ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ;

Πίστευα πως το να είσαι καλά,

σημαίνει να μην πέφτεις,

να μην σπας,

να μην στεναχωριέσαι.

Πίστευα, πως το να είσαι καλά,

σημαίνει να μην έχεις

τις μαύρες σου, να μην πονάς,

να μην νιώθεις πως σε πλακώνει

το δωμάτιο τα βράδια.

Πίστευα, πως το να είσαι καλά,

σημαίνει να είσαι

συνέχεια χαρούμενος,

συνέχεια ευδιάθετος,

να μην έχεις προβλήματα,

 έγνοιες, σκοτούρες, δυσκολίες.

Πίστευα πως το να είσαι καλά,

σημαίνει να όλα λειτουργούν ρολόι.

Και περνούσε έτσι ο καιρός,

και όλο κάτι στράβωνε,

και όλο κάτι δεν πήγαινε

όπως το είχα στο μυαλό μου.

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΡΕΛΟΥΣ, ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ ΚΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥΣ

Όταν έχεις συνηθίσει να είσαι

στο κελί της φυλακής σου ,

η ελευθερία σου φαντάζει αρρώστια.

Και έρχεται ο Χριστός στη ζωή σου

και σου ψιθυρίζει

μέσα από διάφορες καταστάσεις,

ότι δεν θες να είσαι αυτό που είσαι ,

ότι αυτή η φυλακή που ζεις

δεν είναι η πραγματική σου θέση.

Πολλές φορές σου μιλάει στον πόνο,

διότι είναι η μόνη κατάσταση

που μπορείς να Τον ακούσεις.

Και ξαφνικά έρχεται η στιγμή

να πάρεις αποφάσεις.

Αν πεις ναι στην πρόσκληση Του,

τότε όπως έλεγαν και οι Άγιοι

ο έρωτας της αμαρτίας σβήνει και λιώνει

μπροστά στον έρωτα του Νυμφίου

και αρχίζει η θεραπεία.

ΑΣΤΡΟΦΩΤΙΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Μάτια καθάρια σαν παιδιών χαμόγελα.
Μορφές ιερές,
ανθρώπων που αγάπησαν πολύ.

Και είναι σαν να βυθίζεσαι
καθώς τους ατενίζεις
σε τόπους ειρηνικούς.
Και νιώθεις ότι τους ήξερες από παλιά,
ότι θα'ναι συντρόφοι σου αιώνια.
Κι ας είναι η στερνή φορά μαζί τους.
Γιατί η παρουσία τους
νικά τον χωροχρόνο,
νικά φθορά και θάνατο φορώντας
το κάλλος της Χάριτος.

Όσοι τους συνάντησαν κατάλαβαν
ότι ο παράδεισος γεννιέται
σε καρδιές και σώματα,
σε ψυχές και μάτια που χάνονται
για χάριν των άλλων.
Και αυτοί οι άνθρωποι
αυτό έχουνε κάνει.

Έχουν παραιτηθεί από το «εγώ» τους
για να το ξαναβρούν
στο πρόσωπο του άλλου.

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΡΕ...

Να μην είσαι μίζερος ρε.
Να χαίρεσαι.
Η μιζέρια δεν πρέπει να έχει
καμία θέση στη ζωή σου.
Το καταλαβαίνεις;

Πέταξέ την από πάνω σου.
Πέταξέ την.
Σου κάνει κακό.
Σε καταστρέφει.
Σε κρατάει πίσω.
Δεν το βλέπεις;
Είναι ύπουλο πράγμα η μιζέρια.

Θες να νιώθεις ο καημενούλης;
Ο ξεχασμένος;
Ο παραπονεμένος;
Τι είναι αυτά;
Που πας έτσι;
Τι περιμένεις;
Να σε λυπηθεί κανείς;

Άντε και σε λυπήθηκε…
Μετά; Μετά τι;
Θα καταλήξεις μόνος σου.
Τον μίζερο τον άνθρωπο,
κανείς δεν τον αντέχει.
Σύνελθε. Ξύπνα.
Όσο έχεις καιρό...

ΑΝ ΔΕΝ ΜΟΥ ΄ΔΙΝΕΣ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ, ΚΥΡΙΕ

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,
τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.

Λοιπόν;
Πῶς σοῦ φαίνονται;
Εἶδες τὰ στάχυά μου, Κύριε;
Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;
Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς
στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!
Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.
Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου
κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.
Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου
σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.

Ὅμως,δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.
Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο
ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ
καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.
Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου.
Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι
τὸ βράδι μου, Κύριε,
καὶ πρέπει νἄχω κάμει πρὶν φύγω
τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ

γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.

Νικηφόρος Βρεττάκος

ΣΚΑΣΕ ΤΟ ΜΠΑΛΟΝΙ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΣΟΥ

Το βασικότερο πρόβλημα των ανθρώπων
είναι το “ποιος θα βγει από πάνω”.

Αυτό αφορά στα πάντα
και γίνεται ο κινητήριος μοχλός
των σχέσεων των ανθρώπων,
είτε μέσα στα ζευγάρια,
είτε στην οικογένεια,
είτε στην εργασία και στο σχολείο.
Ο καθένας θα κοιτάξει
να πετύχει τον άλλον
στη γωνία για να του υποδείξει
το λάθος του.

Το να λες στον άλλον που είναι λάθος
δεν είναι βέβαια κατ’ ανάγκη κακό.
Απεναντίας, ο ένας βοηθά τον άλλον
αφού ο καθένας σίγουρα ξέρει
κάτι παραπάνω από τον άλλον
σε κάποιον άλλον τομέα.
Κανένας δεν είναι τέλειος.
Ο καθένας από κάπου μπάζει.

ΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΝΑ ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ!

Σου γράφω από το κινητό μου
αυτές τις λίγες γραμμές
γιατί είμαι συνεχώς στο τρέξιμο.
Οι δουλειές συνεχόμενες,
υποχρεώσεις πολλές.
Αλλά και η αγάπη του Θεού
είναι συνεχώς κι αυτή
στο …τρέξιμο.

Δεν μας αφήνει ο Θεός ποτέ.
Απλώς κάποιες φορές επιτρέπει
να δοκιμαζόμαστε.
Να βλέπουμε πρωτίστως
εμείς τον εαυτό μας, την αδυναμία μας.

Είναι όμορφο να βλέπουμε πως
κάθε μέρα είναι κι ένα
ξεχωριστό σκαλοπάτι που μας φέρνει
όλο και πιο κοντά στον ουρανό,
στην αληθινή ζωή.
Δες: ακόμη και το Τριώδιο
που έχει λίγες μέρες ξεκινήσει
έχει κι αυτό σκαλοπάτια.