ΣΗΚΩΣΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ

Τον καιρό ἐκείνο,

ἀφοῦ ἐκάλεσε ὁ Ἰησοῦς τὸ πλῆθος

μαζί μὲ τοὺς μαθητάς του τοὺς εἶπε,

«Ἐὰν κανεὶς θέλῃ νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ,

ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτόν του

καὶ ἂς σηκώσῃ τὸν σταυρόν του

καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ.

Διότι ὅποιος θέλει

νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του,

αὐτὸς θὰ τὴν χάσῃ,

ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ χάσῃ τὴν ζωήν του

ἐξ αἰτίας ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου,

αὐτὸς θὰ τὴν σώσῃ.

Διότι τὶ θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον

νὰ κερδίσῃ τὸν κόσμον ὅλον

καὶ νὰ ζημιωθῇ τὴν ψυχήν του;

Ἢ τί ἀντάλλαγμα εἶναι δυνατὸν

νὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος

διὰ τὴν ψυχήν του;

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ

Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς χριστιανούς,

ἄν καί εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας,

βιώνουμε τήν πίστη μας θρησκευτικά.

Δοξάζοντας τόν Θεό

καί λατρεύοντάς Τον,

ἐπιδιώκουμε νά καρπωνόμαστε

προφύλαξη ἀπό τόν θάνατο,

τήν ἀρρώστια, τή φτώχεια,

τήν κοσμική ἀποτυχία καί ὅλα

τά σχετικά δεινά πού ἀπειλοῦν

τήν ἐπίγεια εὐδαιμονία μας.

Εἴμαστε χρῆστες τοῦ Χριστοῦ

καί ὄχι ὁμόζυγοι Χριστοῦ.

Κάθε φορά πού νομίζουμε ὅτι Ἐκεῖνος

δέν φροντίζει γιά τή διατήρηση

τῆς ἐπίγειας εὐτυχίας μας,

Τόν ἀφήνουμε καί ἀναζητοῦμε

ἐπικερδῆ ὑποκατάστατα

πού θά μᾶς βοηθήσουν νά κτίσουμε

τόν ἐπίγειο παράδεισό μας.

ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ

Θα πονέσεις,

θα κλάψεις,

θα ματώσεις.

Είναι ανάγκη να πεινάσεις

και να διψασεις.

Να νιώσεις πως δεν είσαι αυτάρκης.

Δεν είσαι χορτάτος,

δεν είσαι σίγουρος

και βολεμένος.

Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΒΛΑΠΤΕΙ ΤΟΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟ

Μου κάνεις λ.χ. ένα κακό

εγώ σέ συγχωρώ.

Μου ξανακάνεις κάποιο άλλο κακό

πάλι σε συγχωρώ.

Εγώ είμαι εντάξει, αλλά,

εάν εσύ δεν διορθώνεσαι,

επειδή σε συγχωρώ,

αυτό είναι πολύ βαρύ.

Άλλο εάν μπορείς

τελείως να διορθωθείς.

Να προσπαθήσεις όμως να διορθωθείς,

όσο μπορείς.

Όχι να αναπαύεις τον λογισμό σου

και να λες:

Αφού με συγχωρεί, εντάξει

τακτοποιήθηκα και δεν βαριέσαι,

δεν χρειάζεται στενοχώρια.

Μπορεί κάποιος να σφάλλει,

αλλά αν μετανοεί, κλαίει,

ζητάει με συστολή συγχώρηση,

αγωνίζεται να διορθωθεί,

τότε υπάρχει ή αναγνώριση

και πρέπει και ο πνευματικός

να δίνει συγχώρηση.

Αν όμως δεν μετανοεί

και συνεχίζει την τακτική του,

δεν μπορεί αυτός πού έχει

την ευθύνη τής ψυχής του

να το ''γελάει'' .

Η καλοσύνη τον αμετανόητο

τον βλάπτει.

Άγιος Παΐσιος

Μ΄ΕΝΑ ΠΑΞΙΜΑΔΙ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΘΕΟ!

Καλή είναι η γνώση,

καλή είναι και η μόρφωση,

αλλά, αν δεν αγιασθούν,

είναι χαμένα πράγματα

και οδηγούν στην καταστροφή.

Ήρθαν μία φορά στο Καλύβι

μερικοί φοιτητές φορτωμένοι με βιβλία

και μου λένε:

«Ήρθαμε, Γέροντα, να συζητήσουμε

για την Παλαιά Διαθήκη.

Ο Θεός δεν επιτρέπει την γνώση;».

«Ποιά γνώση, τους λέω,

αυτή που αποκτιέται με το μυαλό;».

«Ναί», μου λένε.

«Μά αυτή η γνώση, τους λέω,

σε πάει μέχρι το φεγγάρι,

δεν σε ανεβάζει στον Θεό».

ΑΠΟΔΕΙΞΗ; Η ΧΑΡΑ!

Το θέμα δεν είναι

να είσαι εσύ σωστός

αλλά να μπορείς να δώσεις χαρά

στον άλλο άνθρωπο.

Η ουσία δεν είναι το να διαφυλάξεις

αλώβητο το εξωτερικό σου προφίλ,

την ατσαλάκωτη εικόνα σου,

τη σοβαροφάνεια σου,

την καλή γνώμη που έχει

ο κόσμος για σένα,

αλλά το να σχετιστείς,

να συμμετέχεις ουσιαστικα

στη ζωή του άλλου.

Να γελάσεις

και να κλάψεις μαζί του,

να χαρείς,

να τραγουδήσεις,

να χορέψεις,

ν'αγαπήσεις.

Η χαρά του Χριστού

που σε διαποτίζει να διαχυθεί

σε όλους γύρω σου.

Το πνεύμα της ειρήνης σου,

να μπολιάσει αυτούς

τους οποίους συναναστρέφεσαι.

ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Αλλά στον ουρανό

δεν ανέβηκε κανένας,

παρά μόνο ΄Ένας:

Εκείνος που κατέβη από τον Ουρανό,

ο Υιός του ανθρώπου,

που εξακολουθεί να ευρίσκεται

εις τον Ουρανό.

Και αυτός, ο Υιός του Ανθρώπου,

θα χρειαστεί να "υψωθεί"

με τον ίδιο τρόπο

και για τον ίδιο λόγο,

που ο Μωϋσής ύψωσε

τον όφι στην έρημο,

δηλαδή για να μην κινδυνεύει στο εξής

ο κάθε άνθρωπος

που θα πιστεύει σ΄ Αυτόν,

να χαθεί, αλλά να μπορεί

να αποκτήσει ζωή αιώνια.