Εκείνοι που αγαπούν την αρετή…

Εκείνοι που αγαπούν την αρετή πρέπει νύχτα και μέρα να έχουν ακατάπαυστα αυτόν τον κρυφό αγώνα και τον πόνο και τη μελέτη κατά την εργασία οποιασδήποτε εντολής, δηλαδή όταν προσεύχονται, όταν διακονούν, όταν τρώνε, όταν πίνουν, ή όταν κάνουν ο,τιδήποτε, ώστε όποιο αγαθό πραγματοποιηθεί, να γίνει για τη δόξα του Θεού (Α΄ Κορ. 10, 31) και όχι για δική μας δόξα.

Έτσι θα είναι ευχερής και εύκολη για μας όλη η επιμέλεια των εντολών, καθώς θα την ευκολύνει και θα ελαφρύνει τον κόπο της η αγάπη του Θεού. Γιατί όλος ο αγώνας και η φροντίδα του εχθρού συγκεντρώνεται στο να αποτραβήξει το νου από τη μνήμη του Θεού και το φόβο και την αγάπη Του, και εξαπατώντας τον με γήινα δολώματα να τον στρέψει από το όντως αγαθό στα νομιζόμενα αγαθά.

 

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος- Φιλοκαλία Τόμος Γ΄

Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού

Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού. Και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. Είναι οι μικρές αγάπες, μέσα απ’ τις οποίες φθάνομε στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό.

 

Άγιος Πορφύριος

Έτσι κρατιέται η οικογένεια

«Ο ανήρ, λέει η Γραφή, εστι κεφαλή της γυναικός». Δηλαδή ο Θεός κανόνισε, ώστε ο άνδρας να αφεντεύη στην γυναίκα. Να αφεντεύη η γυναίκα στον άνδρα είναι ύβρις στον Θεό. Ο Θεός έπλασε πρώτα τον Αδάμ και ο Αδάμ είπε για την γυναίκα: «Τούτο νυν οστούν εκ των οστέων μου και σάρξ εκ της σαρκός μου». Η γυναίκα, λέει το Ευαγγέλιο, πρέπει να φοβάται τον άνδρα͵, δηλαδή να τον σέβεται, και ο άνδρας να αγαπάη την γυναίκα. Μέσα στην αγάπη είναι ο σεβασμός. Μέσα στον σεβασμό είναι η αγάπη. Αυτό το οποίο αγαπώ, το σέβομαι κιόλας. Και αυτό το οποίο σέβομαι, το αγαπώ. Δηλαδή δεν είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο· ένα πράγμα είναι και τα δύο.

Οι άνθρωποι όμως φεύγουν από αυτήν την αρμονία του Θεού και δεν καταλαβαίνουν αυτά που λέει το Ευαγγέλιο. Έτσι ο άνδρας παίρνει στραβά αυτό που γράφει το Ευαγγέλιο και λέει στην γυναίκα: «Πρέπει να με φοβάσαι». Μά, αν σε φοβόταν, δεν θα σε παντρευόταν! Είναι και μερικές γυναίκες που λένε: «Γιατί η γυναίκα να φοβάται τον άνδρα; Αυτό δεν το παραδέχομαι. Τί θρησκεία είναι αυτή; Δεν υπάρχει ισότητα». Αλλά βλέπεις τί λέει η Αγία Γραφή; «Αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου». Φόβος Θεού είναι ο σεβασμός προς τον Θεό, η ευλάβεια, η πνευματική συστολή. Αυτός ο φόβος σε κάνει να αισθάνεσαι δέος. Είναι κάτι το ιερό.

Η ισότητα που ζητούν οι γυναίκες με τους άνδρες μόνον ώς ένα σημείο μπορεί να ισχύση. Σήμερα στις γυναίκες, επειδή εργάζονται και ψηφίζουν, μπήκε ένα αρρωστημένο πνεύμα και νομίζουν ότι είναι ίσες με τους άνδρες. Φυσικά οι ψυχές ίδιες είναι. Αλλά, όταν ο άνδρας δεν αγαπά την γυναίκα και η γυναίκα δεν σέβεται τον άνδρα, δημιουργούνται σκηνές στην οικογένεια. Παλιά το να αντιμιλήση η γυναίκα στον άνδρα, το θεωρούσαν πολύ βαρύ. Τώρα μπήκε ένα αλήτικο πνεύμα. Τότε τί όμορφα ήταν! Είχα γνωρίσει ένα ανδρόγυνο που ο άνδρας ήταν πολύ κοντός και η γυναίκα μια ανδρογυναίκα, ψηλή μέχρι εκεί επάνω! Αφού εκατόν ογδόντα οκάδες σιτάρι το ξεφόρτωνε από το κάρρο μόνη της. Μια φορά ένας εργάτης – ψηλός κι εκείνος – πήγε να την πειράξη και εκείνη τον άρπαξε και τον πέταξε πέρα σαν σπιρτόξυλο! Αλλά να βλέπατε τί υπακοή έκανε στον άνδρα της, πώς τον σεβόταν! Έτσι κρατιέται η οικογένεια, αλλιώς δεν γίνεται.

 

Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οικογενειακή Ζωή»

 

Εκείνοι που πάσχουν για την εντολή Μου, στη Βασιλεία των Ουρανών θα είναι φίλοι Μου...

- Ο Κύριος μου λέει:«Θα ελεήσω κάθε άνθρωπο πού επικαλέσθηκε τον Θεό έστω και μια φορά στη ζωή του…».

Μου ήρθε τότε η σκέψη:«Τότε, γιατί εμείς πάσχουμε έτσι καθημερινά»;Ο Κύριος στην κίνηση αυτή της σκέψεώς μου απήντησε:«Εκείνοι που πάσχουν για την εντολή Μου, στη Βασιλεία των Ουρανών θα είναι φίλοι Μου, ενώ τους άλλους μόνο θα τους ελεήσω».Και ο Κύριος έφυγε».

Από το βιβλίο: “Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης”, Αρχιμ.Σωφρόνιου (Σαχάρωφ)

 

Πηγή

Εδώ στη Δύση ζούμε σε έναν ανόητο παράδεισο ο οποίος µπορεί να χαθεί, και πιθανώς θα χαθεί σύντομα

«Είμαστε τα προϊόντα… µιας κοινωνίας όπου όλα είναι πλαστικά, συνθετικά και αποµιµήσεις – συµπεριλαµβανοµένου ενός συνθετικού Χριστιανισμού και µιας συνθετικής Ορθοδοξίας! – Ας είμαστε αρκετά ταπεινοί να το αναγνωρίσουμε».

Εδώ στη Δύση ζούμε σε έναν ανόητο παράδεισο ο οποίος µπορεί να χαθεί, και πιθανώς θα χαθεί σύντομα. Αρχίστε να προετοιμάζεστε – όχι με την αποθήκευση τροφίμων ή τέτοιων εξωτερικών πραγμάτων όπως µερικοί κάνουν ήδη στην Αμερική, αλλά με την εσωτερική προετοιμασία των Ορθόδοξων Χριστιανών.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, παραδείγματος χάριν, πώς θα επιζήσετε εάν µπείτε σε µια φυλακή ή ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, και ειδικά στα κελλιά τιμωρίας και απομόνωσης; Πώς θα επιβιώσετε; Θα τρελαθείτε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστηκα. Εάν το µυαλό σας δεν έχει τίποτα για να ασχοληθεί, τι θα έχετε στο µυαλό σας; Εάν είστε γεμάτοι με κοσμικές εντυπώσεις και δεν έχετε τίποτα πνευματικό στο µυαλό σας, εάν ζείτε απλώς µέρα τη µέρα…

Πρέπει να έχετε Χριστό στην ψυχή σας…

 

Ιερομονάχου Δαμασκηνού, "π. Σεραφείμ Ρόουζ – Η ζωή και τα έργα του", Α΄ τόμος

 

π. Σεραφείμ Ρόουζ († 2 Σεπτεμβρίου 1982)

 

Η ελπίδα της σωτηρίας

Η ψυχή που δέχτηκε την επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος, μετά τη νίκη της επί των αμαρτωλών λογισμών και φαντασιών, αρχίζει να αισθάνεται την άφατη χαρά της σωτηρίας. Αυτή δεν έχει καμιά σχέση με την ανθρώπινη χαρά, που γεννιέται από την κενοδοξία και είναι γεμάτη από αυταρέσκεια, όταν ο άνθρωπος απατάται είτε από τον ίδιο του τον εαυτό είτε από τους άλλους είτε από επίγειες επιτυχίες.

Η πνευματική χαρά, που προαναγγέλλει τη σωτηρία, είναι γεμάτη από ταπείνωση και ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, συνοδεύεται από πολλά δάκρυα κατανύξεως, παρακινεί σε αδιάλειπτη προσευχή, εμπνέει την αυτομεμψία, ξεχειλίζει από τη δοξολόγηση του Κυρίου, σημαδεύεται από τη νέκρωση ως προς τον κόσμο. Πρόκειται για την πρόγευση της αιώνιας ζωής. Πρόκειται για τη ζωντανή γνώση του Θεού. Πρόκειται για «φωνή αγαλλιάσεως και σωτηρίας μέσα στις σκηνές των δικαίων: “Το δεξί χέρι του Κυρίου νίκησε! Το δεξί χέρι του Κυρίου με ανέβασε ψηλά! Το δεξί χέρι του Κυρίου νίκησε!”. Δεν θα πεθάνω, αλλά θα ζήσω και θα διηγούμαι όσα έκανε ο Κύριος. Με παίδεψε πολύ ο Κύριος, αλλά δεν με παρέδωσε στον θάνατο. Ανοίξτε μου τις πύλες της δικαιοσύνης, να μπω και να δοξολογήσω τον Κύριο! Αυτή είναι του Κυρίου η πύλη· μόνο οι δίκαιοι μπορούν να τη διαβούν. Θα Σε δοξολογήσω, Κύριε, γιατί άκουσες την προσευχή μου και μ’ έσωσες» (Ψαλμ. 117:15-21).

Οι πύλες του Κυρίου είναι η ευλογημένη ταπείνωση. Ο νους, όταν ανοίγονται μπροστά του οι πύλες της θείας δικαιοσύνης, παύει να κατακρίνει τον πλησίον, παύει να μνησικακεί, παύει να ενοχοποιεί τους άλλους και τις περιστάσεις, παύει να δικαιολογεί τον εαυτό του. Αναγνωρίζει σ’ όλα, όσα γίνονται, την ασύλληπτη δικαιοσύνη του Θεού, απορρίπτοντας τη δική του δικαιοσύνη σαν βδέλυγμα. Απ’ αυτές τις πύλες, ομολογώντας τις αναρίθμητες θείες ευεργεσίες και τις αναρίθμητες αμαρτίες του, από τις οποίες έχει καθαριστεί με τα κατανυκτικά δάκρυα της μετάνοιας, μπαίνει ο άνθρωπος, προκειμένου να συναντήσει τον Θεό με την καθαρή προσευχή και την πνευματική θεωρία.

 

Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Έργα 5. Λόγος για τα πνεύματα – λόγος για τον θάνατο (αποσπάσματα). Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014

Πηγή

Το πνεύμα μου απαιτούσε αιώνια ζωή

 

Πώς να εργαστούμε τη σωτηρία μας; Πώς να αφθαρτοποιήσουμε το σώμα μας, να ελευθερωθούμε από το κράτος της αμαρτίας και την εξουσία του θανάτου; Αυτή πρέπει να είναι η μέριμνα μας κάθε στιγμή· διαρκώς πιο δυνατή, πιο έντονη. Η ζωή είναι τόσο σύντομη και ο σκοπός τόσο υψηλός, αλλά και τόσο απομακρυσμένος.

Είπα στον εαυτό μου: “Έχω ακόμη μπροστά μου ολόκληρη ζωή ίσως σαράντα και περισσότερα χρόνια γεμάτα δραστηριότητα… “. Και τί συνέβη; Ξαφνικά ήλθε μια απάντηση που δεν την επινόησα: “Και άν ακόμη ζήσεις και χίλια χρόνια… έπειτα τί;”. Και τα χίλια χρόνια έπαιρναν τέλος στην συνείδηση μου, πριν ακόμη ο λογισμός πάρει μορφή.

Κάθε τι το φθαρτό εμφανιζόταν σαν να μην έχει για μένα αξία. Όταν κοίταζα τους ανθρώπους, πριν ακόμη σκεφθώ κάτι για αυτούς, τους έβλεπα υπό το κράτος του θανάτου, να πεθαίνουν, και η καρδία μου γέμιζε συμπόνια γι΄ αυτούς. Δεν επιθυμούσα ούτε δόξα από τους “θνητούς”, ούτε εξουσία πάνω τους, δεν περίμενα την αγάπη τους. Περιφρονούσα τον υλικό πλούτο και δεν εκτιμούσα ιδιαίτερα τη διανόηση, επειδή ήταν ανίκανη να δώσει απάντηση στην αναζήτησή μου. Αν μου πρότειναν αιώνες ευτυχισμένης ζωής, δεν θα τους δεχόμουν. Το πνεύμα μου απαιτούσε αιώνια ζωή και η αιωνιότητα, όπως αντιλήφθηκα αργότερα, στεκόταν μπροστά μου και με αναγεννούσε πραγματικά. Ήμουν τυφλός, χωρίς επίγνωση. Η αιωνιότητα χτυπούσε την πόρτα της ψυχής μου, που ήταν από φόβο κλεισμένη στον εαυτό της (πρβλ. Αποκ. γ’ 18-20).”

 

(Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου “Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί”, Η Χάρη της Μνήμης του Θανάτου, Ιερά Μονή Έσσεξ Αγγλίας, 2014, σελ. 24-25).

Πηγή