Άγιος Μωυσής ο Αιθίοψ

Ο όσιος Μωυσής ήταν αγορασμένος δούλος κάποιου πλούσιου κτηματία. Είχε χαρακτήρα σκληρό και δύστροπο και καθημερινά δημιουργούσε πολλά προβλήματα, ώσπου το αφεντικό του αγανάκτησε και τον πέταξε στον δρόμο. Ο Μωυσής βρήκε καταφύγιο σε μια ληστοσυμμορία και με την τεράστια σωματική του δύναμη δεν άργησε να επιβληθεί και να γίνει ο αρχηγός της.

Κάποτε, κυνηγημένος από τα όργανα της εξουσίας, για τα πολλά του εγκλήματα, πήγε να κρυφτεί βαθειά στην έρημο όπου ζούσαν οι πιο ονομαστοί ασκητές. Η συναναστροφή του με τους αγίους τον έκανε σιγά – σιγά να ημερεύσει. Τον επισκίασε η Χάρη του Θεού, γιατί η μετάνοια είναι ώρα Χάριτος, μαλάκωσε η καρδιά του, μετανόησε πραγματικά και ζήτησε την λύτρωση. Η αλλαγή του ήταν ριζική και σε σύντομο χρονικό διάστημα έφτασε στα μέτρα των μεγάλων Πατέρων της ερήμου. Μετά το βάπτισμα αξιώθηκε να λάβει και την Χάρη της Ιεροσύνης.

Σε ηλικία 75 ετών έφυγε από την πρόσκαιρη αυτή ζωή με τρόπο βίαιο και μαρτυρικό. Ειδωλολάτρες ληστές εισέβαλαν στο σπήλαιο που ασκήτευε και τον σκότωσαν με μαχαίρια. Και στο σημείο αυτό επαληθεύθηκε, για άλλη μια φορά, ο λόγος του Χριστού προς τον Απόστολο Πέτρο: «πάντες γὰρ οἱ λαβόντες μάχαιραν ἐν μαχαίρῃ ἀποθανοῦνται» (Ματθ. κστ, 52).

 

Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Οσίου στις 28 Αυγούστου

 

Πηγή: https://www.taxiarhes-moschato.gr/2019/08/%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%b2%ce%b2%ce%ac%cf%82-%ce%bc%cf%89%cf%85%cf%83%ce%ae%cf%82-%ce%bf-%ce%b1%ce%b9%ce%b8%ce%af%ce%bf%cf%88.html

Ο Θεός να μας δίνη υπομονή

Όταν ο Θεός θελήσει να βοηθήσει μία ψυχή βασανισμένη, δεν την απαλλάσσει από τις θλίψεις, αλλά της χαρίζει υπομονή.

Όλοι οι Άγιοι στην θλίψη εδοκιμάσθηκαν και όχι στην χαρά. Και ο Χριστός στους μακαρισμούς την θλίψη εμακάρισε και όχι την χαρά.

Να ευχώμεθα ο Θεός να μας δίνη υπομονή και όχι να μας πάρει τα βάσανα, γιατί αυτά μας πηγαίνουν στον Παράδεισο.

 

Άγιος  Εφραίμ Κατουνακιώτης

 

Να ευχαριστάς τον παντογνώστη Θεό και να τον παρακαλείς να σου δώσει δύναμη να υπομένεις. Έτσι δεν θα γίνει αρχή για να δημιουργηθούν σκάνδαλα. Άμα μπει το πείσμα και οι παρεξηγήσεις, ειρήνη μη γυρεύεις.

 

Γέροντας Παναής της Λύσης

Λίγη παράταση ακόμη

 

Μπερδεμένοι, χαμένοι, απελπισμένοι, φοβισμένοι. Για το σήμερα και για το ζοφερό αύριο που φαίνεται πως μας περιμένει.

Ζωή χωρίς πυξίδα και προορισμό. Αυτή είναι δυστυχώς η ζωή μας σήμερα. Κι ενώ τα σημεία των καιρών βοούν κι ενώ οι σάλπιγγες προειδοποιητικά ηχούν, ούτε βλέπουμε, ούτε ακούμε. Συνεχίζουμε όπως και όσο μπορούμε να βαδίζουμε πληγωμένοι στα τυφλά, δίποδα κουφάρια στο πηχτό σκοτάδι της απώλειας και της ψευτιάς.

Η μόνη ελπίδα, το τελευταίο αποκούμπι για ένα κόσμο που παραπαίει πνευματικά είναι εκείνες οι καθαρές ψυχές, οι απονήρευτες, οι απλές γιαγιάδες του χωριού, οι αγαθοί, ταπεινοί παπάδες με τα τριμμένα ράσα, οι άνθρωποι των μυστικών δακρύων και των νυχτερινών προσευχών.

"Παράτεινον τὸ ἔλεός σου τοῖς γινώσκουσί σε" (Ψαλμός 35,11). Κύριε, κάμε λίγο ακόμα έλεος. Υπόμεινε Πανάγαθε λόγω της άπειρης αγάπης Σου, τα άσωτα παιδιά Σου. Μέχρι να επιστρέψουμε. Μέχρι αληθινά να Σε γνωρίσουμε. Μέχρι η καρδιά μας να πλημμυρίσει χαρά κι ελπίδα απ' το αέναο Σου φως. Μέχρι ο φόβος να σκορπίσει κι ο θάνατος σαν σκιά να σβήσει μπροστά στη δική Σου Ανάσταση.

Παράτεινον τὸ ἔλεός σου Κύριε...

Λίγη παράταση ακόμη...

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Σημεία των καιρών

 

Ερώτησε κάποτε ένας μοναχός τον αββά Παμβώ τι θα γίνει στα έσχατα χρόνια.

«Αλήθεια γέροντα, θα αλλάξουν οι συνήθειες και οι παραδόσεις των χριστιανών και δεν θα υπάρχουν ιερείς στις εκκλησιές;»

Και ο Γέροντας απάντησε:

«Εκείνο τον καιρό θα ψυχραθεί η αγάπη των πολλών και θα πέσει μεγάλη θλίψη. Θα γίνουν επιδρομές εθνών. Μετακινήσεις λαών, αστάθεια στους βασιλείς, ανωμαλία στους κυβερνήτες, οι ιερείς θα γίνουν άσωτοι και οι μοναχοί θα ζουν με αμέλεια. Οι ηγούμενοι θα αδιαφορούν για τη δική τους σωτηρία αλλά και του ποιμνίου τους. Θα είναι όλοι τους πρόθυμοι και πρώτοι στα τραπέζια και εριστικοί. Οκνηροί στις προσευχές αλά πρόθυμοι στην καταλαλιά, έτοιμοι για κατηγορία. Δεν θα θέλουν ούτε να μιμούνται ούτε αν ακούνε βίους και λόγους Γερόντων, αλλά κυρίως θα φλυαρούν και θα λένε "αν ζούσαμε κι εμείς στις μέρες τους, θα αγωνιζόμασταν και εμείς". Οι επίσκοποι πάλι των καιρών εκείνων θα δείχνουν δουλικότητα προς τους ισχυρούς, θα βγάζουν τις αποφάσεις ανάλογα με τα δώρα που θα παίρνουν και δεν θα υπερασπίζονται τους φτωχούς, όταν θα κρίνονται. Θα θλίβουν τις χήρες και θα καταταλαιπωρούν τα ορφανά. Ακόμη θα εισχωρήσει και στον λαό απιστία, ασωτία, μίσος, έχθρα, ζήλεια, φιλονικία, κλεψιά, μέθη, έξαλλες διασκεδάσεις, μοιχεία, πορνεία, φόνοι και διαρπαγές».

Είπε τότε ο αδελφός: «Και τί θα μπορεί να κάνει κανείς σε τέτοιους δύσκολους καιρούς;»

Και ο Γέροντας απάντησε:

«Παιδί μου, σε τέτοιες ημέρες θα σωθεί εκείνος που θέλει και προσπαθεί να σώσει την ψυχή του και αυτός θα ονομαστεί μέγας στη Βασιλεία των Ουρανών».

 

Το Μέγα Γεροντικόν Τόμος Α’ Εκδ. Ι. Ησυχαστήριο "Το Γενέσιον της Θεοτόκου"

 

Τα έσχατα χρόνια οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και ασεβέστεροι των όλων.

 

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

(+24 Αυγούστου 1779)

Αυτή είναι η πραγματική προσευχή

Κάθε πραγματική προσευχή είναι μάχη με τον θάνατο και άρνηση του θανάτου. Και κάθε πραγματική προσευχή είναι μάχη για τη ζωή και κατοχύρωση της ζωής.

Ποια είναι η πραγματική προσευχή; Εκείνη που σε κάνει πιο δυνατό από τον θάνατο, με την οποία φέρνεις τη νίκη επάνω στον φόβο και την ανατριχίλα του θανάτου.

Όταν σηκώνεσαι από την προσευχή και κοιτάζοντας τον εαυτό σου αισθανθείς τον ίδιο φόβο από τον θάνατο όπως και πριν, τότε να ξέρεις πως η προσευχή σου δεν ήταν πραγματική.

Ενώ όταν σηκώνεσαι από την προσευχή και κοιτάζοντας τον εαυτό σου αισθανθείς την αδιαφορία για τον θάνατο, τότε να ξέρεις ότι η προσευχή σου ήταν πραγματική. Πριν από την σταύρωση του, ο Χριστός είχε ήδη νικήσει τον θάνατο. Τούτο έγινε στην προσευχή στον κήπο της Γεθσημανή.

Η προσευχή της Γεθσημανή είναι το μοναδικό υπόδειγμα της τέλειας μαχητικής και νικηφόρας προσευχής, που Εκείνος το έχει δείξει στην ανθρωπότητα και μας το άφησε ως ενέχυρο.

 

Από το βιβλίο Στοχασμοί περί καλού και κακού, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

 

"Η γενναιότητα της καρδιάς αποκτάται από την πολλή πίστη στο Θεό και η πίστη από την ταπεινή καρδιά."

 

Αγ. Ισαάκ ο Σύρος

 

Πηγή:https://orthodoxesnouthesies.blogspot.com/search/label/%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B7#rhta

Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής

"Θαρρείς πως ο αγέρας, τα βουνά, oι θάλασσες της Ελλάδας, τα χωριά oι πολιτείες, γεμίσαvε ευωδία πνευματική απ’ αυτό «το χρυσούν θυμιατήριον», απ’ αυτή «την μανναδόχον στάμνον που έχει μέσα «μύρον το ακένωτον».

Οι γυναίκες μας είναι στολισμένες με τόνομά της, τα βουνά μας, οι κάμποι, τα νησιά, τ’ ακροθαλάσσια είναι αγιασμένα από τα ξωκκλήσια της, τα καράβια μας έχουν γραμμένο απάνωστη μάσκα και στην πρύμη το γλυκύτατο τόνομά της. Αληθινά στην Ελλάδα μας «επί Σοι χαίρει, Κεχαριτωμένη, πάσα η κτισις», «Για Σένα, χαίρεται όλη η πλάση. Σήμερα που κοιμήθηκες, θαρείς πως η χαρά γίνηκε πιο μεγάλη, η θλίψη άλλαξε σε αγαλλίαση, η ελπίδα ζωήρεψε αντί να αποσκιάσει και πλημμύρησε τις καρδιές μας.

Σήμερα τ’ αγέρι φυσά γλυκύτερα στα κουρασμένα πρόσωπά μας, τα δέντρα σαν να γενήκανε πιο χλωρά, τ’ αυγουστιάτικο κύμα σαν να αρμενίζει πιο δροσερό μέσα στο πέλαγο και αφρίζει φουσκωμένο από χαρά μεγάλη, το κάθε τι πανήγυρίζει κι’ αγάλλεται.. Ω! Τι θάνατος λοιπόν είναι αυτός, που γέμισε την οικουμένη και τις καρδιές μας με τη χαρά της αθανασίας! Και καλώτατα ψέλνει ο υμνωδός σήμερα: «Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε. Μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη εκ θανάτου τας ψυχάς ημών». Αληθινά λέγει και σ’ ένα άλλο τροπάρι: «Τη αθανάτω σου κοιμήσει, Θεοτόκε, μήτερ της ζωής…».

 

Ο Φώτης Κόντογλου για την Κοίμηση της Θεοτόκου

Των θλιβωμενων η χαρά

 

Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα, καὶ σύ, Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα.

Ὁ γλυκασμὸς τῶν Ἀγγέλων, τῶν θλιβομένων ἡ χαρά, χριστιανῶν ἡ προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, ἀντιλαβοῦ μου καὶ ῥῦσαι, τῶν αἰωνίων βασάνων.

Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει.

Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ Βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν Δεσπότην;

 

Εξαποστειλάρια Κοιμήσεως Θεοτόκου