Προσωπική αίσθηση

 Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να νιώσει τί σημαίνει λατρεία, όταν δεν έχει Κάποιον να λατρέψει. Δεν μπορεί ακόμα κανείς να διδάξει σε κάποιον άλλο τη λατρεία, όταν αυτός ό άλλος δεν έχει προσωπική αίσθηση της παρουσίας του "ζώντος Θεού". Μπορεί να τον διδάξει τις εξωτερικές τυπικές πράξεις και εκφράσεις της λατρείας ενός πιστού, αλλά, χωρίς την προσωπική σχέση με το Θεό, δεν θα υπάρχει, μέσα στις απομιμητικές λατρευτικές εκδηλώσεις του, η αυθόρμητη εκείνη κίνηση της ψυχής του προς το Θεό, πράγμα που είναι το ουσιαστικότερο χαρακτηριστικό της γνήσιας λατρείας.

 

Από το βιβλίο «Ζωντανή Προσευχή» του π.Αντώνιου Μπλουμ

Μπορούμε να ενωθούμε, αν κάνουμε μυστική ζωή

Μόνο με τη θεία χάρη μπορούν δύο άνθρωποι να ενωθούν πραγματικά. Μπορούνε λέγοντας την ευχή να ενωθούν μυστικά κι ας είναι χιλιόμετρα μακριά ο ένας από τον άλλον. Και δίνει πολύ χαρά η ένωση αυτή. Μπορούμε να ενωθούμε, αν κάνουμε μυστική ζωή, χωρίς να λέμε λόγια για την αγάπη. Έτσι, αβίαστα ενώνεσαι με τη μυστική ζωή, με έρωτα. Αυτός που αγαπά στέλνει καλή δύναμη. Αυτή πάει πλούσια αλλά απαλά, σαν " θρούς ", καθώς το γράφει η Παλαιά Διαθήκη. Πολύ χάρηκα που τη βρήκα τη λέξη αυτή. Μπορείς να μάθεις να στέλνεις καλή δύναμη στον άλλο κι εκείνος να σε πλησιάζει, χωρίς να ξέρει το γιατί.

 

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

 

(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, εκδ. Ι. Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι)

 

Πηγή: https://orthodoxhporeiakaizwh.blogspot.com/2017/03/blog-post_888.html

Θεέ μου, είσαι πολύ ωραίος!

Είναι ωραίο να μπορείς να πεις δύο κουβέντες αγάπης, ενθάρρυνσης και παρηγοριάς στον άνθρωπο που συναντάς καθημερινά στη ζωή σου. Είτε είναι ο άντρας ή η γυναίκα σου, το παιδί σου, ο φίλος, η καλή συνάδελφος στη δουλειά.

Είναι ωραίο να μοιράζεσαι τον πόνο, τις αγωνίες και τις πιθανές αποτυχίες σου, να δίνεις και να παίρνεις δύναμη, ουσιαστικά να επικοινωνείς και σε βάθος να κοινωνείς με τον πλησίον σου.

Είναι ωραίο να είσαι άνθρωπος ωραίος. Μα ακόμα πιο ωραίο είναι να προσεύχεσαι στον "κάλλει ωραίο" (Επιτ. θρην. Ά στ.) να χαρίζει φως και γαλήνη σε σένα και σε όλους αυτούς τους ξεχωριστούς και μοναδικούς ανθρώπους που ζουν  δίπλα σου.

Θεέ μου, είσαι πολύ ωραίος!

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Nα προσεύχεσαι στον Θεό και να Τον εμπιστεύεσαι

Η αντίστασή μας απέναντι στο μελλοντικό φόβο πρέπει να είναι μια και μοναδική: η πίστη μας στον Θεό, η ζωή μας σύμφωνα με την πίστη.

Όλες οι ταραχές, οι αναστατώσεις και οι συγχύσεις μπαίνουν στη ζωή μας με τόση εξουσία, επειδή δεν έχουμε ζωντανή πίστη, δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό. Και όλα αυτά που είναι έργα του εχθρού εκτοπίζουν την ηρεμία του πνεύματος και την καλή ελπίδα. Να ζεις ήρεμα, να προσεύχεσαι στον Θεό και να Τον εμπιστεύεσαι. Υπάρχει περίπτωση να μην ξέρει ο Κύριος πώς να προφυλάξει τα τέκνα Του από χαλεπούς καιρούς; Φτάνει οι καρδιές μας να είναι πιστές σε Αυτόν.

 

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κρεστιάνκιν (1910-2006)

 

Μεγάλη υπόθεση να αφήνεται κανείς στα χέρια του Θεού! Οι άνθρωποι βάζουν στόχους και προσπαθούν να τους επιτύχουν, χωρίς να αφουγκράζωνται ποιο είναι το θέλημα του Θεού και χωρίς να συμμορφώνωνται προς αυτό. Πρέπει να αφεθούμε με εμπιστοσύνη στον Θεό να κατευθύνη τα πράγματα και εμείς να κάνουμε το χρέος μας με φιλότιμο.

 

Άγιος Παΐσιος

Η Θεία Λειτουργία είναι ο τρόπος που γνωρίζουμε τον Θεό

Σκοπός της θείας Λειτουργίας είναι να μας μεταδώση τον Χριστό.

Η θεία Λειτουργία μας μαθαίνει ένα ήθος, το ήθος της ταπεινώσεως. Κάθε θεία Λειτουργία είναι Θεοφάνεια. Φανερώνεται το Σώμα του Χριστού. Το κάθε μέλος της Εκκλησίας είναι εικόνα της Βασιλείας του Θεού.

Μετά την θεία Λειτουργία πρέπει να συνεχίζουμε να εικονίζουμε την Βασιλεία του Θεού, τηρώντας τις εντολές Του. Η δόξα του Χριστού είναι να καρποφορήση σε κάθε μέλος ο καρπός Του.

Η θεία Λειτουργία έγινε μια φορά και για πάντα. Έχει αιωνιότητα. Κάθε φορά που τελείται η θεία Λειτουργία, εμείς ανεβαίνουμε στο ύψος της. Αν βιώσουμε μερικές πτυχές της θείας Λειτουργίας, τότε καταλαβαίνουμε το μεγαλείο της, όπως συνέβη με τον άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ που είδε αγγέλους να εισέρχωνται στον Ναό κατά την Μικρά Είσοδο. Παρακολουθούμε την θεία Λειτουργία, γιατί δεν την βιώνουμε, ή μέχρι να την βιώσουμε.

Εμείς οι Ορθόδοξοι ζούμε τον Χριστό στην θεία Λειτουργία, ή μάλλον ο Χριστός ζη μέσα μας κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας. Η θεία Λειτουργία είναι έργο Θεού. Λέμε: “καιρός του ποιήσαι τω Κυρίω”. Μεταξύ των άλλων σημαίνει ότι τώρα είναι ώρα να ενεργήση ο Θεός. Ο Χριστός λειτουργεί, εμείς ζούμε μαζί με τον Χριστό.

Η θεία Λειτουργία είναι ο τρόπος που γνωρίζουμε τον Θεό και ο τρόπος που γνωρίζεται ο Θεός σε μας.

Όταν τηρή κανείς τις εντολές του Χριστού, δεν κάνει απλώς υπακοή, αλλά ενώνεται με τον Χριστό και αποκτά το φρόνημα του Χριστού.

 

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

 

Πηγή: http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2019/01/blog-post_21.html#more

Η στενή πύλη

Δέν μας αρέσει η «στενή πύλη», δεν μας αρέσει η «τεθλιμμένη οδός» (Ματθ. 7:14). Τήν πλατειά πύλη και την ευρύχωρη οδό θέλουμε. Και τη ζητάμε με στεναγμούς και δάκρυα από τόν Κύριο. Μήπως, λοιπόν, δεν ακούει τους στεναγμούς μας; Μήπως δεν βλέπει τα δάκρυά μας;... Και βλέπει και ακούει, αλλά ποθεί τη σωτηρία μας, όχι την καταστροφή μας. Στο στενό, στό ανηφορικό, στό κακοτράχαλο μονοπάτι των θλίψεων θυμόμαστε το Θεό και ζητάμε ταπεινά τη βοήθειά Του. Μόλις πατήσουμε στον πλατύ κι εύκολοπέραστο δρόμο των απολαύσεων, ξεχνάμε το Θεό και οδηγούμαστε στην αιώνια απώλεια.

 

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Μετάνοια, σημεία και θαύματα

Μελετώντας αυτό τον καιρό τον βίο του αγαπημένου αγίου Νεκταρίου ένα απόσπασμα μου τράβηξε την προσοχή. Σε αυτό αναγνώρισα την διαχρονικότητα της έφεσης, της βούλησης του ανθρώπου. Λέει λοιπόν ένα από εκείνα τα μοναχικά βραδιά των απολογισμών,  προσευχητικά με πόνο και απορία ο άγιος πως: "Τα συγγράμματα του που με τόσο κόπο, ξενύχτια και οικονομικές θυσίες έφερνε στη δημοσιότητα δεν έκαναν τόση εντύπωση, όσο τα σημεία, τα θαύματα που με τη χάρη του Θεού αξιωνόταν να κάνει. Μια θεραπεία από ευχέλαιο, εκδίωξη δαιμονίων...".*

Πολυγραφότατος ο άγιος. Με πολύ κόπο και στερήσεις έφερνε στο φως λόγους γραπτούς, πνευματικούς, ωφέλιμους και παρηγορητικούς για τις ψυχές. Κι όμως οι άνθρωποι τότε, όπως και την εποχή του Χριστού αλλά και στις μέρες μας, λίγο πολύ τους αγνοούμε. Αντίθετα μας κάνει εντύπωση, ελκύει την προσοχή μας, το τρανταχτό, το θαυμαστό, το σημείο, το θαύμα. Ένας σωματικά άρρωστος που γίνεται καλά από έναν καρκίνο, ένας παράλυτος που ξαφνικά περπατάει πάντα θα κλέβει για λίγο την προσοχή μας. Ίσως επειδή είναι κάτι χειροπιαστό, κάτι που το βλέπει το μάτι και το ψηλαφούν τα χέρια. Ίσως επειδή είναι και εύκολο, δεν απαιτεί από εμάς κόπο, αλλαγή στον τρόπο και στη ζωή μας.

Ζητάμε θαύματα κι όμως ο λόγος Του μας αφήνει σχεδόν αδιάφορους. Ζητάμε θαύματα και θαυμάζουμε, αλλά μέσα στη ψυχή δεν αλλάζουμε. Ζητάμε θαύματα, μα λησμονούμε πως το μεγαλύτερο θαύμα είναι η μετάνοια. Είναι ο δρόμος ο ανηφορικός της εσωτερικής μεταμόρφωσης. Είναι ο τρόπος που μεταλλάσσει τον λύκο σε πρόβατο, τον σκοτισμένο από τα πάθη σε φωτισμένο με Άγιο Πνεύμα, τον άγριο σε άγιο, τον άσωτο σε υιό της Βασιλείας των Ουρανών.

Ζητάμε οι άνθρωποι σημεία, θαύματα. Μα ξεχνάμε πως το μεγαλύτερο θαύμα είναι η αγάπη και η μακροθυμία του Κυρίου μπροστά στα δικά μας πάθη, την τύφλωση και τον εγωισμό. Την αυτονομία και την εξορία Του από την καρδιά μας. Απλώνει ο Χριστός το ματωμένο χέρι Του προσμένοντας τη δική μας επιστροφή, τη δική μας μετάνοια.

 Ζητάμε οι άνθρωποι θαύματα μα το πιο μεγάλο θαύμα είναι πως μας περιμένει ακόμα ο Θεός...

© Αλέξης Αλεξάνδρου 10/11/22

 

* Από το βιβλίο "Ο άγιος του αιώνα μας – (Ο όσιος Νεκτάριος Κεφαλάς)", του Σώτου Χονδρόπουλου