα αναλαμβάνει ο Θεός. Γύρνα τα μάτια της ψυχής, τα μάτια της καρδιάς, τα μάτια του είναι σου και δες το φως, δέξου το φως, να χαρείς το φως. Άστο το σκοτάδι, ας υπάρχει.

 

Τώρα καταλαβαίνουμε καλύτερα εκείνο που λέγαμε στις ομιλίες της Κυριακής, όταν αναφερθήκαμε, αν ενθυμείσθε, στα γονίδια ότι αυτά δεν αλλάζουν. Είχαμε πει ότι, όπως ο Χριστός μπήκε μέσα στον τάφο, αλλά και βγήκε από τον τάφο, και ο μεν τάφος παραμένει στην θέση του, ο Χριστός όμως δεν κάθησε εκεί, αλλά αναστήθηκε, έτσι λοιπόν δεν χρειάζεται ενασχόληση »τι θα γίνουν τα γονίδια, τι θα γίνει με τα γονίδια».

Ας υπάρχουν, όπως οικονόμησε ο Θεός να υπάρχουν, σαν ένας τάφος. Δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε, τι θα γίνει με το σκοτάδι, τι θα γίνει με τη σύγχυση, τι θα γίνει με το όποιο μπέρδεμα.

Εμείς ταπεινωνόμαστε, και τα χρησιμοποιούμε όλα αυτά ακριβώς για να ταπεινωθούμε, τα χρησιμοποιούμε όλα αυτά για να φύγει το θράσος που έχει κανείς, για να φύγει η τάση για έπαρση που έχει κανείς, για να μετανοήσει και να στραφεί προς τον Κύριο.

Κι ας κάθεται το σκοτάδι, κι ας κάθονται όλα τ’ άλλα. Θα ‘χουν να κάνουν με τον Θεό, όχι με μας. Εμείς ξεγλυτώνουμε, είμαστε στα χέρια του Θεού, είμαστε στο φως του Θεού, είμαστε στον παράδεισο, είμαστε στη χαρά του Θεού.

 

15-8-1997

 

Απόσπασμα από την ιστοσελίδα του Ιερού Ανδρώου Ησυχαστηρίου η «Αγία Τρίας» Πανοράματος Θεσσαλονίκης. https://agia-triada-panorama.gr

 

Αναδημοσίευση από: https://simeiakairwn.wordpress.com

Πηγή