Μόνον Εσένα

Σκύψε, Βασιλιά μου, να Σου ψιθυρίσω το πιο γλυκό μυστικό, την πιο μυστική προσευχή, την πιο προσευχητική επιθυμία.Εσύ είσαι το αίτημα όλων των προσευχών μου.Όλα όσα ζητώ. Τίποτε από Εσένα δεν ζητώ, αλήθεια. Μόνον Εσένα.

 

Από το βιλίο, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς “Προσευχές στη λίμνη”

 

Πόσες φορές μου έδωσες Εσύ τη χάρη Σου κι εγώ δεν την διαφύλαξα, γιατί είμαι κενόδοξος. Η ψυχή μου, όμως, γνωρίζει Εσένα, τον Κτίστη και Θεό μου, και γι΄αυτό Σε ζητώ θρηνώντας, όπως θρηνούσε ο Ιωσήφ για τον πατέρα του Ιακώβ επάνω στον τάφο της μητέρας του, όταν τον έσερναν δούλο στην Αίγυπτο.

 

Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ

Να σέβεσαι τον άνθρωπο

Όποιος ασεβεί στον άνθρωπο, ασεβεί και στο Θεό, όπως κάνουμε πολλοί από μας. Να σέβεσαι τον άνθρωπο, την ανεκτίμητη εικόνα του Θεού. Και να δείχνεις κατανόηση απέναντι στα σφάλματα και τις πλάνες του πεσμένου ανθρώπου, όπως και ο Θεός δείχνει κατανόηση απέναντί σου… Να σέβεσαι λοιπόν τον άνθρωπο και να τον σώζεις. Φυλάξου επίσης και ο ίδιος από την οργή, τη μοχθηρία, το φθόνο και όλες τις άλλες αμαρτίες, που αμαυρώνουν μέσα στον άνθρωπο την εικόνα του Θεού.

 

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

 

Παρακάλεσε ο αββάς Θεόδωρος της Φέρμης τον αββά Παμβώ:

- "Πές μου έναν λόγο".

Και με πολλή δυσκολία ο Γέροντας του είπε:

- "Θεόδωρε, πήγαινε και να ΄σαι σπλαχνικός προς όλους. Γιατί η ευσπλαχνία βρίσκει πάντα παρρησία ενώπιον του Θεού".

 

Από το Γεροντικό

Το θαύμα ή τον Χριστό;

Είναι φορές που μέσα στην άπειρη φιλανθρωπία Του, στην έγνοια Του και την αδιάκοπη φροντίδα Του να μας σώσει, επιτρέπει ο Θεός μια ασθένεια. Επιτρέπει να αρρωστήσουμε και μοιραία να συνειδητοποιήσουμε πως ο θάνατος δεν είναι και τόσο μακριά. Ένα καρδιακό, ένα εγκεφαλικό, ένας καρκίνος ίσως να είναι το ακριβό εισιτήριο, το ανεκτίμητο δώρο, η πολύτιμη ευκαιρία για μετάνοια και αλλαγή στάσης ζωής.

Είναι η ώρα που ίσως η καρδιά μαλακώνει, που μυστικά μέσα μας εργάζεται το αγαθό, που φωτίζεται και ξεδιαλύνεται το ασήμαντο, από το σημαντικό, το πρόσκαιρο από το αιώνιο. Τι άραγε θα επιλέξουμε; Το θαύμα ή τον Χριστό; Λίγα χρόνια παράταση ζωής, άχαρη και ξένη προς τον ουρανό ή το άνοιγμα στο θείο, την ελπίδα και εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού.

Ας δούμε πώς τοποθετείται στο συγκεκριμένο θέμα ο άγιος Πορφύριος ο οποίος έπασχε ο ίδιος από πλήθος ασθενειών: "Το τέλειο είναι να μην προσευχόμαστε για την υγεία μας. Να μην ευχόμαστε να γίνομε καλά, αλλά να γίνομε καλοί. Κι εγώ για τον εαυτό μου αυτό εύχομαι, σας λέω. Ακούσατε; Όχι καλοί, δηλαδή ενάρετοι, "να γίνομε αυτό, αυτό, αυτό…”, αλλά ν’ αποκτήσομε θείο ζήλο· ν’ αφηνόμαστε με εμπιστοσύνη στην αγάπη Του· να προσευχόμαστε μάλλον για την ψυχή μας."

Η αρρώστια είναι σαν το κερί που λιώνει. Το ζήτημα είναι που θα εστιάσουμε το βλέμμα μας και την καρδιά μας. Στο σώμα που σαν το κερί λιώνει και χάνεται ή στην φλόγα της ψυχής που φωτίζει το σκοτάδι μας, μα και τους ανθρώπους γύρω μας.

"Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού." (Ματθ.6,33)

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Θέλεις να διορθώσεις τον αδελφό σου;

Δάκρυσε, προσευχήσου στο Θεό γι΄ αυτόν, αφού τον πάρεις ιδιαιτέρως, παρακίνησε τον στο καλό, συμβούλεψε τον, παρακάλεσε τον. Πολλοί πολλές φορές δεν ωφελήθηκαν καθόλου από τις συμβουλές, συγκινήθηκαν όμως από τα δάκρυα και την συμπάθεια.

Με την αγάπη και τα δάκρυα μπορούμε να διορθώσουμε και τους κακούς. Πόνεσε εσύ, ίσως έτσι συνέλθει και πονέσει κι εκείνος. Όπως ακριβώς ο άρρωστος που δεν έχει όρεξη, όταν δει τον γιατρό του να τρώει φαγητό, παρακινείται κι αυτός να φάει, έτσι θα συμβεί κι εδώ, αν ο κακός σε δει να θρηνείς για την κατάσταση του, θα μαλακώσει, θα γίνει καλός και πράος άνθρωπος.

Όταν λοιπόν δεις τον αδελφό σου να είναι σκληρός και αδιάλλακτος και να μην σε προσέχει, λέγε μέσα σου «μήπως με την πάροδο του χρόνου μπορέσω να τον πείσω». Και ο απόστολος Παύλος το ίδιο έλεγε να κάνουμε «ο δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να φιλονικεί αλλά οφείλει να είναι ήπιος και γλυκύς προς όλους και να σωφρονίζει με πραότητα τους αντιφρονούντες, μήπως κάποτε τους δώσει ο Θεός μετάνοια και οδηγηθούν στην ορθή γνώση της αλήθειας».

 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Με τον Χριστό όλα φωτίζονται

Αν δε ζει μέσα σου ο Χριστός, δεν μπορείς να καταλάβεις σωστά τα πράγματα στη ζωή.*

-----------------------------------------

Αυτό ακριβώς διάβασα σήμερα. Και αυτές οι δυο μόνο γραμμές ήρθαν να εξηγήσουν και μυστικά να φωτίσουν, όλα όσα τόσες μέρες με ταλανίζουν.

Η αντίληψη της ζωής είναι ριζικά διαφορετική με ή χωρίς Χριστό. Εκεί που ο κόσμος περιμένει λίγα ακόμα ποιοτικά χρόνια ζωής, ο πιστός προσδοκεί χρόνια και αιώνες ατελεύτητους. Εκεί που οι άνθρωποι οι  "μη έχοντες ελπίδα"  ( Ά Θεσ.  4,13) κοιτάζουν τον τάφο, το χώμα και βλέπουν μόνο σκουλήκια και γυμνά κόκκαλα, ο χριστιανός ατενίζει την επερχόμενη Ανάσταση, εύχεται και προσεύχεται για τη μελλοντική συνάντηση με το αγαπημένο του πρόσωπο. Τον σύζυγο, την σύζυγο, τον πατέρα, τη μητέρα, τον παππού, την αδελφή, το παιδί.

Με τον Χριστό όλα φωτίζονται, τα πάντα θεωρούνται με μια άλλη ματιά, αισιόδοξη και ζωογόνα. Ο πόνος δεν εξαφανίζεται μαγικά, ο Σταυρός παραμένει, οι δοκιμασίες επιμένουν, ο Γολγοθάς δεν μένει απάτητος, αναίμακτος κι ανέγγιχτος, μακριά από τον άνθρωπο. Είναι μαζί του, δίπλα του, μέσα του, στο σώμα και την καρδιά του, στην πληγή του, στην εντατική του νοσοκομείου, στο καντήλι του κοιμητηρίου, στην αρρώστια, στη χημειοθεραπεία του καρκίνου, στο παραστράτημα του αδελφού, στο διαζύγιο και  την τραγωδία του διπλανού.

Κι όμως, ο πιστός άνθρωπος δεν λυγίζει, δεν απελπίζεται, δεν τα παρατάει, δεν πελαγώνει απ' τις τρικυμίες του βίου, αλλά επιμένει, ελπίζει, προσμένει. Ο χριστιανός ξέρει να περιμένει, ξέρει να εστιάζει στο φως όταν όλα γύρω τα σκεπάζει το σκοτάδι. Το ξέρει γιατί είναι φίλος Του. Αυτό μας το επιβεβαιώνει μέσα από το δική του θεόπνευστη εμπειρία ο εορτάζων σήμερα  Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: "Να θυμάσαι πάντοτε ότι και ο Υιός του Θεού με όλους τους φίλους Του μπήκε στη βασιλεία Του μέσα από αγκάθια και σταυρούς."

Ας μην το ξεχνάμε λοιπόν. Η ουρανία χαρά αναδύεται μέσα από την υπομονή στον πόνο και η Ανάσταση περνά πάντα μέσα από την Σταύρωση.

Αλέξης Αλεξάνδρου 14/7/22

*Το απόφθεγμα στην αρχή είναι του Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ

Η παρουσία των Χριστιανών είναι ομολογία πίστεως

- Γέροντα, τα διάφορα κινήματα, οι διαμαρτυρίες πού γίνονται από τους Χριστιανούς έχουν κάποιο αποτέλεσμα.

- Ή παρουσία των Χριστιανών είναι πλέον ομολογία πίστεως. Μπορει κανείς με την προσευχή να βοηθήσει περισσότερο, αλλά την σιωπή του θα την εκμεταλλευθούν οι άλλοι και θα πουν. «Ό τάδε και ό τάδε δεν διαμαρτυρήθηκαν, επομένως είναι με το μέρος μας· συμφωνούν μαζί μας».

Αν δεν αρχίσουν μερικοί να χτυπούν το κακό, να ελέγχουν δηλαδή αυτούς πού σκανδαλίζουν τους πιστοιύς, θα γίνει μεγαλύτερο κακό. Έτσι θα τονωθούν λίγο οι πιστοί, άλλα και θα εμποδιστούν λίγο όσοι πολεμούν την Εκκλησία. Ή Εκκλησία δεν είναι δικό τους καΐκι, να κάνουν βόλτες· είναι το σκάφος τού Χριστού. Αυτοί είναι κατακριτέοι. Το μόνο πού τους ενδιαφέρει είναι να έχουν μεγάλο μισθό, πολυτελές αυτοκίνητο, να τρέχουν στις διασκεδάσεις... Και ύστερα κάνουν νόμο να παντρεύονται με πολιτικό γάμο, νομιμοποιούν τις αμβλώσεις... Τι θα κάνη ό Θεός, άλλο θέμα.

 

Λόγοι Β΄-Πνευματική Αφύπνιση, Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Ο Σταυρός που σηκώνεις

 

Πριν σου στείλει ο Θεός τον σταυρό που σηκώνεις, τον κοίταξε με τα πάνσοφα μάτια Tου, τον εξέτασε με τη Θεία λογική Του, τον έλεγξε με την ατέλειωτη δικαιοσύνη Του,τον θέρμανε στη γεμάτη αγάπη καρδιά Του, τον ζύγισε καλά με τα στοργικά Του χέρια μη τυχόν και σου πέσει βαρύτερος απ΄ όσο μπορείς να σηκώσεις.

Και αφού υπολόγισε το θάρρος σου, τον ευλόγησε, και τον απίθωσε στους ώμους σου. Μπορείς να τον σηκώσεις! Κράτησέ τον κι ανέβαινε,βαδίζοντας από τον Γολγοθά προς την Ανάσταση!

 

Από το βιβλίο “Γράμμα σε έναν ασθενή” Μοναχού Μωυσέως

 

Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστεί, αλλά για να ανεβεί από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό.

 

Άγιος Παΐσιος