Χαίρετε και μη φοβείσθε

Πατέρα μου, Συ γνωρίζεις τα βάρη μου. Πολλές φορές , συχνότατα, αναστενάζω κάτω από αυτά τα βάρη των ευθυνών. Πόσο Σε έχω ανάγκη! Γνωρίζω πως με παρακολουθείς με την θαυμαστή πρόνοια Σου κι αυτό με ανακουφίζει. Περιμένοντας να ενφανισθής όπως φανερώθηκες στις Μυροφόρες και τις είπες: ”Χαίρετε και μη φοβείσθε”. Ναι, όταν μου αποκαλύπτεσαι, τα ίδια μου λες και μένα, τον φθηνό άνθρωπο.

 

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας από το βιβλίο “Μέθεξις Θεού”, κοιμήθηκε εν Κυρίω σαν σήμερα πριν 3 χρόνια (8 Δεκεμβρίου 2019)

 

Ο δρόμος της σωτηρίας μας είναι σπαρμένος με αγκάθια και πονάμε και ματώνουμε, αλλά υπομονή και θα έλθη η ευλογημένη ώρα, που οι πόνοι και τα αίματα θα γράψουν τα ονόματά μας στο βιβλίο της ζωής!

 

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

Μήπως είσαι νερόβραστος;

Ὁ ἄνθρωπος, μᾶς λέει ἡ Ἀποκάλυψη, ὀφείλει σέ ψυχική διάθεση νά εἶναι ἡ ψυχρός ἤ ζεστός.

Καί πότε ὁ ἄνθρωπος εἶναι ζεστός; Ὅταν φλέγεται ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἀγωνίζεται στήν ζωή του νά ἐφαρμόζει τίς ἐντολές καί τό ἅγιο θέλημά Του· χωρίς νά ὑπολογίζει τήν γνώμη τοῦ κόσμου, τί θά εἰποῦν γι\’ αὐτόν. Ὅταν κριτήριο στήν ζωή του ἔχει μόνο τήν γνώμη τοῦ Χριστοῦ.

Καί ψυχρός πότε εἶναι; Ὅταν στά πνευματικά θέματα εἶναι κρύος καί ἀδιάφορος. Στήν περίπτωση αὐτή ὅμως ὑπάρχει κάτι τό ἐλπιδοφόρο. Ὅταν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, σάν ἄλλη σπίθα τόν ἀκουμπήσει, ἐκεῖ πού προηγουμένως ἡ διάθεσή του ἦταν ξερά φρύγανα, τώρα γίνεται ὅλος φωτιά. Καί ἀπό ἐκεῖ καί μετά προχωρεῖ στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ μέ σταθερότητα.

Ὑπάρχει καί μιά ἄλλη κατάσταση πολύ ἐπικίνδυνη. Ἡ μέση κατάσταση τῆς χλιαρότητας. Γιά τόν χλιαρό, λέει ἡ Ἀποκάλυψη, ὅτι ὁ Θεός θά τόν κάνει ἐμετό! Καί πότε ὁ ἄνθρωπος εἶναι χλιαρός; Ὅταν ἔχει αὐταρέσκεια. Ὅταν ἔχει τήν ἐντύπωση ὅτι εἶναι καλός ἄνθρωπος καί δέν ἔχει ἀνάγκη κανένα! Ὅταν αἰσθάνεται εὐχαριστημένος καί ἱκανοποιημένος μέ τόν ἑαυτό του. Ὅταν πιστεύει, πώς βαδίζει σωστά! Ἔτσι ξεκινάει τό πνευματικό κατρακύλισμα! Σάν ἄλλος φαρισαῖος συγκρίνει τόν ἑαυτό του μέ τούς συνανθρώπους του, κακολόγωντας καί περιφρονώντας ὅσους δέν ἔχουν φθάσει στό δικό του πνευματικό ἐπίπεδο!

Ὁ Θεός νά μᾶς φυλάει ἀπό τέτοιο κατάντημα.

 

Afanasiev Victor

Μη φοβάσαι!

Να είσθε βέβαιοι και πιστοί.

Τα πιστά παιδιά Του θα Τον κηρύξουν εκεί πού δεν περιμένεις, θα είναι μέσα στις ταπεινές οικογένειες και από εκεί θα ξεφυτρώσουν τα διαμάντια.

Χρειάζεται μετάνοια, όπως αυτή που έδειξαν οι Νινευίτες, για ν’ αλλάξουν οι βουλές του Κυρίου. Διαφορετικά, έρχονται πολλά δεινά στον κόσμο.

Να μην είσαι προσκολλημένος στα γήινα.Να βλέπεις ψηλά, τον Παράδεισο, κι Εκείνος θα σε περιμένει.Και να ξέρεις ότι δεν τα καταφέρνουμε μόνοι μας. Η Χάρις του Κυρίου θα μας βοηθήσει.

Ο Χριστός είναι εδώ! Γιατί δεν πιστεύεις; Πίστεψε και θα πάνε όλα καλά.

Μόνο πίστεψε. Περίμενε! Μη φοβάσαι!

Η Χάρις του Θεού σε σκεπάζει.

Περίμενε! Να ζητάς αγάπη από τον Κύριο. Μέσα στην αγάπη κρύβονται όλες οι αρετές.”

 

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης – Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου»

Πηγή: https://www.askitikon.eu/agiologio/ofelima-psychis/47853/gerontas-amvrosios-lazaris-na-mas-dini-dynami-o-theos-fotisi-kouragio-na-mporesoume-na-antexoume-afta-ta-pragmata/

Η όραση της πίστης

Ω συνοδοιπόροι μου, πόσο μεγαλοπρεπή είναι η όραση της πίστης! Σας ορκίζομαι ότι εάν λίγο μονάχα το γνωρίζατε, η προσευχή σας ούτε ανάπαυση θα είχε ούτε τέλος...

 

Από το βιβίο Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς “Προσευχές στη λίμνη”

 

Η καρδιά που δεν πιστεύει, είναι ανήσυχος, αγχώδης, αδημονούσαν. Η καρδιά που πιστεύει, είναι το αντίθετο: ειρηνική, χαρωπή, στερεά σαν το διαμάντι.

 

Αγ. Ιωάννης Κροστάνδης

Εύλαλη σιωπή

Είναι και κάποιες φορές που η σιωπή σου

είναι η πιο ηχηρή απάντηση.

 

Μια σιωπή συνειδητή, της ταπείνωσης,

όχι του εγωισμού.

 

Μια σιωπή διακριτική,

ξεχωριστή απ όλες τις άλλες.

 

Μια σιωπή της προστασίας.

Μην πληγώσεις την Αγάπη.

Μην σπάσεις το δεσμό που σε κρατά

δεμένο μαζί Του.

 

Κι αν δεν μιλώ, κι αν σιωπώ, δεν σε περιφρονώ.

Δεν σε αγνοώ.

Σε αγαπώ μέσα απ' την ησυχία μου.

 

Σιωπή.

Σιωπή σαν προσευχή.

Εύλαλη σιωπή.

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου  2/2/17

Όλα θα σου μιλούν για τον Θεό

Βλέπεις τὰ μικρὰ παιδιά, ὅταν οἱ γονεῖς τους τὰ ἀφήνουν μόνα, νὰ τρέχουν πέρα-δῶθε καὶ νὰ χαλᾶνε τὸν κόσμο. Σκέψου τότε, ὅτι κάπως ἔτσι κάνουν οἱ ψυχές μας, ὅταν ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ χάσουν τὸν φόβο Του.

Μυρίζεις ἕνα τριαντάφυλλο καὶ εὐφραίνεσαι· μυρίζεις, ἀπεναντίας, κάτι ἄλλο, ποὺ ἔχει δυσάρεστη ὀσμή, καὶ γυρίζεις ἀλλοῦ τὸ πρόσωπό σου μὲ ἀηδία. Σκέψου τότε, ὅτι κάθε ψυχὴ ἀναδίδει κάποιαν ὀσμή, ἡ ἀγαθὴ ψυχὴ εὐχάριστη καὶ ἡ ἐμπαθὴς ψυχὴ δυσάρεστη. Οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, μερικὲς φορὲς ἀκόμα καὶ οἱ δίκαιοι ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ, αἰσθάνονται αὐτὴν τὴν ὀσμή. Γιὰ τὶς εὔοσμες ψυχὲς χαίρονται, ἐνῶ γιὰ τὶς δύσοσμες λυποῦνται.

Ὁποιοδήποτε πράγμα ἢ γεγονὸς μπορεῖ νὰ γίνει ἀφορμὴ γιὰ πνευματικὲς σκέψεις, διαφορετικὲς σὲ κάθε ἄνθρωπο. Ὅλα ὅσα σὲ περιβάλλουν μποροῦν νὰ σοῦ χρησιμεύσουν γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό. Ἄρχισε ἀπὸ τὸ σπίτι σου καὶ ξανακοίταξε μὲ πνευματικὸ βλέμμα τὸ καθετὶ ἐκεῖ μέσα –τοὺς τοίχους, τὴ στέγη, τὰ θεμέλια, τὰ παράθυρα, τὸν φοῦρνο, τὰ τραπέζια, τὶς καρέκλες, τοὺς καθρέφτες κλπ. Συνέχισε μὲ τὰ πρόσωπα ποὺ ζοῦν ἢ ἔρχονται στὸ σπίτι σου –τοὺς γονεῖς σου, τὰ ἀδέλφια σου, τοὺς ὑπηρέτες, τοὺς ἐπισκέπτες. Κάνε τὸ ἴδιο μὲ τὰ γεγονότα τῆς καθημερινῆς ζωῆς –τὸ πρωινὸ ξύπνημα, τὴν ἀνταλλαγὴ χαιρετισμῶν, τὸ γεῦμα, τὴ δουλειά, τὴν ἀναχώρηση, τὴν ἐπιστροφή, τὸ κολατσιό, τὴν ψυχαγωγία, τὸ τραγούδι, τὴν ἡμέρα, τὴ νύχτα, τὸν ὕπνο…

Ἔτσι, κάθε πράγμα καὶ κάθε γεγονὸς θὰ εἶναι γιὰ σένα κάτι σὰν ἱερὸ βιβλίο ἢ κεφάλαιο ἀπὸ ἱερὸ βιβλίο. Κάθε ἀντικείμενο, κάθε ἀσχολία, κάθε ἔργο θὰ σὲ κάνει νὰ σκέφτεσαι τὸν Θεό. Θὰ κινεῖσαι μέσα στὸν ὑλικὸ κόσμο σὰν σὲ κόσμο πνευματικό. Ὅλα θὰ σοῦ μιλοῦν γιὰ τὸν Θεό. Ὅλα θὰ κρατοῦν τὸν νοῦ σου προσηλωμένο σ’ Αὐτόν. Καὶ ἂν σ’ αὐτὴν τὴ μνήμη προσθέτεις κάθε φορὰ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ δέος μπροστὰ στὴν ἄπειρη μεγαλοσύνη Του, τότε τί ἄλλους δασκάλους καὶ συμβούλους χρειάζεσαι.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

 

πηγή: Πνευματική ζωή μέσα στον υλικό κόσμο | Σημεία Καιρών (wordpress.com)

Η αγάπη προς το Χριστό είναι άλλο πράγμα

Η ψυχή του χριστιανού πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. Να πετάει μες στ’ άπειρο, μες στ’ άστρα, μες στα μεγαλεία του Θεού, μες στη σιωπή.

Όποιος θέλει να γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αυτό είναι! Πρέπει να πονάς. Ν’ αγαπάς και να πονάς. Να πονάς γι’ αυτόν που αγαπάς.

Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο. Όλη νύχτα τρέχει, αγρυπνεί, ματώνει τα πόδια, για να συναντηθεί με τον αγαπημένο. Κάνει θυσίες, δε λογαριάζει τίποτα, ούτε απειλές, ούτε δυσκολίες, εξαιτίας της αγάπης. Η αγάπη προς το Χριστό είναι άλλο πράγμα, απείρως ανώτερο.

 

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης