Το καλό είναι να βρίσκει τόπο και τρόπο ο Θεός να μπαίνει στη ζωή του ανθρώπου

Το καλό είναι να βρίσκει τόπο και τρόπο ο Θεός να μπαίνει στη ζωή του ανθρώπου. Και όπως ο ήλιος είναι φανερός, - αδύνατη η έκφραση! - μα, όπου είναι ο ήλιος, είναι ζωή, είναι φως, είναι χαρά, ειρήνη, γενικώς, είναι μια ζωντανή κατάσταση, αυτός ο ήλιος που είναι η εικόνα του Ηλίου της Δικαιοσύνης, του Χριστού, έχει αυτά τα ωραία ιδιώματα και τον οποίον λάτρευαν νωρίτερα, και η Εκκλησία μας για να σκεπάσει το κτίσμα και να αποδώσει την αγάπη στον Κτίστη λέει: «Ἡ γέννησίς σου, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως· ἐν αὐτῇ γάρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες ὑπό ἀστέρος ἐδιδάσκοντο Σέ προσκυνεῖν, τόν Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης», αυτός είναι. Ο οποίος βάζει, όπως αυτός ο ήλιος στην υφήλιο βάζει μια τάξη και την ευεργετεί, έτσι και ο Χριστός, όταν μπαίνει στη ζωή και του καθενός και δι΄ αυτού προς τον κόσμο, βάζει μια τάξη. Το φως του, η αγάπη του, η ειρήνη, γενικώς ό, τι έχει ο Χριστός, το περνάει. Μακάριοι, λοιπόν, εκείνοι οι οποίοι γίνονται αγωγοί για να περνάει.

 

Μοναχός Λουκάς Φιλοθεΐτης

Ανάμεσα στον Παράδεισο και την Κόλαση

Ψιθυρίζω στην ψυχή μου τα μεσάνυχτα:Μέχρι πότε θα σταυρώνεσαι ανάμεσα στον Παράδεισο και την Κόλαση; Σύνελθε! και βάδισε προς την κατεύθυνση που πορεύτηκαν οι μάρτυρες της ορθής πίστης!

 

Από το βιβλίο Άγιου Νικολάου Βελιμίροβιτς “Προσευχές στη λίμνη”

Χωρίς Θεό δεν εξηγείται ο θάνατος

Είναι εντυπωσιακό το πως τα χάνουν, το πόσο αδύναμοι φαίνονται μπροστά στο άκουσμα του θανάτου εκείνοι που αυτοπροσδιορίζονται ως άθεοι. Κι ενώ έχουν πλούτο, γνώσεις, έχουν θέσεις υψηλές στην κοινωνία, έχουν άποψη για όλα τα κοινωνικά,πολιτικά και γεωστρατηγικά θέματα, στο άγγελμα του θανάτου μοιάζουν τόσο ευάλωτοι και τρομαγμένοι. Με πόνο ψυχής αξιολυπητοι.

Εκεί είναι που τα  κοινωνικά συστήματα και η κάθε απόχρωσης ιδεολογίες καταρρέουν. Χωρίς Θεό δεν εξηγείται ο θάνατος. Χωρίς πίστη στη ζωή, ο θάνατος είναι ο νικητής.

Κι όμως αδελφέ μου και εσύ δύσπιστε εαυτέ μου, ο Χριστός Ανέστη. Και μαζί Του κάθε άνθρωπος μπορεί να πορευθεί πιο πέρα από ότι του υπαγορεύει η λογική.

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Η μάχη των μαχών...

 

Είπε γέρων: «σε όλη μου τη ζωή πάλεψα για να σώσω τον εαυτό μου από τον εαυτό μου». Αν το καλοσκεφτούμε θα δούμε τελικά πως ο μόνος μας εχθρός, ο μόνος που μπορεί να μας βλάψει είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

Τι ειρωνία! Όσο νωρίτερα όμως το αντιληφθούμε αυτό τόσο το καλύτερο γιατί έτσι θα γλιτώσουμε πολύ πόνο και ταλαιπωρία. Στην ουσία τα πάθη μας είναι αυτά που μας βασανίζουν και μας απομακρύνουν από την ειρήνη και την ευτυχία. Και ο αγώνας με τα πάθη μας μπορεί να κρατήσει και ολόκληρη τη ζωή μας. Και είναι ένας αγώνας που δεν μπορούμε να φέρουμε εις πέρας μόνοι μας… χρειαζόμαστε βοηθό και οδηγό. Και αυτός είναι ο Χριστός!

Αν τσακωθώ με τον άντρα μου γιατί μου έκανε μια παρατήρηση δε μου φταίει μόνο αυτός… και η υπερηφάνεια μου φταίει που δεν μπορώ να ακούσω κάτι αρνητικό για μένα. Αν τα πράγματα δε γίνουν στην ώρα που θέλω και μου χαλάσει η διάθεση, δεν μου φταίνε μόνο οι άλλοι αλλά και η τελειομανία μου και η ανυπομονησία μου. Αν δε γίνει το δικό μου και στενοχωρηθώ, ας μην τα βάλω με τους άλλους αλλά με τον εγωισμό μου που δεν μπορεί να δεχτεί ότι μερικές φορές χρειάζεται και η υποχώρηση και ο συμβιβασμός. Αν μου σπάνε τα νεύρα στη δουλειά ας μη το ρίχνω μόνο στους δύστροπους συναδέλφους αλλά και στο θυμό που έχει φωλιάσει στην καρδιά μου. Κι αν νιώθω να βράζω μέσα μου που ο γείτονας πήρε καινούριο αυτοκίνητο ας κοιτάξω να θεραπεύσω τη ζήλεια που κυβερνά τη ζωή μου.

Αν εξετάζουμε λίγο προσεκτικά τους λόγους των αντιδράσεων μας κάθε φορά σίγουρα θα ανακαλύπτουμε κάποιο πάθος κρυμμένο πίσω από αυτές. Δεν είναι εύκολο να αποβάλλουμε τα πάθη μας. Μπορούμε όμως με τη Χάρη του Θεού να τα λειάνουμε, να στρογγυλέψουμε τις γωνίες μας. Ο Απόστολος Παύλος έλεγε χαρακτηριστικά «Δεν πράττω το αγαθό που η θέληση μου ασπάζεται αλλά το κακό που δε θέλω, αυτό πράττω. Εάν εγώ πράττω το κακό, το οποίο δε θέλω, δεν είμαι πλέον κύριος του εαυτού μου αλλά η αμαρτία που κατοικεί μέσα μου και με κρατεί αιχμάλωτο της». (Προς Ρωμαίους, ζ΄, 19-20)

Αγώνα λοιπόν κατά της αμαρτίας πρέπει να αναλάβουμε, αγώνα δηλαδή πνευματικό γιατί μόνο έτσι με σύμμαχο τον μόνο Αναμάρτητο έχουμε κι εμείς ελπίδες να καθαρισθούμε και να αποβάλουμε από μέσα μας τον παλαιό της αμαρτίας και των παθών άνθρωπο και να ενδυθούμε το νέο της αρετής και της πίστης άνθρωπο που θα μας οδηγήσει μια μέρα μπροστά από την πόρτα της Βασιλείας των Ουρανών. Και είναι ο μόνος αγώνας που αξίζει να δώσουμε στη ζωή μας και ακόμα και τη ζωή μας γιατί το τρόπαιο είναι η σωτηρία της ψυχής μας!

 

(Α.Κ.Β)

https://www.sostis.gr/

Να είμαστε σαν τις μέλισσες, όχι σαν τις μύγες

Πρέπει να είμαστε όχι σαν τις μύγες αλλά σαν τις μέλισσες οι οποίες πετάνε από το ένα λουλούδι στο άλλο μαζεύοντας το μέλι. Και εμείς πρέπει να μαζεύουμε το μέλι δίνοντας σημασία μόνο στο καλό που υπάρχει στον αδελφό μας.

Γι’ αυτούς που κακολογούν και κατακρίνουν τον αδελφό τους ο ψαλμωδός και προφήτης Δαβίδ είπε: «τάφος ανεωγμένος ο λάρυγξ αυτών» (Ψαλ. 5, 10). Ανοίξτε έναν τάφο και θα δείτε τι ακαθαρσίες υπάρχουν μέσα του και τι δυσοσμία. Η ίδια δυσοσμία, πνευματική δυσοσμία, βγαίνει από το στόμα μας όταν κατακρίνουμε τον πλησίον.

 

Άγιος Λουκάς Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας

 

Πηγή: https://orthodoxhporeiakaizwh.blogspot.com/2022/09/blog-post_67.html

Ο μυστικός τρόπος με τον οποίο εργάζεται ο Θεός

Εξαρτάται από το πως αντιμετωπίζει κανείς τις δοκιμασίες. Όσοι δεν έχουν καλή διάθεση, βρίζουν τον Θεό, όταν τους βρίσκουν διάφορες δοκιμασίες. «Γιατί να το πάθω εγώ αυτό; Λένε. Να, ο άλλος έχει τόσα καλά! Θεός είναι αυτός;» Δεν λένε «ήμαρτον», αλλά βασανίζονται.

Ενώ οι φιλότιμοι λένε: «Δόξα τω Θεώ! Αυτή η δοκιμασία με έφερε κοντά στον Θεό. Ο Θεός για το καλό μου το έκανε». Και ενώ μπορεί πρώτα να μην πατούσαν καθόλου στην εκκλησία, μετά αρχίζουν να εκκλησιάζονται, να εξομολογούνται, να κοινωνούν.

Πολλές φορές μάλιστα ο Θεός τους πολύ σκληρούς τους φέρνει κάποια στιγμή με μια δοκιμασία σε τέτοιο φιλότιμο, που μόνοι τους παίρνουν μεγάλη στροφή και εξιλεώνονται με τον πόνο που νιώθουν για όσα έκαναν.

 

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Είσαι άξιος με δανεικά

Όταν οι άλλοι θα σε χειροκροτούν, εσύ θα βάλεις το κεφάλι κάτω και θα πεις: «Θεέ μου, σκέπασέ με αυτήν την ώρα…».

Και όταν οι άλλοι θα σου λένε «Μπράβο!», εσύ να νοιώθεις ότι κλέβεις τον Θεό, διότι ο Θεός είναι Εκείνος που σου έδωσε ό,τι σου έδωσε, ώστε να σε χειροκροτούν και να σου λένε οι άλλοι «Μπράβο!».

Μην αφήσεις τον νου σου ποτέ και πεις, ότι είσαι άξιος για κάτι. Πάντα να νιώθεις ότι είσαι ανάξιος. Έστω κι αν είσαι άξιος. Διότι κι αν είσαι άξιος, δεν είσαι άξιος από δικά σου φόντα. Είσαι άξιος με δανεικά.Είναι τα χαρίσματα που σου έδωσε ο Θεός. Κατά συνέπεια, πρέπει να ταπεινοφρονείς.

Γι’ αυτό ο άνθρωπος πάντα πρέπει να είναι δακρυσμένος, δοξολογώντας τον Θεό για όσα του έχει δώσει. Αλίμονο στον άνθρωπο, που δεν υπολογίζει τον Θεό, νομίζοντας ότι, ό,τι έχει είναι δικά του και ότι τα απέκτησε με δικές του δυνάμεις. Γιατί τότε θα έρθει μια μέρα, που θα εξευτελιστεί.

 

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας