Αν κάνεις το καλό, αυτό πρέπει να το κάνεις για χάρη του Θεού και μόνο. Γι' αυτό και δεν θα πρέπει να δίνεις καμμία σημασία στην αχαριστία των ανθρώπων. Μην περιμένεις ανταμοιβή εδώ, αλλά από τον Θεό στους Ουρανούς. Αν περιμένεις εδώ την ανταμοιβή σου, θα ταλαιπωρηθείς ματαίως...
Άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα
Αποφεύγουμε τις φιλονικίες με την υπομονή. Προσπαθούμε να υπομένουμε το καθετί, για να λάβουμε από τον Θεό τη συγχώρηση των αμαρτιών μας.
Έτσι ζούμε την κατάσταση ψυχολογικά
σαν ένα μαρτύριο, χωρίς να διαφωνούμε εξωτερικά,
αλλά η εσωτερική πάλη εξαρτάται από την “ευαισθησία” της πνευματικής
ιδιοσυγκρασίας του καθενός.
Από το βιβλίο “Αρχιμανδρίτου
Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Οικοδομώντας τον Ναό του Θεού μέσα μας και
στους αδελφούς μας”
Ο υπομονετικός άνθρωπος χαίρει στις
θλίψεις, αγάλλεται στις δοκιμασίες, είναι έτοιμος
στην υπακοή, είναι ωραίος στη μακροθυμία… Ευλογεί εκείνους που τον υβρίζουν και
ειρηνεύει εκείνους που φιλονικούν μαζί του.
Άγιος Εφραίμ ο Σύρος
Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν.... (Μάτθ. 6,24).
Κανείς δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο
κυρίους.Τον Θεό και το χρήμα. Δεν μπορείς άνθρωπε να είσαι και με το Χριστό και
με το χρυσό. Δεν μπορείς να πιστεύεις στην ουράνια βασιλεία και από την άλλη να
λες "πάνω απ' όλα υγεία". Δεν
είναι δυνατόν να είσαι με την Εκκλησία, το σώμα του Χριστού, και μαζί με
εκείνους που καταδιώκουν την Εκκλησία. Να είσαι αληθινά όπως σε έφτιαξε ο
Δημιουργός, μέσα στο φως και την ελευθερία και ταυτόχρονα ν' ακολουθείς αυτούς
που οδηγούν την ανθρωπότητα σε μια στυγνή παγκόσμια δικτaτορία.
Είναι ασυμβίβαστο να τηρείς τους νόμους του Θεού και την ίδια ώρα να ανέχεσαι
τα όποια διaτάγματα του κρaτους που είναι ενάντια στους νόμους του
Θεού.
Θα πρέπει να διαλέξεις. Θα πρέπει να αποφασίσεις, να επιλέξεις. Να δυσκολευτείς ή
να βολευτείς; Να μαρτυρήσεις ή να σιωπήσεις; Για την Αλήθεια μέχρι αίματος να
πολεμήσεις ή με το άδικο ανίερα να συνθηκολογήσεις; Να πας από το δύσκολο
μονοπάτι, το ανηφορικό, το μοναχικό, το μαρτυρικό αλλά θεάρεστο ή από τον δρόμο
τον πλατύ, τον εύκολο, της πλειοψηφίας, που είναι όμως βέβαιο πως οδηγεί στο
χάος της απωλείας;
Θα πρέπει να το παραδεχτείς. Δεν μπορείς
πια να κρύψεις τίποτα κάτω από το χαλί. Οι αποκαλυπτικοί καιροί δεν επιτρέπουν
άλλο να συμβιβαστείς. Θα πρέπει να διαλέξεις. Κι εσύ, κι εγώ κι ο κόσμος όλος.
Τον Θεό ή τον πονηρό;
©
Αλέξης Αλεξάνδρου
Υπάρχει αρρώστια σημαίνει, υπάρχει Χριστός.Υπάρχει θάνατος σημαίνει, υπάρχει ουρανός, αιωνιότης, αφθαρσία. Σημαίνει ότι ο άνθρωπος πλάσθηκε ικανός να μην πεθαίνει. Εφ΄όσον όμως αμάρτησα, πρέπει να πεθάνω για να μπορώ να είμαι αθάνατος, συναθάνατος με τον Χριστόν, ο οποίος με ένωσε με τον ευατό Του.
Γι΄αυτό, η κάθε μας δυσκολία, ο κάθε μας
πόνος, από τον μικρότερο εώς τον μεγαλύτερο, ο πονοκέφαλος ή ο πονόδοντος ή ο
πόνος της καρδιάς ή του στομάχου ή των ποδιών, ο ψυχικός πόνος, ο πνευματικός
πόνος, ακόμη και ο πόνος της αμαρτίας, το καθένα από αυτά είναι σαν ένδυμα με το οποίο μας περιβάλλει ο Θεός, ένα ένδυμα που για μας είναι το πολυτιμότερο από το φως, με το οποίον
περιβάλλεται ο ίδιος, και το οποό μας δίνει το δικαίωμα να περιβληθούμε και
εμείς.
Από το βιβλιο “Αρχ. Αιμιλιανού
Σιμωνοπετρίτου, Προσμονή Θεού”
Όσοι δίνουν τα πρωτεία στην εσωτερική τους μόρφωση (της ψυχής) και χρησιμοποιούν και την εξωτερική μόρφωση για την εσωτερική, αυτοί γρήγορα μεταμορφώνονται πνευματικά, εάν ασκούνται και πνευματικά, και τότε βοηθούν πολύ κόσμο θετικά, διότι βγάζουν τον κόσμο από το άγχος της κολάσεως και τον οδηγούν στην Παραδεισένια αγαλλίαση.
Μπορεί μεν αυτοί οι άνθρωποι του Θεού πολλές φορές να έχουν
λιγότερα πτυχία, αλλά βοηθάνε περισσότερο, διότι έχουν πολλή
Χάρη και όχι πολλά χαρτιά (πτυχία).
Ρώτησα μια φορά έναν Αμερικάνο που ήρθε στην Καλύβη: “Τί
κατόρθωμα κάνατε σαν έθνος μεγάλο που είστε;”. “Πήγαμε στο φεγγάρι!”, μου
απάντησε. “Πόσο μακριά είναι;”, τον ρωτάω. “Ας πούμε, μισό εκατομμύριο
χιλιόμετρα”, μου λέει. “Πόσα εκατομμύρια ξοδέψατε για να πάτε στο φεγγάρι;”.
“Από το 1950 μέχρι τώρα”, μου λέει, “έχουμε ξοδέψει ποταμούς δολλαρίων”. Τον
ρωτάω: “Στον Θεό, πήγατε; Πόσο μακριά είναι ο Θεός;”. Μου λέει: “Ο Θεός, είναι
πολύ μακριά!”. Του λέω: “Εμείς, όμως, με ένα παξιμάδι πάμε στον Θεό!”.
Άγιος Παΐσιος
Πολύ αργά οι φωνές των τσακαλιών σβήνανε. Πια δεν ακουγόταν τίποτα. Κάναμε την προσευχή μας για να κοιμηθούμε και παρακαλούσαμε, όπως πάντα, το Θεό να φυλάει τον παππού, τη γιαγιά, τον πατέρα μας, τη μητέρα μας, τα δέντρα κι όλους τους ανθρώπους.
Πέφταμε,
μα ο ύπνος δε μας έπαιρνε. Ερχόταν και βάραινε απάνω στα ματόκλαδά μας, όμως βάζαμε όλη τη δύναμη
να τον διώξουμε ίσαμε που να βεβαιωθούμε πως πια τα τσακάλια φύγανε. Και τότες,
όταν πια ήμαστε σίγουροι πως φύγανε, ψιθυρίζαμε μέσα μας ξανά την προσευχή μας και,
πλάι στους ανθρώπους και στα δέντρα, παρακαλούσαμε και για τα πεινασμένα τσακάλια
του κόσμου.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Αιολική Γη» του Ηλία
Βενέζη
Να κάνεις πάντα καλές πράξεις με αγάπη. Να βοηθάς τους
τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει
στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται
αλλιώς.
Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει
τουλάχιστον 100. Και να δοξάζεις για όλες τον Θεό. Το ότι περπατάς είναι μια
από αυτές. Γράψτο. Μην το προσπερνάς. Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά
σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.
Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις. Να εξελίσεσαι
κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου. Να αγαπάς το διπλανό σου. Όπως αγαπάς τον
εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι.
Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα
παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου. Μόνο η αγάπη χωράει στις
αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες. Μόνο αγάπη υπάρχει.
Γι’ αυτό είσαι εδώ. Για να σκορπίσεις την αγάπη που σου χαρίζει ο
Θεός και πλούσιος από αυτήν να επιστρέψεις κοντά Του.
Πηγή: http://leimwnas.blogspot.com