Για την ιερή και θεοποιό προσευχή

Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης  

 

Αυτή λοιπόν την ονομασία (του Ιησού Χριστού) ως προσευχή, ας λέει κάθε ευσεβής συνεχώς με το νου του και με τα χείλη, και όταν στέκεται και όταν βαδίζει και όταν κάθεται και όταν πλαγιάζει και ό,τι κι αν κάνει και λέει, και να βιάζει τον εαυτό του σε τούτο πάντοτε. Θα βρει έτσι πολύ μεγάλη γαλήνη και χαρά, όπως γνωρίζουν από την πείρα τους εκείνοι που φροντίζουν γι’ αυτή.

Επειδή όμως αυτό το έργο είναι ανώτερο από εκείνους που ζουν στον κόσμο, ακόμη και από τους μοναχούς που έχουν μέριμνες, γι’ αυτό όλοι αυτοί ας έχουν τουλάχιστον ορισμένο καιρό γι’ αυτό το έργο. Και όλοι ας έχουν ως κανόνα να ασκούν αυτή την προσευχή όσο μπορούν, και οι ιερωμένοι και οι μοναχοί και οι λαϊκοί. Οι μοναχοί λοιπόν ως ταγμένοι σ’ αυτό κι επειδή την έχουν χρέος τους απαραίτητο· κι αν είναι στη μέριμνα των διακονημάτων, όμως ας βιάζουν τον εαυτό τους, αφού οφείλουν να ασκούν αυτή την ευχή και να προσεύχονται προς τον Κύριο αδιάκοπα, ακόμα και αν βρίσκονται σε ρεμβασμό και σύγχυση και στην όνομα και πράγμα αιχμαλωσία του νου, και να μην αμελούν γελασμένοι από τον εχθρό, αλλά να επιστρέφουν στην προσευχή και να χαίρονται που επιστρέφουν. Οι ιερωμένοι, ας την επιμελούνται ως αποστολικό έργο και θείο κήρυγμα κι επειδή η ευχή αυτή εκτελεί θεία ενεργήματα και παριστά την αγάπη του Χριστού. Οι κοσμικοί ας ασκούν κατά δύναμη την ευχή σαν σφραγίδα του εαυτού τους και σημείο της πίστεως και φύλαξη και αγιασμό και αποδίωξη κάθε πειρασμού. Όλοι επομένως, ιερωμένοι, λαϊκοί και μοναχοί, μόλις σηκωθούμε από τον ύπνο, πρέπει πρώτα να βάλομε στο νου μας το Χριστό και το Χριστό να θυμηθούμε πρώτα. Και αυτό ως απαρχή κάθε σκέψης και ως θυσία να προσφέρομε στο Χριστό.

Γιατί πριν από κάθε άλλη σκέψη, πρέπει να θυμηθούμε το Χριστό που μας έσωσε και τόσο μας αγάπησε, αφού και Χριστιανοί είμαστε και ονομαζόμαστε, και Αυτόν ντυθήκαμε κατά το θείο βάπτισμα, σφραγιστήκαμε με το μύρο Του κι έχομε κοινωνήσει και κοινωνούμε την αγία Του σάρκα και το αίμα Του και είμαστε μέλη Του και ναός και Αυτόν έχομε ντυθεί και κατοικεί μέσα μας. Και γι’ αυτό οφείλομε να Τον αγαπούμε και να Τον θυμόμαστε πάντα. Γι’ αυτό και καθένας ας έχει ένα ορισμένο καιρό κατά τη δύναμή του και κάποιο μέτρο αυτής της προσευχής σαν χρέος. Ας σταθούμε ως εδώ γι’ αυτό το θέμα. Επειδή για όσους ζητούν να μάθουν για τούτο, υπάρχουν πάρα πολλά για κατατόπισή τους.

 

Κεφάλαιο 297- Φιλοκαλία Τόμος Ε΄

Ο Θεός και τα έργα Του προσεγγίζονται και γνωρίζονται μόνο με την ταπείνωση

Τα έργα του Θεού, που μαρτυρούν για την ύπαρξη και την πρόνοιά Του, έχουν πολλές πλευρές. Μιά πλευρά είναι κατάφωτη και γι' αυτό καταφανής. Μιά άλλη είναι απλά φωτεινή και διακριτή. Αλλη είναι αμυδρόφωτη και δυσδιάκριτη. Αλλη πάλι είναι σκοτεινή και γι' αυτό αόρατη. Την τελευταία τούτη πλευρά αφορούν οι αμφιβολίες. Έτσι, όμως, οικονόμησε τα πράγματα ο Κύριος, γιά νά δοκιμάζεται η ειλικρίνεια της αναζητήσεώς Του από τις ψυχές μας, καθώς και η ταπείνωσή μας. Βλέπετε, ο Θεός και τα έργα Του προσεγγίζονται και γνωρίζονται μόνο με την ταπείνωση.

Πιστεύετε πώς όπου είναι ο Θεός και η αλήθεια Του, δηλαδή παντού, όλα θα πρέπει να πλημμυρίζουν με φώς, να γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις, να εμπνέουν δυνατά τις ψυχές, να κραυγάζουν για τη θειότητά τους! Δεν αντιλαμβάνεστε ότι, με το να σκέφτεστε έτσι, θέλετε να καθορίζετε εσείς το πώς πρέπει να ενεργεί ο Θεός;! Και τούτο, όπως αναμφίβολα θα συμφωνήσετε, είναι αδιανότητο, γιατί, αν συνέβαινε, θα διασάλευε τη φυσική τάξη των πραγμάτων.

 

Από το βιβλίο Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου «Χειραγωγία στην πνευματική ζωή»

Δώσε Του όλες τις έγνοιές σου

Κάποιος ξέρει όλες μας τις έγνοιες. Δεν Του διαφεύγει ούτε ένας ανήσυχος λογισμός μας. Γνωρίζει ότι οι έγνοιες προκαλούν βάσανα. Γι’ αυτό πάντοτε θέλει να μας βοηθήσει. Μας υπόσχεται να πάρει επάνω Του όλες μας τις έγνοιες. Μπορούμε να έχουμε κάτι καλύτερο; Θέλει να εξαλείψει οτιδήποτε μας βαραίνει. Θέλει να ανοίξει δρόμο για μας εκεί, όπου εμείς δεν βλέπουμε πια καμία δυνατότητα. Θέλει να αλλάξει κάθε κατάσταση που μας βαραίνει. Θέλει να μας στείλει βοήθεια.

Γι’ αυτό δώσε Του όλες τις έγνοιές σου. Ευχαρίστησέ Τον που τα παίρνει όλα πάνω Του και σου παρέχει βοήθεια σε αυτές τις συμφορές που σε λυπούν τώρα. Με αυτό τον τρόπο η ψυχή σου θα γεμίσει ειρήνη.

 

π. Ιωάννης Κρεστιάνιν 

+5 Φεβρουαρίου 2006

Η αγάπη είναι καρπός της προσευχής

-Όσο με πόθο πλησιάζουμε τον Θεό, τόσο κι ο Θεός πλησιάζει σε μας με τα χαρίσματά Του.

 

-Δεν θα καταλάβει τον Θεό, όποιος δεν έχει ταπείνωση και δεν μπορεί να είναι ταπεινόφρονας όποιος δεν είναι ειρηνικός, συνεπώς όποιος δεν είναι ειρηνικός δεν είναι ούτε ταπεινόφρονας.

 

-Η αγάπη είναι καρπός της προσευχής.

 

-Δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη, παρά μόνο η αμετανόητη, ούτε υπάρχει δώρημα που μένει χωρίς προσθήκη απ’τον Θεό, παρά μόνο εκείνο που στερείται ευχαριστίας.

 

-Μην φοβάσαι τον θάνατο, διότι ο Θεός ετοίμασε τα μέλλοντα αγαθά, για να σε κάνει ανώτερο από τον θάνατο.

 

Αποφθέγματα από τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο

Ο Κολοκοτρώνης ζούσε τη φιλοθεΐα, τη φιλοπατρία και τη φιλανθρωπία!

 

π. Ανανίας Κουστένης

…Ο άλλος εθνικός μας ποιητής, ο Κωστής Παλαμάς, όταν έγινε το μεγάλο Σαράντα, είπε στους πολεμιστές και αγωνιστές: «Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλον κανένα / μεθύστε με το αθάνατο κρασί του Εικοσιένα». Τι ήταν αυτό το κρασί; Κρασί φιλοθεΐας. Κρασί φιλοπατρίας. Και κρασί φιλανθρωπίας. Όχι με την έννοια ότι δίνουμε ελεημοσύνη. Αγαπώ τον άνθρωπο. Διακονώ τον άνθρωπο, στ’ όνομα του Χριστού και της πατρίδος. Σώζω τον άνθρωπο….

Ο Κολοκοτρώνης, λοιπόν, έτσι. Ζούσε τη φιλοθεΐα. Τη φιλοπατρία. Και τη φιλανθρωπία. Τη φιλανθρωπία! Σήμερα έχουν λιγοστέψει αυτά τα πράγματα. Του ‘παν, πάλι, του Κολοκοτρώνη κάποτε, τα ‘χουμε πει, αλλά δεν πειράζει να τα λέμε, σε ποιο κόμμα ανήκει. Το Ρωσικό, το Γαλλικό η το Αγγλικό; Και λέει: «Δεν είμαι ούτε Ρωσόφιλος ούτε Αγγλόφιλος ούτε Γαλλόφιλος. Είμαι Θεόφιλος. Γιατί μόνος φίλος της πατρίδος μου είναι ο Θεός». Και πώς έλεγε αλλού; «Ο Θεός έβαλε την υπογραφή Του για την ελευθερία της Ελλάδος και δεν την παίρνει πίσω». Κι είχε δίκαιο.

Πού ‘ν’ αυτοί οι άνθρωποι; Που θα ‘πρεπε να τους λέμε, να τους μελετάμε, να τους μνημονεύουμε, να τους αναφέρομε. Να μιλάμε γι’ αυτούς. Στα σχολεία, στην εκκλησία, στις πλατείες, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, στις εφημερίδες, σ’ όλα τα μέσα. Ήσαν εμπνευσμένοι άνθρωποι. Δοσμένοι στον Χριστό και στον άνθρωπο.

Και τι κέρδισε ο Κολοκοτρώνης, στο τέλος; Το ξέρετε. Καταδίκη εις θάνατον. Πως τ᾽ αντιμετώπισε; Κάνοντας το σταυρό του και λέγοντας: «Μνήσθητί μου Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου». Να τη η Φιλοκαλική Αναγέννηση. Να, τι ήταν μες στο αίμα αυτών των ανθρώπων. Και γράφει κάπου ο μεγάλος Μακρυγιάννης, δυστυχώς τελείωσε ο χρόνος– γράφει κάπου, ότι: «Επί Τουρκοκρατίας πολλοί αγίασαν. Πολλοί αγίασαν».

Κι είν’ αλήθεια. «Μετά, όμως, απ’ την Τουρκοκρατία, ξεπαγιάσαν». Τι σημαίνει αυτό; Ότι εκείνοι που μας κυβερνούσαν, κατά κανόνα, έχομε και φωτεινές εξαιρέσεις, ευτυχώς, δεν ήσαν με τον τρόπο της Ορθοδοξίας και με τον τρόπο της Ελλάδος. Αλλά με άλλες δυνάμεις, με άλλα συμφέροντα.

… Κολοκοτρώνηδες χρειαζόμαστε. Καποδίστριες χρειαζόμαστε. Γιατί εκείνοι είχαν τον τρόπο. Είχαν την πολιτική.

Ο Κολοκοτρώνης όταν πέθανε, ξέρετε τι είπε; «Άφησα πίσω μου» -τη στιγμή που ξεψυχούσε «αμέτρητους φίλους». Δεν κακοκάρδιζε εύκολα τους ανθρώπους ο Κολοκοτρώνης, όπως το ‘κανε ο Μακρυγιάννης, που ‘ταν αμέσως, είχε εύκολο το χείλος, αλλ᾽ όχι κακή την καρδιά, έλεγε κι εκείνος, όπως ο Σολωμός.

Ο Κολοκοτρώνης είχε μακροθυμία. Μεγαλοψυχία. Συγχωρητικότητα. Είχε μεγάλη καρδιά. Γι’ αυτό και έφτειαξε την Επανάσταση, μαζί με τον άγιο Γρηγόριο τον Ε’, όπως έχομε πεί. Οι άλλοι φτιάχτηκαν από την Επανάσταση. Του οφείλομε πάρα πολλά. .

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, «Μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη», των εκδόσεων Ακτή, Λευκωσία 2012.

 

Στὶς 4 Φεβρουαρίου 1843, ἐκοιμήθη ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ, ὁ γιγαντόψυχος καὶ λεοντόκαρδος Ἕλληνας, ὁ ἀπελευθερωτὴς τῆς Ἑλλάδος.

 

Πηγή: https://iconandlight.wordpress.com

Κάθε καλό έρχεται από τον Κύριο

Τα αγριόχορτα φυτρώνουν μόνα τους, αλλά τα καλά και ωφέλιμα δεν φυτρώνουν μόνα τους, πρέπει να τα σπείρουμε. Κάθε καλό έρχεται από τον Κύριο κατά οικονομία. Αυτό διαφεύγει με τρόπο μυστικό από τους αχάριστους και οκνηρούς.

Εκείνος που κάνει το καλό και ζητά ανταπόδοση, δεν υπηρετεί το Θεό, αλλά το θέλημά του. (Άγιος Μάρκος ο Ασκητής)

Υπάρχει άνθρωπος που κάνει κάτι φαινομενικά «καλό», στην πραγματικότητα όμως το κάνει, για να αμυνθεί κατά του πλησίον. Και υπάρχει άλλος, που με το να μην το κάνει αυτό, ωφελείται πνευματικά. (Άγιος Μάρκος ο Ασκητής)

Από τον Θεό μονάχα, αρχίζει και τελειώνει κάθε καλό. Ο άνθρωπος από μόνος του, δεν μπορεί να κάνει καλό έργο ή να πει αγαθό λόγο ή να σκεφτεί κάτι καλό. Χρειάζεται την βοήθεια και την δύναμη του Θεού. (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

Τα αγριόχορτα φυτρώνουν μόνα τους, αλλά τα καλά και ωφέλιμα δεν φυτρώνουν μόνα τους, πρέπει να τα σπείρουμε. (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

Το κακό είναι κρυμμένο κάτω από την ψεύτικη ηδονή, ενώ το καλό είναι σκεπασμένο κάτω από την επιφάνεια του κακού. (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

Το να θέλεις να κάνεις το καλό, αυτό είναι δικό σου. Το να πράξεις όμως το καλό, αυτό είναι του Θεού. (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

Αν ο καθένας μας έκανε όπως μπορούσε το καλό, δεν θα υπήρχαν στον κόσμο δυστυχισμένοι. (Άγιος Γρηγόριος Ε’ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως)

 

Πηγή

Μόνο μέσα στην Εκκλησία και δια μέσου της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι εφικτή η αιώνια ζωή στον Θεό, η αγιότητα

π. Σεραφείμ Ρόουζ

Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός ξεχωρίζει και αντιτίθεται σε όλες τις θρησκείες του κόσμου· μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία διακηρύσσει την πλήρη αλήθεια του σκοπού του Θεού για τον άνθρωπο και παρέχει τα επαρκή μέσα για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Μόνο μέσα στην Εκκλησία και δια μέσου της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι εφικτή η αιώνια ζωή στον Θεό, η αγιότητα. Η άγνοια ή η απόρριψη αυτής της αλήθειας και αυτών των μέσων δεν είναι ένα ασήμαντο θέμα· είναι ζήτημα πνευματικής ζωής ή θανάτου, σωτηρίας ή κολάσεως.

Ο κόσμος και οι θρησκείες του απορρίπτουν αυτήν την αποκλειστική αξίωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Είναι συνεπώς δυνατόν ένας Ορθόδοξος Χριστιανός να σταθεί μαζί με τους ίδιους τους ηγέτες αυτών των θρησκειών και την ώρα εκείνη να «ξεχάσει» αυτό που διακρίνει και ξεχωρίζει την Εκκλησία του Χριστού από όλες τις άλλες θρησκείες, και να συμφωνήσει σε κοινούς «θρησκευτικούς» στόχους που δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την σωτηρία;

Η θρησκεία αυτής της «Σύγκλησης» ήταν «θρησκεία γενικά», μια θρησκεία της ανθρωπότητας που ασχολήθηκε αποκλειστικά με γήινα ανθρώπινα πράγματα – με εκείνες τις «παγκόσμιες» προσδοκίες οι οποίες αν και ευγενείς και πολυπόθητες από μόνες τους, δεν έχουν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό και την Χριστιανική πνευματική ζωή.

Εκείνος που παύει, έστω και για μια στιγμή, να κηρύττει την εν Χριστώ σωτηρία για να υποστηρίξει τους σκοπούς αυτής της «παγκόσμιας» θρησκείας, παύει εκείνη τη στιγμή να διαχωρίζεται από τον κόσμο και τις θρησκείες του, παύει, με μια λέξη, να είναι Χριστιανός … »

 

https://www.youtube.com/watch?v=GKzGO85-Evc

 

Μετάφραση Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ