Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, απολαμβάνει άκρα ειρήνη· γαλήνη επικρατεί στην καρδιά του και στην ψυχή του βασιλεύει πλήρης αταραξία.
Όταν έχει βοηθό του τον Θεό, από τι να
φοβηθεί; Από τι να δειλιάσει;
Αν ξεσηκωθεί εναντίον του πόλεμος, δεν
πτοείται, γιατί ελπίζει στον Κύριο.
Αν τον καταδιώξουν πονηροί δεν φοβάται,
γιατί ξέρει ότι όλα είναι υπό τον έλεγχο του Κυρίου.
Απόσπασμά από το βιβλίο “Γνώθι σαυτόν”,
Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως
*9 Νοεμβρίου εορτάζει ο Άγιος Νεκτάριος
Ο Υιός του Θεού, ο Χριστός δεν κατέκρινε την μοιχαλίδα, την πόρνη, ενώ εμείς κατακρίνουμε.
Εκείνος την σκέπασε, τη συγχώρησε, την ευλόγησε.
Εμείς όμως; Πόσον εύκολα βγαίνει από το στόμα μας μία κρίσις,
μόλις βλέπουμε κάτι, χωρίς να το εξετάσουμε καθόλου.
Ένας άγιος άνθρωπος, ο Γέροντάς μου, μου έλεγε «Παιδί μου, αυτός
που δεν κατακρίνει τον αδελφό του, είναι σημείον σωσμένου ανθρώπου».
Δηλαδή, το ότι δεν κατακρίνει είναι απόδειξις και... χαρακτηριστικό
ότι είναι σωσμένος, καθαρός για την Βασιλεία του Θεού.
Εφόσον κυβερνά την γλώσσα του σωστά, αυτό σημαίνει ότι κυβερνά
όλον τον εαυτόν του καλώς και κατά το θέλημα του Θεού.
Ποιά είναι όμως η ρίζα της κατακρίσεως κι από πού ξεκινάει;
Ξεκινάει από την υπερηφάνεια και τον εγωισμό.
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΪΤΟΥ
"Ιάειρε άσε το δάσκαλο μην τον ζαλίζεις. Η κόρη σου έχει πεθάνει" λένε οι υπηρέτες του σ'Αυτόν.
Κι όμως ο Χριστός ατάραχος και πράος
του λέει κάτι άλλο. "Μη φοβου,μόνο
πίστευε και σωθήσεται. (Λουκά Κεφ 8,50). Μη φοβάσαι άνθρωπε την αρρώστια,τον
ιό,τη φθορά,τον ίδιο το θάνατο. Μη φοβάσαι,αλλά να πιστεύεις. Μην αφήνεις το
φόβο και τον πανικό να περικυκλώνει την ψυχή σου.Μην αφήνεις την αμφιβολία
να φωλιάζει και απειλητικά να αγκαλιάζει την ύπαρξή σου. Μη φοβάσαι. Η προστασία σου,η ασπίδα σου, η ανάσταση σου είμαι εγώ. Μη φοβάσαι άνθρωπε,
μόνο πίστευε."
Να μη φοβόμαστε,αλλά να πιστεύουμε, να
εμπιστευόμαστε το Θεό,όπως την αιμορροούσα γυναίκα. Προτιμότερο είναι ακόμα
και το να πεθάνουμε κοντά στον Χριστό,παρά να ζήσουμε μακριά από τον Χριστό.
Γιατί κοντά Του ο θάνατος μετατρέπεται σε Ανάσταση και αιώνια ζωή, ενώ η ζωή
μακριά Του, αιώνια κόλαση και απώλεια.
© Αλέξης Αλεξάνδρου 11/2020
Ο ευτυχισμένος άνθρωπος, δεν ασχολείται με τις ζωές των άλλων.
Ο ευτυχισμένος άνθρωπος, δεν σχολιάζει, δεν κουτσομπολεύει, δεν
κακολογεί.
Ο ευτυχισμένος άνθρωπος, δεν προκαλεί πόνο στους διπλανούς του.
Θέλει όλοι να είναι καλά. Να είναι χαρούμενοι.
Ο ευτυχισμένος άνθρωπος, δεν θέλει να γίνεται πάντοτε το δικό
του.
Δεν πιέζει. Δεν απαιτεί. Αφήνει ελεύθερους τους ανθρώπους γύρω
του.
Τους αφήνει να αναπνεύσουν.
Ο ευτυχισμένος άνθρωπος, δεν γκρινιάζει. Δεν μουτρώνει. Δεν φωνάζει.
Δεν ταράζεται με το παραμικρό.
Έτσι είναι ο ευτυχισμένος άνθρωπος.
Χαρά Θεού.
Από όλα τα άσχημα απελευθερωμένος.
Για αυτό, να θυμάσαι, πως όλοι αυτοί που σε πληγώνουνε, κατά
βάθος, είναι οι ίδιοι τους δυστυχισμένοι…
Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Όταν το σώμα δοκιμάζεται, τότε η ψυχή αγιάζεται. Με την αρρώστια πονάει το σώμα μας, το χωματόκτιστο αυτό σπίτι μας, αλλά έτσι θα αγάλλεται αιώνια ο νοικοκύρης του, η ψυχή μας, στο ουράνιο παλατάκι που μας ετοιμάζει ο Χριστός.
Με αυτήν την πνευματική λογική, που είναι παράλογη για τους
κοσμικούς, χαίρομαι και εγώ και καμαρώνω για τις σωματικές βλάβες που έχω.
Το μόνο που δεν σκέφτομαι είναι ότι θα έχω ουράνια ανταμοιβή.
Καταλαβαίνω ότι εξοφλώ την αχαριστία μου στον Θεό, αφού δεν έχω ανταποκριθή
στις μεγάλες Του δωρεές και ευεργεσίες.
Γιατί στην ζωή μου όλα γλέντι είναι· και η καλογερική και οι
αρρώστιες που περνώ. Όλο φιλανθρωπίες μου κάνει ο Θεός και όλο οικονομίες.
Ευχηθήτε όμως να μη με ξοφλάη με αυτά σ’ αυτήν την ζωή, γιατί τότε αλλοίμονό
μου!
Μεγάλη τιμή μου έκανε ο Χριστός να υπέφερα ακόμη περισσότερο την
αγάπη Του, αρκεί να με ενίσχυε, ώστε να αντέχω, και μισθό δεν θέλω.
Ο άνθρωπος, όταν είναι τελείως καλά στην υγεία του, δεν είναι
καλά. Καλύτερα να έχη κάτι. Εγώ, όσο ωφελήθηκα από την αρρώστια, δεν
ωφελήθηκα από όλη την άσκηση που είχα κάνει μέχρι τότε.
Απόσπασμα από το Βιβλίο: «Λόγοι του Γέροντος Παϊσίου
Αγιορείτου Δ’ Οικογενειακή ζωή»
https://ieramonopatia.gr/agioi-gerontes/agios-paisios/agios-pa-sios-i-arrostia-echei-oyranio-mistho/
"Με το ν' ανήκεις στη μειοψηφία, ακόμα και στη μειοψηφία του ενός, δεν σημαίνει πως είσαι τρελός."*
---------------------------------------------------
Θυμήθηκα τα πιο πάνω λόγια που διάβασα,
σήμερα που γιορτάζει ένας πολύ μεγάλος άγιος των ημερών μας, ο άγιος Γαβριήλ ο
διά Χριστόν σαλός και ομολογητής. Ο άγιος αυτός έζησε την εποχή της Σοβιετικής
Ένωσης, την εποχή της αθεΐας και των σύγχρονων διωγμών. Όταν όλος ο κόσμος
έσκυβε το κεφάλι μπροστά στον τρόμο, την καταπίεση, την αδίστακτη τυραννία του
καθεστώτος αυτός δήλωνε με περίσσιο θάρρος παρόν ομολογώντας δίχως φόβο Χριστό.
Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες. Ένας αλλά μέγας, γιατί δεν δίστασε να πάει κόντρα στο
ρεύμα, ενάντια στην άθεη και αντίχριστη κοσμική εξουσία.
Μια φορά ο άγιος γέροντας τόλμησε σε μια
εκδήλωση να κάψει την 12μετρη φωτογραφία του Στάλιν και το πορτραίτο του Λένιν.
Αποτέλεσμα αυτού ήταν να χτυπηθεί άγρια από το πλήθος και να βρεθεί σχεδόν
πεθαμένος με ανοικτό κρανίο και σπασμένα πολλά κόκκαλα. Όταν αργότερα τον ρώτησαν
για την πράξη του αυτή τους απάντησε: "Ο Κύριος είπε να μην φτιάχνουμε
είδωλα. Να μην έχετε άλλους θεούς εκτός από μένα. Καλοί μου άνθρωποι συνέλθετε!
Όσοι άνθρωποι έζησαν σ' αυτήν τη γη ήταν πάντα χριστιανοί! Εσείς γιατί
προσκυνάτε τα είδωλα; Η δόξα ανήκει μόνο στον Θεό.Ο Ιησούς Χριστός πέθανε και
την τρίτη μέρα αναστήθηκε...Τα είδωλα σας δεν θα αναστηθούν ποτέ.Ακόμη κι όταν
ζούσαν ήταν νεκρά!". Αποτέλεσμα της πράξης του αυτής ο πολύχρονος
έγκλεισμός σε φυλακές και ψυχιατρικές κλινικές. Ο άγιος ήταν "εχθρός του
λαού", επικύνδυνος, ανισόρροπος, τρελός. Στο τέλος όμως ο Θεός έκρινε
αλλιώς. Τον σαλό (τρελό) ,τον αλλόκοτο, τον παράξενο, τον αντιδραστικό, Εκείνος
τον αγίασε.
Πολλές είναι οι φορές που οι άνθρωποι
παρασύρονται σε λάθος δρόμους, άστοχες επιλογές, αδιέξοδες καταστάσεις γιατί
δεν έχουν σταθερή πυξίδα ζωής, δεν έχουν ξεκάθαρο στόχο και αναπόφευκτα η καρδιά τους μπερδεύεται και η ψυχή τους
παλεύει πελαγωμένη μέσα στα κύματα του κόσμου τούτου της φθοράς. Η πλειοψηφία,
η επικρατούσα άποψη το τι λένε και τι πράττουν οι πολλοί δεν ήταν και δεν είναι ποτέ εχέγγυο της αλήθειας.
Ας θυμηθούμε τα σχετικά λόγια του Χριστού:
"Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον, ότι ευδόκησεν ο Πατήρ ημών δούναι υμίν
την Βασιλείαν" (Λουκά.
Κεφ12,32). Στον Θεό αρκούν οι λίγοι για να διαδώσουν τον λόγο Του. Ας έχουμε
υπόψη πως 12 μόνο απλοί άνθρωποι, οι
περισσότεροι αγράμματοι ψαράδες, ευαγγέλισαν όλη την οικουμένη. Κι ο μεγάλος
Ντοστογιέφσκι από τη μεριά του, αποτυπώνοντας στο χαρτί τον πόθο της ψυχής του
θα εξομολογηθεί: "Αν όλος ο κόσμος βαδίσει προς
μια κατεύθυνση, κι ο Χριστός προς την άλλη, εγώ θα πάω με τον Χριστό".
Ας μην ξεχνάμε ποτέ πως το μονοπάτι για τον
ουρανό είναι μοναχικό και δύσβατο. Λίγοι είναι αυτοί που το βρίσκουν και το
ακολουθούν πιστά μέχρι το τέλος. Γιατί είναι γεμάτο πόνο, πληγές, συκοφαντίες,
δάκρυα, αίματα και προδοσίες. Είναι όμως ο μόνος δρόμος που βγάζει στο αέναο
φως, την αγιότητα, την ανέκλάτητη χαρά της αιωνιότητας.
© Αλέξης Αλεξάνδρου 2/11/21
* Γουίνστον Σμιθ, ο πρωταγωνιστής του
δυστοπικού και προφητικού βιβλίου του Τζωρτζ Όργουελ "1984 ".
2 Νοεμβρίου, αγίου Γαβριήλ του διά
Χριστόν σαλού και ομολογητή
Γεμάτες οι ώρες, γεμάτες οι μέρες, γεμάτοι όνειρα, γεμάτοι σκέψεις. Τόσο γεμάτοι και συνάμα τόσο άδειοι. Έχουμε τόσο πολύ γεμίσει, που δεν έμεινε πια χώρος για το Θεό. Τα έχουμε όλα τακτοποιήσει, τα έχουμε γεμίσει τα συρτάρια της ψυχής μας κι αυτή ασφυκτιά και κλαίει ποθώντας λίγη θέα, μια ανάσα από γαλάζιο ουρανό, μια αίσθηση, ένα χάδι απ'το Δημιουργό.
Να αδειάσουμε ψυχή μου. Απ'τη ψευτιά, απ'τη σκουριά, απ'τον κλέφτη λογισμό, απ'τον απατηλό εγωισμό. Να πετάξουμε όλα αυτά που ξέρουμε, για να ψηλαφίσουμε αυτά που δεν βλέπουμε. Να κάνουμε χώρο στην καρδιά, να μας πλημμυρίσει το φως, η χάρη, ο Χριστός.
Να μπορώ να ομολογήσω, πως, ναι Κύριε, είμαι
ολότελα κενός, άδειος, χαμένος, ρημαγμένος, ραγισμένος, περιπλανημένος…
Έλα Εσύ να με γεμίσεις.
© Αλέξης
Αλεξάνδρου 31/3/19