Εισιτήριο ακριβό πληρωμένο με αίμα

Ο αφόρητος πόνος, η ανίατη αρρώστια, η αναγγελία του επικείμενου θανάτου δεν μπορούν να  εξηγηθούν με την κοσμική σοφία. Ο άνθρωπος όπως είναι φυσικό δεν θέλει τον πόνο, τον αποφεύγει, τον απωθεί, τον δε θάνατο σαν βαριά κατάρα τον κρύβει, δεν τον αναφέρει καν, τον φοβάται, δεν γνωρίζει πως να τον αντιμετωπίσει, πως να σταθεί με θάρρος απέναντι του. Δεν ξέρει γιατί έχει χαθεί. Έχει χάσει από το πρόσωπο και την καρδιά του, το νικητή της ζωής, την οδό και την Ανάσταση, τον σωτήρα Χριστό.

 Δεν πιστεύει ο άνθρωπος στη ζωή πέραν του τάφου. Γι' αυτό μπροστά στην ασθένεια και την οδύνη που έχει κατάληξη το κοιμητήριο, η μόνη του ευχή είναι να μη βασανιστεί, να μη πονέσει. Αλλά μέχρι εκεί. Μέχρι τον τάφο. Και μετά τίποτα. Τέλος.

Λέει ο άγιος Παΐσιος σχετικά:"Πάντως για να πάει κανείς στον γλυκό παράδεισο, πρέπει να φάει πολλά πίκρα εδώ, να έχει το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι."

Ο ίδιος ο Χριστός μας είχε τέλος βασανιστικό. Τον μαστίγωσαν, Τον φραγγέλωσαν, Τον κάρφωσαν επάνω στον Σταυρό. Οι μάρτυρες, βασανίστηκαν, τους έβαλαν στη φωτιά, τους έκοψαν τα χέρια, τους αποκεφάλισαν. Πολλοί άγιοι υπέμειναν πλήθος από αρρώστιες με καρτερία και πίστη. Πρόσφατα στα χρόνια τα δικά μας, ο άγιος Πορφύριος, ο άγιος Παΐσιος, ο άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και πολλοί άλλοι.

Η αρρώστια, ο πόνος, ο θάνατος δεν εξηγούνται με τη λογική αλλά με την πίστη. Χωρίς αυτήν ο Σταυρός είναι μωρία, μια τρέλα που σημαίνει θάνατο και η αρρώστια βάσανο ανεπιθύμητο. Αλλά για τον πιστό είναι μια ευλογία, ένα εισιτήριο ακριβό πληρωμένο με αίμα, αλύγιστη υπομονή και δάκρυ που σε πάει στην Ανάσταση.

© Αλέξης Αλεξάνδρου

Τα προβλήματα με τους συναδέλφους στην εργασία

Αν σε κάθε οικογένεια υπήρχε έστω και ένα πρόσωπο που υπηρετούσε τον Θεό με ζήλο, τι αρμονία θα υπήρχε στον κόσμο! Θυμάμαι συχνά την ιστορία κάποιας κοπέλας. Συνήθιζε να έρχεται και να συζητάμε, τότε που ήμουν ακόμα στο Μοναστήρι του Τουμάν. Ήρθε κάποια μέρα στο Μοναστήρι μαζί με ένα οργανωμένο γκρουπ προσκυνητών, και μου διαμαρτυρήθηκε λέγοντας: «Δεν το αντέχω πια! Οι άνθρωποι είναι τόσο αγενείς μεταξύ τους!». Και κατόπιν μου είπε ότι θα κοίταζε να βρει άλλη δουλειά. Την απέτρεψα, λέγοντας ότι ήταν λίγες οι δουλειές εκείνο τον καιρό και τα επίπεδα της ανεργίας υψηλά.

Της είπα να πάψει να πολεμά τους συναδέλφους της στη δουλειά. «Μα δεν μάχομαι κανένα!», απάντησε. Της εξήγησα ότι μολονότι δεν μάχεται κανένα σωματικά, εντούτοις με το να είναι δυσαρεστημένη στη θέση της. διεξάγει πόλεμο εναντίον των συναδέλφων της με τους λογισμούς της. Εκείνη αντέτεινε ότι κάθε άλλη αντίδραση θα υπερέβαινε τα όρια αντοχής του καθενός. «Μα ασφαλώς και τα υπερβαίνει», της είπα, «αλλά δεν μπορείς να το κάνεις μόνη σου. Χρειάζεσαι τη βοήθεια του Θεού. Κανείς δεν γνωρίζει αν προσεύχεσαι ή όχι την ώρα της δουλειάς σου. Κατά συνέπεια, όταν αρχίζουν να σε προσβάλλουν, μην τους αντιγυρίζεις τις προσβολές ούτε με λόγια ούτε με αρνητικές σκέψεις. Προσπάθησε να μην τους προσβάλλεις ούτε καν με τους λογισμούς σου' προσευχήσου στον Θεό να τους στείλει έναν άγγελο ειρήνης. Ζήτησε Του επίσης να μην σε ξεχάσει και σένα.

Αυτό δεν θα μπορέσεις να το κάνεις αμέσως, αλλά αν προσεύχεσαι πάντοτε έτσι, θα δεις πώς θα αλλάξουν τα πράγματα με τον καιρό και πώς θα αλλάξουν επίσης και οι άνθρωποι. Κατ' ουσία, θα αλλάξεις κι εσύ». Εκείνο τον καιρό δεν ήξερα αν επρόκειτο να δώσει βάση στη συμβουλή μου.

Αυτό συνέβη στο μοναστήρι του Τουμάν το 1980. Το 1981 με έστειλαν στο μοναστήρι της Βιτόβνιτσα. Κάποια μέρα στεκόμουν πλάι στην κυδωνιά, όταν είδα ένα γκρουπ προσκυνητών να πλησιάζει. Ήταν κι εκείνη μέσα σ' αυτό το γκρουπ και με πλησίασε για να πάρει ευλογία. Και να τι μου είπε: «Αχ πάτερ! Δεν είχα ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι τόσο καλοί!». Τη ρώτησα αν αναφερόταν στους συναδέλφους της στη δουλειά κι εκείνη μου απάντησε θετικά. «Άλλαξαν τόσο πολύ πάτερ, είναι απίστευτο! Κανείς δεν με προσβάλλει πλέον, και βλέπω και σε μένα επίσης τη διαφορά!». Τη ρώτησα αν είχε ειρηνεύσει με όλους και μου απάντησε ότι υπήρχε ένα πρόσωπο μονάχα με το οποίο δεν μπορούσε να ειρηνεύσει για πολύ καιρό. Κατόπιν, καθώς διάβαζε τα Ευαγγέλια, έφτασε κάποια στιγμή στο σημείο όπου ο Κύριος μάς ζητά να αγαπάμε τους εχθρούς μας. Και τότε είπε στον εαυτό της: «Θα αγαπήσεις αυτό το πρόσωπο είτε το θέλεις είτε όχι, διότι αυτό είναι που μας ζητά ο Κύριος». Και τώρα, ξέρετε, είναι οι δυο τους οι καλύτεροι φίλοι!

Μακάρι να υπήρχε έστω και ένας τέτοιος άνθρωπος σε κάθε επιχείρηση, εργοστάσιο ή γραφείο! Έτσι θα ανοιγόταν ο δρόμος προς την ειρήνη. Μόνο ένας άνθρωπος χρειάζεται, ένας άνθρωπος συνδεδεμένος προσευχητικά με τον Θεό, και θα έχουμε παντού ειρήνη — στην οικογένεια, στη δουλειά, στην κυβέρνηση και παντού. Η παρουσία ενός τέτοιου ανθρώπου είναι που μπορεί να μας ελευθερώσει από ζοφερούς και δυσβάστακτους λογισμούς.

 

Από το βιβλίο, ΓΕΡΩΝ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

Ο δρόμος που οδηγεί στην θεία επιστήμη

Αυτή είναι η θεία επιστήμη! Αυτή είναι η σοφία του Θεού! Είναι η αποκάλυψη του Θεού. Σ΄αυτήν υπάρχει ο Θεός. Ο δρόμος που οδηγεί σ΄αυτήν είναι η ταπείνωση, είναι η παραίτηση από τη λογική μας. Με την ανθρώπινη λογική δεν πορεύεσαι προς αυτήν. Η θεία επιστήμη απορρίπτει τον ανθρώπινο λόγο, τον θεωρεί ανοησία. Κι εκείνος (ο ανθρώπινος λόγος) με τη σειρά του, που είναι ο αυθάδης κι αλαζόνας εχθρός της βλασφημεί εναντίον της και την αποκαλεί ανόητη. Την προκαλεί κατηγορώντας την επειδή εμφανίστηκε στους ανθρώπους με τον Σταυρό, πως ανέτειλε με τον Σταυρό. Ο δρόμος που οδηγεί στην θεία επιστήμη είναι η αυταπάρνηση, είναι η σταύρωση, η πίστη.

 

Από το βιβλίο Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ,”Η βασιλεία του Θεού και ο αντίχριστος”

Παιδί και αιωνιότητα

Μου μάθαιναν οι μεγάλοι, όταν ήμουν μικρός, να κρατιέμαι από τον ουρανό και από τη γη, για να μην σκοντάφτω. Έμεινα παιδί για πολύ καιρό και για μεγάλο διάστημα στηριζόμουν στο ραβδί που μου είχαν δώσει.

Όμως, όταν η αιωνιότητα εισχώρησε μέσα μου και ένοιωσα ξένος μέσα στον κόσμο, ο ουρανός και η γη έσπασαν στα δύο μέσα στα χέρια μου σαν αδύναμο καλάμι...

Κύριε, δύναμη μου, πόσο αδύναμοι, είναι ο ουρανός και η γη! Μοιάζουν με μολυβένια παλάτια, αλλά στην παρουσία Σου εξατμίζονται σαν το νερό στην παλάμη.

 

Από το βιβλίο Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Προσευχές στη λίμνη”

- Ναι, παιδί μου αλλά ο παράδεισος μυρίζει πολύ πιο ωραία!

Ο σεβαστός λόγιος μοναχός γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης μου διηγήθηκε ότι πήγε κάποτε να συναντήσει τον θαυμάσιο στην ψυχή και την βιβλική όψη Pώσσο ερημίτη παπα Τύχωνα. Πλησίασε το ασκητήριο του άκουσε θεσπέσιες ψαλμωδίες. Νόμιζε ότι γινόταν Θεία Λειτουργία και για αυτό περίμενε έξω από την καλύβα μέχρι να τελείωση. Τέλος, αφού μπήκε βρήκε μόνο τον παπα Τύχωνα στην εκκλησία, ο οποίος εκείνη την στιγμή μεταλάμβανε τον Άγιον Άρτον. Διατηρούσε Άγιον Άρτον όλο το χρόνο και μεταλάμβανε συχνά μόνος του.

Ο πατέρας Θεόκλητος έμεινε κατάπληκτος και απορούσε τι να ήταν οι ψαλμωδίες που άκουσε προηγουμένως. Λίγο πριν την μακάρια κοίμηση του ερημίτου τον υπηρετούσε ο μαθητής και υποτακτικός του, σεβάσμιος γέρων Παΐσιος.

- Εσύ είσαι ο άγιος Σεραφείμ;

Ρώτησε κατάκοιτος και ετοιμοθάνατος παπα Τύχων.

- Τι λέτε γέροντα, δεν σας καταλαβαίνω.

- Να - είπε τότε – προ ολίγου ήταν εδώ ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ μαζί με την Παναγία και μιλούσαμε.

- Τι σου είπε η Παναγία;

Ρώτησε ο πατέρας Παίσιος.

- Μου είπε ότι θα με πάρει μετά την γιορτή μου.

Πράγματι στις 10 Σεπτεμβρίου μετά την γιορτή της γεννήσεως της Θεοτόκου

8 Σεπτεμβρίου, κοιμήθη ο παπα – Τύχων με ειρήνη κρατώντας στα χέρια του

ένα σταυρό.

 

Πριν πεθάνει ο πατέρας Παίσιος του έβαλε στην μύτη να μυρίσει βασιλικό.

- Μυρίζει ωραία γέροντα;

Του είπε.

- Ναι, παιδί μου αλλά ο παράδεισος μυρίζει πολύ πιο ωραία!......

 

Από το βιβλίο, ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ. (ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006).

Παπά – Τύχων. Ο Γέροντας του Αγίου Παϊσίου

Αναπαύθηκε εν Κυρίω στις 10 Σεπτεμβρίου 1968

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να νομίζει ότι κάτι είναι…

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να νομίζει ότι κάτι είναι ή κάτι κάνει, άρχισε να χαλάει συχνότητα μέσα. Αυτή τη συχνότητα την επαναφέρουμε (οι άνθρωποι) πάλι με την αυτομεμψία, με το να κατακρίνει κανείς τον εαυτόν του. Και πώς να μην κατακρίνει ο άνθρωπος τον εαυτόν του; Και ιδιαίτερα ο μοναχός, που μόνος προς μόνον, ενώπιος ενωπίω, δεν συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους που είναι προς τα κάτω, αλλά συγκρίνει τον εαυτό του με τον Θεόν, και κυρίως με εκείνους που προηγούνται στο δρόμο ανακαινιζόμενοι. Και έτσι, αφού είναι τελευταίος από όλους αυτούς, θεωρεί τον εαυτό του έσχατο. Όλοι οι άγιοι τον περνούν, τον προσπερνούν. Όσο βλέπει προς τα επάνω είναι έσχατος.

Το κακό, το μέγα λάθος θα είναι αν στρίψει προς τα κάτω, να δει τους άλλους που είναι παρακάτω, και τότε θα νομίζει ότι είναι πρώτος, οπότε γίνεται φαρισαίος. Ενώ είναι τελώνης όταν βλέπει προς τα πάνω, γίνεται φαρισαίος όταν γυρίσει προς τα κάτω. Τι να δώσει, τι παράδειγμα να δώσει, όταν το καλό δεν το κάνει ο ίδιος; Και το καλό δεν είναι το να αδολεσχεί κανείς στη διάνοιά του, το καλό είναι να γίνεται μια βιωματική κατάσταση.

 

Μοναχός Λουκάς Φιλοθεΐτης

Εκείνος που στοχάζεται τα επουράνια

Εκείνοι που γνωρίζουν το Θεό, γεμίζουν από κάθε καλή έννοια και επειδή επιθυμούν τα ουράνια, καταφρονούν τα βιοτικά. Αυτοί οι άνθρωποι ούτε αρέσουν στους πολλούς, ούτε και αυτοί αρέσκονται με τους πολλούς. Και γι’ αυτό όχι μόνο τους μισούν αλλά και τους περιγελούν οι πιο πολλοί ανόητοι. Υπομένουν όσα τους φέρνει η φτώχεια επειδή γνωρίζουν ότι εκείνα που οι πολλοί θεωρούν κακά, σ’ αυτούς είναι καλά. Γιατί εκείνος που στοχάζεται τα επουράνια, πιστεύει στον Θεό γνωρίζοντας ότι όλα είναι έργα της θελήσεώς Του. Εκείνος όμως που δε τα στοχάζεται, δεν πιστεύει ποτέ ότι ο κόσμος είναι έργο του Θεού και ότι δημιουργήθηκε για τη σωτηρία του ανθρώπου.

 

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

 

Ο Θεός είναι ο προνοητής μας. Προνοεί και φροντίζει για όλους. Μας δίνει την τροφή, τα ρούχα και το σπίτι που μένουμε. Δικά Του είναι ο ήλιος, το φεγγάρι και τ΄ άστρα που μας φωτίζουν. Με τη δική Του φωτιά ζεσταινόμαστε και ετοιμάζουμε το φαγητό μας. Με το δικό Του νερό πλενόμαστε και δροσιζόμαστε. Τα ζώα Του μας υπηρετούν. Ο αέρας Του μας ζωογονεί. Το οξυγόνο Του μας κρατάει στη ζωή. Με λίγα λόγια, από την αγάπη και τ΄ αγαθά Του εξαρτιόμαστε. Χωρίς αυτά, ούτε στιγμή δεν μπορούμε να ζήσουμε.

 

Άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ