Ένταση θείου Φωτός

Γέρων Θαδδαίος της Βιντοβνιτσα 

Δυσκολεύουμε πολύ τον Θεό να μας εμφανιστεί, από τη στιγμή που είμαστε έτσι σαν σπασμένος καθρέφτης, πάνω στα θραύσματα του οποίου αντικατοπτρίζονται και αντανακλούν ακόμα και τα πνευματικά θέματα με εκατοντάδες διαφορετικούς τρόπους. Δεχόμαστε όλοι μόνο όσο μπορούμε να σηκώσουμε και πάντοτε αναλογικά με τον «σπασμένο καθρέφτη», με τον οποίο ερχόμαστε στον κόσμο. Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να καταστήσει αυτό τον καθρέφτη μας και πάλι ολόκληρο, ώστε να μπορούμε να κάνουμε δεκτή την εικόνα Του μέσα μας. Ασφαλώς, υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να συλλάβουν την ιδέα του Θεού ή να Τον αποδεχτούν στο κεφάλι τους.

Τα σώματα μας, στην κατάσταση που βρίσκονται τώρα, δεν θα είναι σε θέση να αντέξουν την ένταση του θείου φωτός.

Αυτός είναι και ο πιθανός λόγος που πολλοί άγιοι, έχοντας φωτιστεί από το φως του Θεού, έπειτα από μακρά και νικηφόρα μάχη ενάντια σε κάθε είδους πειρασμό, πέρασαν στην αιωνιότητα σε μικρό χρονικό διάστημα από τη μέρα που δέχτηκαν το φως. Η αγαλλίαση τους είναι τεράστια στη Βασιλεία του Θεού, διότι γίνονται ένα με τον Θεό και τις άλλες ευλαβείς ψυχές που τον δοξάζουν.

Ο νους, η καρδιά και το θέλημα είναι συνήθως διαχωρισμένα σε ένα κανονικό άνθρωπο. Αυτή είναι η πιο συνηθισμένη πηγή των προβλημάτων και των δεινών μας. Όμως εκείνοι που θα φωτιστούν από τον Θεό, θα έχουν τον νου, την καρδιά και το θέλημα τους ενωμένα, και το φως που θα τους έχει δοθεί δεν θα είναι μονάχα το ορατό, φυσικό φως που οι ίδιοι ακτινοβολούν, αλλά ένα πολύ βαθύτερο και μονιμότερο εσωτερικό φως, του οποίου ενδιαίτημα θα είναι η καρδιά. Αυτό το φως είναι αγάπη, και μόνο με την αγάπη μπορεί ο άνθρωπος να πλησιάσει τον Θεό, ο οποίος είναι καθαρή αγάπη. Το ταξίδι μας προς τον Θεό και η προκοπή μας εν Αυτώ είναι αιώνια, διότι ο Θεός είναι απερίγραπτος, άφατος και αχώρητος. Ωστόσο, είναι διαμέσου της αγάπης που μπορούμε να Τον πλησιάσουμε.

 

Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας, Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα

 

Πηγή: Μέσα στο Φως της Μεταμορφώσεως… | iconandlight (wordpress.com)

Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού,μίλησέ του για τον ασκητισμό. (Φώτης Κόντογλου)

"Λογισμοί αμαρτωλού"(Φώτης Κόντογλου)

Όταν μιλήσεις στους ψευτοχριστιανούς για σκληρή άσκηση στο κορμί και στο πνεύμα για την αγάπη του Χριστού, θυμώνουνε, σε λένε φακίρη, ειδωλολάτρη, βάρβαρο. 

Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό. 

Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί.

Τί αν λέγει ο Χρι­στός: 

«Μακάριοι όσοι αφήσανε τα πάντα και μ' ακολουθήσανε», ή «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» 

["Ν": δηλ. όποιοι "βιάζουν" τον εαυτό τους, για να νικήσουν τα πάθη τους και να ζήσουν κατά τη διδασκαλία του Χριστού], 

και πως «θλίψιν έξετε», και πως «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν»; 

Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλ. χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύν δρόμο. 

Αυτοί οι ψεύτικοι χριστιανοί, σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός, και πως αυτά είναι παρακαμώματα [=υπερβολές, ότι με αυτό τον τρόπο "το παρακάνουμε"].

Μα, ω ανόητε άνθρωπε, στον Χριστιανισμό, τίποτα δεν μπορεί να παραγίνει. 

Για όλα τα ανθρώπινα πράγματα μπορείς να πεις πως κάτι τι είναι παρακανωμένο, μονάχα για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχει παρακάνωμα. 
Τί παρακάνωμα μπορεί να σηκώσει ακόμα το να αγαπάς αυτόν που σκότωσε τον πατέρα σου, τί παρακάνω­μα μπορείς να κάνεις στο να σε χτυπήσουνε και στο άλλο μάγουλο, τί παρακάνωμα να γίνει ακόμα στο να πεινάς και να διψάς την καταφρόνεση, στο να κάνεις όσα ζητά ο Θεός από εσένα, δηλ. στο ν' αγαπάς τους εχθρούς σου, να γλυκομιλάς αυτόν που σε βρίζει, να μην κρίνεις αυτόν που σε δικάζει, να ταπεινώνεσαι μπροστά στον πιο τιποτένιον άνθρωπο, κι' όταν τα κάνεις όλα αυτά, να λες πως είσαι «αχρείος δούλος»;

Τί παρακάνωμα μπορεί να γίνει ακόμα στο να πιστέψεις πως θα αναστηθούνε τα σώματά μας αθάνατα ως να ανοιγοκλείσει το μάτι, και πως ο κόσμος όλος θ' αλλάξει μονομιάς, και πως θα γίνει άλλος καινούριος κόσμος άφθαρτος;
Λοιπόν υπάρχει τίποτα στον Χριστιανισμό που να μπορεί να παρακαμωθεί;
Ο Χριστιανισμός είναι η υπερβολή όλων των υπερβολών, το πιο απίστευτο από όλα τα απίστευτα. 

Για τούτο η πόρτα που μπαίνει κανένας στην εξωτική χώρα του Χριστού είναι μια μοναχά, η πίστη. 

Και για την πίστη δεν υπάρχει κανένα παρακάνωμα. 

Ενώ για την απιστία υπάρχει η πονηρή φρονιμάδα, το μέτριο και ο συμβιβασμός. 

Γι' αυτό οι τέτοιοι ψευτοχριστιανοί δεν αντέχουνε στη φωτιά της πίστεως και γυρίσανε τον Χριστιανισμό σε κάποιο σύστημα ηθικό, ωφέλιμο για την εγκόσμια ζωή, που γι' αυτό δεν τους χρειάζεται ολότελα ο Χριστός. 

Γιατί ο άπιστος φοβάται, ενώ όποιος πιστεύει «ως λέων πέποιθε», κατά τον προφήτη.

 

Πηγή: https://proskynitis.blogspot.com/2015/02/blog-post_37.html

Αντιγραφή από: http://paterikakeimena.blogspot.com

Στον άνθρωπο που έφτασε σε υψηλό αξίωμα αλλά όχι στην ευτυχία

Από το γράμμα σας σαν να τρέχουν δάκρυα. Κοπιάζετε για να αποκτήσετε μεγάλο τίτλο. Μ’ αυτό νομίζετε πως θα φθάσετε αμέσως και στην ευτυχία.

Και πολλοί άλλοι γύρω σας έκαναν το ίδιο. Γι’ αυτό έπρεπε να παλεύετε, να παλεύετε, να σπρώχνετε, να ανησυχείτε. Υπολογίζατε ότι η ευτυχία θα αρχίσει για σας μόλις λάβετε εκείνον τον υψηλό τίτλο. Μέχρι τότε θεωρούσατε τον εαυτό σας δυστυχισμένο, σχεδόν ανύπαρκτο.

Επιτέλους φθάσατε το επιθυμούμενο. Μερικές μέρες αισθανόσασταν σαν να ξαναγεννηθήκατε. Έπειτα ήρθε η απογοήτευση. Βέβαια, από την ευτυχία ήσασταν το ίδιο μακρυά, όπως και πριν. Μόνο που πιστεύατε ότι η ευτυχία υπάρχει κάπου εκεί – στους υψηλούς τίτλους- ενώ τώρα χάσατε και αυτήν την πίστη. Υψωθήκατε μέχρι τα σύννεφα αλλά όχι και μέχρι τ’ αστέρια.

Τώρα μετανοιώνετε σφοδρά, που τρέχατε στον ψεύτικο δρόμο προς την ευτυχία μιμούμενος σ’ αυτό πολλούς άλλους.Γι’ αυτό θέλετε να επιστρέψετε στην προηγούμενη χαμηλή σας θέση, όπου το βάρος των ευθυνών είναι μικρότερο και τα κεντριά της ζήλιας πιο αδύναμα.

Ίσως σας χρησιμεύση η εξής ιστορία με τα ασημένια κάλπικα νομίσματα:

«Σ’ ένα μεγάλο πάρκο ετοίμασαν λαικό πανηγύρι. Όμως χωρίς εισιτήριο κανέναν δεν άφηναν σ’ αυτό το γλέντι. Πολλοί ήθελαν να μπούν, αλλά δεν μπορούσαν να πληρώσουν το εισιτήριο. Τότε ένας πλούσιος άνθρωπος θέλοντας να δοκιμάσει τα ανθρώπινα πάθη πέταξε σε ένα σωρό μαζεμένων παιδιών μια γεμάτη χούφτα νομίσματα.

Αυτά ήταν όλα ψεύτικα χρυσά νομίσματα, κάλπικα, αλλά μεταξύ τους, μόνο ένα δηνάριο από καθαρό ασήμι. Έτρεξαν τα παιδιά για τα κάλπικα νομίσματα, τσακώθηκαν, χτυπήθηκαν, γρατσουνήθηκαν, ώσπου τα μάζεψαν όλα.Για το ασημένιο δηνάριο κανένας δεν πάλεψε, αφού ο καθένας τους σκεπτόταν: ο χρυσός είναι πιο ακριβός από το ασήμι.

Εκείνοι που άρπαξαν τα κάλπικα νομίσματα και τα κρατούσαν στα χέρια τους αισθανόντουσαν απόλυτα ευτυχείς προς στιγμή. Αλλά γρήγορα συνέβη σ’ αυτούς κάτι απροσδόκητο και πικρό. Όταν πλησίασαν στην πύλη του πάρκου και ζήτησαν τα εισιτήρια, αποδείχθηκε ότι έχουν ψεύτικα νομίσματα και οι φύλακες της πόλης τους πήγαν φυλακή.

Μόνο ένας μεταξύ τους υπήρξε ο σοφός, ο οποίος βλέποντας τι συμβαίνει με τους φίλους του, βιαστικά πέταξε το κάλπικο νόμισμα από το χέρι και έτρεξε και πήρε το ασημένιο δηνάριο.Μ’ αυτό το δηνάριο πλήρωσε το εισιτήριο και μπήκε στο πάρκο στο πανηγύρι».

 

Ποια είναι η ερμηνεία αυτής της ιστορίας;

Το πανηγύρι είναι η Βασιλεία των Ουρανών, ή το Βασίλειο της Αθάνατης Ευτυχίας.

Τα κάλπικα νομίσματα είναι οι επιθυμίες της σάρκας και η γήινη ματαιότητα και οι αυταπάτες, που απομακρύνουν τους ανθρώπους από το βασίλειο της πραγματικής ευτυχίας και τους πηγαίνουν στο βασίλειο του βασάνου και του σκοταδιού. Το καθαρό ασήμι παρουσιάζει την εσωτερική αγαθότητα και αλήθεια του δίκαιου ανθρώπου. Τα παιδιά της πλεονεξίας για το απατηλό γυαλιστερό αυτού του κόσμου είναι οι αμαρτωλοί. Εκείνο το τελευταίο παιδί, το οποίο πέταξε το ψεύτικο χρυσό και δέχθηκε το πραγματικό ασήμι σημαίνει τον μετανιωμένο αμαρτωλό.

 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – “Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…»

Για να ‘’κάμψη’’ κανείς τον Θεό, πρέπει νά ταπεινωθή και νά μετανοήση

Ο Θεός  είναι  πολύ  κοντά  μας,  άλλα  και  πολύ  ψηλά.  Για  να  ΄΄κάμψη΄΄  κανείς  τον  Θεό,ώστε  νά  κατεβή  να  μείνη  μαζί  του,  πρέπει  νά  ταπεινωθή  και  νά  μετανοήση.  Τότε  ό πολυεύσπλαχνος θεός, βλέποντας  την ταπείνωση του,  τον υψώνει ώς  τούς Ουρανούς  καιτόν  αγαπάει  πολύ.  ­Χαρά  εσται  εν  τω  ούρανω επί  ένί  άμαρτωλω  μετανοουντι,  λέει  τό Ευαγγέλιο. 

Ό  Θεός  έδωσε  στον  άνθρωπο  τόν  νοϋ,  γιά  νά  αναλογίζεται  τό  σφάλμα  του,  νάμετανοη και  νά  ζητάη συγχώρηση. Ό αμετανόητος άνθρωπος είναι σκληρό πράγμα.  Είναι πολύ ανόητος, επειδή δεν θέλει νά μετανοήση, γιά νά απαλλαγή από τήν μικρή κόλαση πού ζή,  ή  οποία  τόν  οδηγεί  στήν  χειρότερη,  τήν  αιώνια.  Έτσι  στερείται  και  τις  επίγειες παραδεισένιες  χαρές,  οί  όποιες  συνεχίζουν  στόν Παράδεισο, κοντά  στον  Θεό,  μέ  τίς πολύ μεγαλύτερες χαρές, τίς αιώνιες.

Όσο ό  άνθρωπος  βρίσκεται  μακριά  άπό  τόν  Θεό,  είναι  εκτός  εαυτού.  Βλέπεις,  στο Ευαγγέλιο γράφει ότι ό άσωτος υιός ­εις εαυτόν έλθών είπε-πορεύσομαι προς τον πατέρα μου..  Δηλαδή,  όταν  συνήλθε,  όταν  μετάνοιωσε,  τότε  είπε:  ¨Θα  επιστρέψω  στον  πατέρα μου.  Όσο  ζοϋσε  στήν  αμαρτία,  ήταν  εκτός  εαυτού,  δέν  ήταν  στα  λογικά  του,  γιατί  ή αμαρτία είναι έξω από τήν λογική.

 

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΠΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Γ’- ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Ὑπερηφανία!

Αὐτό πού μᾶς ἐκπλήσσει στά λόγια τοῦ Θεοῦ εἶναι ὅτι τό ἁμάρτημα τῶν Σοδόμων δέν ὀνομάζεται ἀπό τόν καρδιογνώστη Κύριο ὅπως τό ξέρουμε, ἀλλά: «Πλήν τοῦτο τό ἀνόμημα Σοδόμων τῆς ἀδελφῆς σου». Ποιό; «Ὑπερηφανία» (Ἰεζ. 16,49)! Ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ καύχηση, τό θράσος, ἡ ἀλαζονεία! Καί ἐξηγεῖ ὁ Ἅγιος Θεός: «Ἐμεγαλαύχουν καί ἐποίησαν ἀνομήματα ἐνώπιον ἐμοῦ» (Ἰεζ. 16,50).

Εἶχαν ὑπερηφάνεια, μεγαλαυχοῦσαν, ὑπερηφανεύονταν μέ τά λόγια τους, κομπορρημονοῦσαν καί ἐποίησαν ἀνομήματα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ἀλαζόνες καί ἔκαναν τήν ἁμαρτία ὄχι κρυφά, ἀλλά φανερά, μπροστά Μου, στό φῶς τῆς ἡμέρας, χωρίς συστολή καί φόβο. «Τήν ἁμαρτίαν… οὐχί λάθρᾳ ἐπαισχυνόμενοι πεποιήκασιν, ἀλλ’ οἱονεί ἐπαγαλλόμενοι τῇ ἐργασίᾳ τῶν πονηρῶν ἀνήγγειλαν πᾶσι καί ἐνεφάνισαν» σχολιάζει ὁ Μέγας Βασίλειος. Τήν διέδιδαν παντοῦ καί τήν διαφήμιζαν σάν νά ἀγάλλονταν μέ τά βρώμικα ἔργα πού ἔκαναν.

 

π.Σάββας Αγιορείτης

Ό,τι έχουμε μέσα στην καρδιά μας τελικά καθρεφτίζουμε και στους άλλους...

Δεν θα μας καταλάβουν όλοι.

Θα μας παρεξηγήσουν.

Θα μας παρερμηνεύσουν.

Θα μας απαξιώσουν.

Ίσως και θα μας μισήσουν.

Ε και;

Δεν ελέγχουμε πως σκέπτονται οι άλλοι, ούτε ελέγχουμε τα συναισθήματά τους.

Αυτό που μπορούμε να ελέγξουμε μόνο είναι οι δικοί μας λογισμοί και η συμπεριφορά μας.

Από εκεί και πέρα το πως ο καθένας ερμηνεύει τα γεγονότα είναι δική του ευθύνη, όχι δική μας.

Διότι οι άνθρωποι πάντα καταλαβαίνουν αυτό που θέλουν, αυτο που τους βολεύει, από που τους δικαιώνει.

Κάποιοι π.χ. βλέπουν έναν μοναχό.

Ο ένας σκέφτεται:

τι κρίμα, τι ανοησία είναι αυτή.

Ο άλλος σκέφτεται:

τι μεγαλείο, τι αυταπάρνηση είναι αυτή.

 

Ό,τι έχουμε μέσα στην καρδιά μας τελικά καθρεφτίζουμε και στους άλλους.

Ο κακός και πονηρός παντού βλέπει κακία και δόλο.

Ο καλός παντού βλέπει αγαθότητα και καλοσύνη.

Ο καχύποπτος βλέπει παντού σκευωρίες και συνωμοσίες.

Ο ευλαβής παντού βλέπει πνευματικούς αγώνες.

Ο φιλάργυρος σκανδαλίζεται και με ένα μικρό θυμιατό.

Ο γαστρίμαργος βλέπει πάντα ευκαιρίες για κεράσματα και τραπέζια. Ο μετανοών δεν βλέπει τίποτα εκτός από την αμαρτία του, δεν ασχολείται με άλλους, μόνο ζητιανεύει ταπεινά έλεος…

 

Από Ευρυδίκη Ορφέα

Άγιος Παΐσιος: «Να προσεύχεσθε να αναδείξει ο Θεός πνευματικούς ανθρώπους, Μακκαβαίους, γιατί υπάρχει μεγάλη ανάγκη»

…Μήπως υπάρχει τόπος χωρίς πόλεμο; Τι θα πη “εδώ” και “εκεί”; Και εκεί που τώρα έχουν πόλεμο αδελφοί μας είναι. 

Από τον Αδάμ και την Εύα δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι; Μοιράστηκε όμως η οικογένειά μας, άλλοι είναι εδώ, άλλοι εκεί. Με τους Ορθοδόξους είμαστε αδελφοί και κατά σάρκα και κατά πνεύμα, ενώ με τους άλλους είμαστε αδελφοί μόνον κατά σάρκα. Επομένως, για έναν λόγο παραπάν, πρέπει να προσευχόμαστε με περισσότερο πόνο γι’ αυτούς, γιατί αυτοί είναι πιο ταλαίπωροι.

-Γέροντα, αυτό το διάστημα που τα πράγματα είναι δύσκολα για την Ελλάδα, κάνω πολύ κομποσχοίνι, αλλά σκέφτομαι και ότι η σωτηρία της Ελλάδας δεν κρέμεται από το κομποσχοίνι μου.

-Δεν είναι ότι η σωτηρία της Ελλάδας κρεμάστηκε από το κομποσχοίνι σου, αλλά το να σκέφτεσαι συνέχεια την δυσκολία που περνάει η Ελλάδα σημαίνει ότι πονάς την πατρίδα και ζητάς την επέμβαση του Θεού, ο Οποίος είναι ο μόνος που…. μπορεί να βοηθήσει.

Να προσεύχεσθε να αναδείξη ο Θεός πνευματικούς ανθρώπους, Μακκαβαίους, γιατί υπάρχει μεγάλη ανάγκη. Ήρθε ο καιρός να πολεμήση το καλό με το κακό, γιατί την παρανομία την έχουν κάνει νόμο και την αμαρτία μόδα. Όταν όμως δείτε συμφορές στην Ελλάδα, το κράτος να βγάζη παλαβούς νόμους και να υπάρχη γενική αστάθεια, μη φοβηθήτε, θα βοηθήση ο Θεός.

-Έτσι όπως τα λέτε, Γέροντα, πρέπει να τα αφήσουμε όλα και να δώσουμε τις δυνάμεις μας στην προσευχή.

-Μα, χωράει συζήτηση γι’ αυτό το πράγμα; Όλος ο κόσμος βράζει σαν σε καζάνι. Η Εκκλησία, η πολιτεία, όλα τα έθνη είναι άνω-κάτω! Και τι εξέλιξη θα έχουμε κανείς δεν το ξέρει. Ο Θεός να βάλει το χέρι του! Πρέπει οι καλόγεροι να κάνουν πολύ προσευχή. Και επείγουσες δουλειές αν έχουν να τις σταματήσουν όλες και να στραφούν στην προσευχή.

Όσο μπορείτε, να εύχεσθε ταπεινά για τον κόσμο που έδωσε πολλά δικαιώματα στον πονηρό και ταλαιπωρείται. Να μη ξεχνάτε ότι γίναμε μοναχοί για την σωτηρία της ψυχής μας και για να βοηθήσουμε τον κόσμο με την προσευχή. Να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλοί μοναχοί, να κάνουμε κομποσχοίνι και μετάνοιες για τον εαυτό μας και τον κόσμο, γιατί ο μοναχός με αυτά βοηθάει.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Περί προσευχής» Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Στ΄, Επιστράτευση προσευχής, σελ.31-32, εκδόσεις του Ησυχαστηρίου Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Σουρωτής

 

Πηγή: https://simeiakairwn.wordpress.com