Εκεί που ο Χριστός είναι απών…

Ενώ ο Χριστός λέει: χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν (Ιω. 15, 5), ο αιρετικός κόσμος με χίλιους τρόπους εκφράζει την ακόλουθη σκέψη: χωρίς το Χριστό μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Όλος ο σύγχρονος πολιτισμός είναι στραμμένος εναντίον του Χριστού. Όλες οι μοντέρνες επιστήμες συναγωνίζονται ποια θα καταφέρει το ισχυρότερο χτύπημα στη διδαχή του Χριστού. Είναι η επανάσταση των χυδαίων υπηρετριών εναντίον της κυρίας τους· είναι επανάσταση της κοσμικής επιστήμης εναντίον της ουράνιας επιστήμης του Χριστού. Όμως, όλη αυτή η επανάσταση καταλήγει στις μέρες μας σε αυτό που είναι γραμμένο, με τόση μάλιστα σαφήνεια: φάσκοντες είναι σοφοί, εμωράνθησαν (="ισχυριζόμενοι ότι είναι σοφοί, έγιναν ανόητοι" ,(προς Ρωμ. 1, 22).

Στ’ αλήθεια δεν ξέρει κανείς πού βρίσκεται η μεγαλύτερη παραφροσύνη του σύγχρονου κόσμου που έχει εκπέσει από το Χριστό: στην προσωπική ζωή του καθενός ή στο γάμο; στο σχολείο ή στην πολιτική; στις οικονομικές δομές ή στις νομικές διατάξεις; στον πόλεμο ή στην ειρήνη; Παντού βλέπει κανείς αυτό που ονομάζουμε χυδαίο και βάρβαρο. Εκεί που ο Χριστός είναι περισσότερο απών, εκεί περισσεύει το χυδαίο και το βάρβαρο. Το ψεύδος και η βία θριαμβεύουν.

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Οι πιο σπάνιοι άνθρωποι

 Από όλα όσα  φυτρώνουν σ΄αυτήν τη σαπίλα της γης, οι πιο σπάνιοι είναι αυτοί που πιστεύουν στον Θεό. Ω λίμνη και βουνά βοηθήστε με να χαρώ, που ταξιδεύω κι εγώ με αυτούς τους πιο σπάνιους, τους πιο αθόρυβους, τους πιο περιφρονημένους!

Ακόμη λίγο αδέλφια, και η οδός μας τελειώνει.

Ακόμη λίγο, λιγάκι κράτησε μας, Νικητή του θανάτου!

 

Άγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς, από το βιβλίο “Προσευχές στη λιμνη”

Περί προσευχής

Η προσευχή, ως προς την ποιότητά της, είναι συνουσία και ένωσις του ανθρώπου με τον Θεόν, και ως προς την ενέργειά της, σύστασις και διατήρησις του κόσμου, συμφιλίωσις με τον Θεόν, μητέρα των δακρύων, καθώς επίσης και θυγατέρα, συγχώρησις των αμαρτημάτων, γέφυρα που σώζει από τους πειρασμούς, τοίχος πού μας προστατεύει από τις θλίψεις, συντριβή των πολέμων, έργο των Αγγέλων, τροφή όλων των ασωμάτων, η μελλοντική ευφροσύνη, εργασία που δεν τελειώνει, πηγή των αρετών...

 

Αγίου Ιωάννη της Κλίμακος- Λόγος 28ος, Περί Προσευχής

Το φάρμακο που θα γιατρέψει την πληγή

 

 "Η προσευχή είναι βλάστημα πραότητας και αοργησίας.Η προσευχή απομακρύνει την λύπη και τη κακοκεφιά".*

Σήμερα που ο κόσμος σείεται. Πού τα πάντα αναποδογυρίζονται και η κανονικότητα μοιάζει όνειρο απατηλό. Σήμερα που τα τύμπανα του πολέμου ηχούν απειλητικά και στη δική μας γειτονιά. Σήμερα που οι όποιες ειδήσεις σκορπίζουν θλίψη και φόβο, αβεβαιότητα και άγχος για το τι μας ξημερώνει...Σήμερα πιο πολύ από ποτέ, η προσευχή είναι το φάρμακο που θα γιατρέψει την πληγή.

Είναι το ουράνιο φως που θα σκορπίσει το σκοτάδι, το πατρικό χάδι που θα γαληνέψει την ταραγμένη μας ψυχή, η ελπίδα που θ' ανατείλει όπως ο ήλιος μετά την καταιγίδα. Το λουλούδι που σιωπηλά θ' ανθίσει, η πίστη που μυστικά μέσα στην καρδιά μας θα καρπίσει. Το χαμόγελο που σαν Ανάσταση το πρόσωπο μας θα φωτίσει.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με...

Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδας...

Υπεραγία Θεοτόκε σκέπε ημάς...

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Τι κερδίζεις με την προσευχή;

«Μια γυναίκα ρωτήθηκε κάποτε:

-Τι κερδίζετε με το να «προσεύχεστε» τακτικά στον Θεό;

 Αυτή απάντησε:

-Γενικά «δεν κερδίζω τίποτα», αλλά «χάνω πράγματα».

 

Και παρέθεσε όλα όσα έχασε προσευχόμενος στον Θεό τακτικά:

«Έχασα την περηφάνια μου.»

«Έχω χάσει την αλαζονεία μου».

«Έχω χάσει την απληστία μου».

-Έχασα το φθόνο μου.

-Έχασα την ψυχραιμία μου.

-Έχασα την όρεξή μου.

-Έχασα την ευχαρίστηση του ψέματος.

-Έχασα τη γεύση μου για την αμαρτία.

-Έχασα την ανυπομονησία, την απόγνωση και την αποθάρρυνση.

 

Η προσευχή παιδεύει, δυναμώνει και θεραπεύει. Η προσευχή είναι το κανάλι που μας συνδέει απευθείας με τον Θεό!».

 

http://apantaortodoxias.blogspot.com

Εξετάσεις

 

Οι αξίες μας ή απουσία τους.

Το ήθος ή η ανηθικότητα μας.

Ο βαθύτερος πόθος μας ή το ευτελές πάθος μας.

Η δίψα για αληθινή ζωή ή ο συμβιβασμός σε μια απλή επιβίωση.

Ο ήλιος ή το έρεβος που κρύβουμε μέσα μας.

Η πίστη ή η απιστία μας.

Το θάρρος ή ο ακατάσχετος φόβος.

Ο φωτισμός ή σκοτασμός του νοός.

Το ηρωικό χαμόγελο ή η διαρκής γκρίνια.

Ο σαφής προορισμός ή ο δρόμος δίχως πυξίδα.

 

Η μυστική γαλήνη ή εσωτερική τρικυμία.

Η μακροχρόνια υπομονή ή η άνευ όρων αποδοχή.

Η φωνή της συνείδησης ή οι κραυγές του όχλου.

Η προσωπική ευθύνη ή το κυνήγι εξιλαστήριων θυμάτων.

Όλα τώρα ζυγίζονται. Όλα τώρα αποκαλύπτονται. Η ψυχή του καθενός, τα κίνητρα, οι φοβίες, οι ανησυχίες,τα λάθη, τα πάθη, η διάκριση, η λεπτότητα,η ανοχή, η αντοχή, η ευγένεια και η αγένεια. Το σκοτάδι και το φως.

Κοσκινιζόμαστε αδελφέ. Δίνουμε εξετάσεις.Κι εσύ, κι εγώ και όλοι μας. Όχι σαν εκείνες που γράφονται στο χαρτί, μα τις άλλες που χαράσσονται ανεξίτηλα στη ψυχή.

 

Ο Θεός να μας φωτίζει...

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου 

Ένας τιμημένος Κυπραίος

"Δεν εκτελούμαι σαν ένας κοινός εγκληματίας, αλλά σαν ένας τιμημένος Κυπραίος. Τώρα που ξέρω ότι σε μία ήμερα θα αντικρύσω την αγχόνη, εχω διπλάσιο θάρρος από πρίν. Ο Χριστός είναι πάντα συντροφιά στα κελλιά μας. Ο Χριστός μας γεμίζει την καρδιά με αληθινή χαρά. Παρακαλούμε τον Θεό να μας σώσει όχι το σώμα, αλλά την ψυχή."

 

-Ο  απαγχονισθείς Ανδρέας Παναγίδης γράφει προς την γυναίκα του λίγες ώρες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή.

1955-59 Αθάνατοι!