Ετοίμασε τη λαμπάδα της καρδιάς σου

Ετοιμάσου, αδελφέ μου, ετοιμάσου για την υποδοχή του ουράνιου Νυμφίου, του υπερένδοξου Κυρίου Ιησού Χριστού.

Ιδού, «έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος ον ευρήσει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν ον ευρήσει ραθυμούντα».  Ξύπνα, ετοίμασε τη λαμπάδα της καρδιάς σου. «Ανάστα, τί καθεύδεις; το τέλος εγγίζει και μέλλεις θορυβείσθαι».

Έρχεται Εκείνος που μαζί Του θα ζεις και θα συνευφραίνεσαι αιωνίως. Πρόσεξε να μη σβήσει η λαμπάδα σου. Πρόσεξε να μη νυστάξει η ψυχή σου από τη ραθυμία και την ακηδία.

Ετοιμάσου να δεχθείς μέσα σου τον Κύριο της δόξης. Ήρθε και χτυπά κιόλας τη θύρα της καρδίας σου. Άκουσέ Τον.

 

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ

Να είμαι εκεί...

Θα είμαι εκεί...Να δω ότι με κοιτάς και να χαθώ στο χρώμα της Αγάπης.

Θα είμαι εκεί... Να δεις ότι κλαίω και να μπείς στο βλέμμα να ομορφύνει το δάκρυ.

Θα είμαι εκεί όπου θα λιτανεύσουν τη εικόνα Σου στο σκοτάδι και στο "Ιδού" θα προσπέσω όπου θα πέφτει το φως των τριών κεριών.

Το ξέρω πως όταν φύγουν τα κεριά θα είναι πάλι σκοτεινά αλλά η ανάμνηση θα είναι το Φως και αυτό μου αρκεί μέχρι την Ανάσταση. Αρκεί να είμαι εκεί....

 

Πηγή: anazhthseis-elena.blogspot.gr

Πώς να ερωτευτώ;

 

Θυμάμαι, όχι πολλά χρόνια πριν, τη Μεγάλη Βδομάδα νήστευα. Ξεκινούσα την Αγία Δευτέρα με πολλή δυσθυμία, σαν έθιμο, όχι γιατί ποθούσα ή ήθελα, αλλά επειδή έτσι έπρεπε. Έβλεπα τον “Ιησού από τη Ναζαρέτ” και άλλες θρησκευτικές ταινίες που πρόβαλλε η τηλεόραση. Την Αγία Παρασκευή περνούσα κάτω από τον Επιτάφιο αφού τον περίμενα να περασει από τη γειτονιά μου.

Μέσα στην Εκκλησία έμπαινα μόνο το Μεγάλο Σάββατο το πρωί. Με συγκινούσε που έπεφταν τα μαύρα από τις εικόνες. Στεκόμουν στη σειρά μέσα στην κοσμοσυρροή να κοινωνήσω κι εγώ τον Χριστό. Το βράδυ της Ανάστασης ήμουν με τη λαμπάδα μου έτοιμος έξω από την εκκλησία, περιμένοντας τον ιερέα να πει σε υψωμένο τόνο της φωνής του, το “Δεῦτε λάβετε φῶς”. Κι αμέσως, κατευθείαν σπίτι μην τυχόν κρυώσει η σούπα και το αρνί.

 Πιστέψετέ με, δεν ένιωθα τίποτα διαφορετικό. Κάτι μεγάλο και λυτρωτικό. Τίποτα. Αντίθετα, το μόνο που ένιωθα ήταν ένα βάρος και μια αδιόρατη θλίψη που έκρυβα μέσα στο φαγοπότι και τα γέλια της Κυριακής.

Η πνευματική κατάσταση απουσίαζε ολοκληρωτικά. Όλα όσα γίνονταν ήταν μηχανικά. Χωρίς προετοιμασία, εξομολόγηση, προσευχή, μετάνοια,νηστεία και συμμετοχή στις Θείες Ακολουθίες της Εκκλησίας, τι περίμενα; Τι να νιώσω! Πώς να ερωτευτώ το Νυμφίο Χριστό; Πώς να συμπάσχω στα άχραντα Του παθη; Πώς να ζήσω Ανάσταση στην καρδιά μου; Με τυπικότητες μπροστά σ’ ενα Εσταυρωμένο Χριστό η ψυχή πάντα θαπαραμένει διψασμένη. Επιφανειακά δεν αγγίζει κανείς το Θεό. Χρειάζεται βάθος. Θυσία και πόνος, μετάνοια και κόπος.

Τελικά, μετά από πολλά χρόνια, άρχισα να μαθαίνω πως χωρίς σταυρό και χωρίς Χριστό, δεν υπάρχει αληθινή Ανάσταση.

 

Από το βιβλίο μας «Αποτυπώματα ψυχής»

Η ανάσταση του Λαζάρου

Το τελευταίο Σάββατο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Εκκλησία μας εορτάζει την ανάσταση του Λαζάρου του φίλου του Χριστού. Μια ανάσταση εξόχως σημαντική, μια προαναγγελία, ένας προπομπός της ανάστασης του Χριστού αλλά και της κοινής ανάστασης όλων των ανθρώπων κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.

Ο Λάζαρος κάποτε αρρώστησε βαριά. Οι αδελφές του, στέλνουν μήνυμα στον Ιησού να έρθει στη Βηθανία και να γιατρέψει τον Λάζαρο. Ο Κύριος όμως δεν βιάζεται, όπως οι άνθρωποι. Ο Άχρονος Θεός είναι κυρίαρχος και επί του χρόνου και επί της αρρώστιας και επί του θανάτου. Γι΄ αυτό και δεν πανικοβάλλεται, δεν αγχώνεται, αλλά παραμένει ακόμα δύο μέρες στον τόπο όπου βρίσκεται προτού αναχωρήσει για τη Βηθανία.

Η Μάρθα στον δρόμο τρέχει να τον προϋπαντήσει  και κλαίγοντας του λέει: «Κύριε, αν ήσουν εδώ δεν θα πέθαινε ο αδερφός μου». Και τότε ο Χριστός της απαντά, «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα» (Ιω. 11, 25-26). Μια πραγματική αποκάλυψη της θεότητας του Ιησού. Η ανάσταση και η ζωή είναι ο Χριστός. Όποιος πιστεύει σ΄ Εκείνον δεν θα πεθάνει αλλά θα ζήσει αιώνια.

Στο πρόσωπο του Λάζαρου εικονίζεται ο κάθε ένας από εμάς. Στο  μνήμα κείτεται ο πεσμένος άνθρωπος, ο μεταπτωτικός, εκείνος που έχασε το δρόμο και τον προορισμό του. Η τραγικότητα μας, η φθορά μας, η φιλαυτία μας, η αμαρτία μας έχουν τελική κατάληξη τον θάνατο. Μόνο η ακράδαντη πίστη στον αληθινό Θεό ανεγείρει, ανακαινίζει, ανασταίνει.

Η ανάσταση του Λαζάρου είναι η νίκη του ανθρώπου επί του θανάτου. Είναι η βεβαιότητα της αγάπης του Θεού για το πλάσμα Του και έμπρακτη απόδειξη είναι η εκούσια θυσία Του επί του σταυρού που θα ακολουθήσει λίγες ημέρες αργότερα. Ο θάνατος Του μετατρέπεται σε Ανάσταση που συμπαρασύρει τον άνθρωπο από το θάνατο στη ζωή, από το σκοτάδι στο φως, από τον σκοτεινό Άδη στον ολόλαμπρο Παράδεισο.

Κι όπως τότε στη Βηθανία ο Κύριος φώναξε στον φίλο του «Λάζαρε, δεύρο έξω» έτσι και σήμερα ψιθυρίζει σε εμάς μυστικά μέσα στην καρδιά, «άνθρωπε έλα έξω». Έλα σε Μένα παιδί μου, δημιούργημα μου, έλα στο φως, έλα στην αγάπη, έλα μαζί μου στην Ανάσταση εκεί που δεν υπάρχει πια θάνατος αλλά ζωή αιώνια.

 

Αλέξης Αλεξάνδρου

Φλεγόμενη καρδιά

 

Όσο πιο πολύ αγωνιζόμαστε να αγαπήσουμε τον Χριστό, τόσο πιο πολύ νοιώθουμε μέσα μας χαρά και ευτυχία. Δεν υπάρχει στον κόσμο μεγαλύτερη ευτυχία από το να φλέγεται η καρδία μας από αγάπη προς τον γλυκύτατο Κύριό μας.

«Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν» (Ματθ. 6, 24). Για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε τον Χριστό με όλη την καρδία μας, πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα τα γήινα είναι πρόσκαιρα και μάταια, και σε τίποτε από αυτά να μη προσκολληθούμε.

Για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας, πρέπει να περιφρονήσουμε τρία πράγματα: Το χρήμα, τις ηδονές και την ανθρώπινη δόξα.

Είμαστε σε θέση να πούμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο, «τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή λιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα;» (Ρωμ. 8, 35). Αν ναι, τότε είναι που πραγματικά αγαπούμε τον Χριστό! Δεν έχει τόση αξία το να αγαπούμε όσους μας αγαπούν. «Ποία υμίν χάρις εστί;» (Λουκ. 6, 32).

Αξία έχει το να αγαπούμε αυτούς, που μας εχθρεύονται, κι αυτούς, που μας μισούν!

 

 Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

 

Να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς το Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή.

 

Άγιος Πορφύριος

Αναζητώντας την κοινή λογική

Δεν μπορείς να σπάσεις αλυσίδες που δεν βλέπεις.*

__________________________

Λένε οι άγιοι πατέρες ανά τους αιώνες πως είναι κατά πολύ ανώτερο, αντί να σκέφτεσαι να προσεύχεσαι. Αντί να παλεύεις με ατελείωτες βασανιστικές σκέψεις και πονηρούς λογισμούς, να προσεύχεσαι. Να προσανατολίζεις το νου σου, την καρδιά σου, την ύπαρξη σου ολόκληρη προς το φως. Να ζητάς βοήθεια από τον Χριστό.

Σήμερα λοιπόν είναι πραγματικά θλιβερή η διαπίστωση πως ο άνθρωπος όχι μόνο δεν προσεύχεται αλλά έπαψε ακόμη και να σκέφτεται. Η κοινή λογική έχει πλέον χαθεί. Η κριτική σκέψη απούσα. Λίγοι είναι αυτοί που ακόμα μπορούν να διακρίνουν το τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο.Τι διακυβεύεται, ποιοί οι απώτεροι σκοποί, ποιο το νόημα, που βρίσκεται πραγματικά η αλήθεια και που φωλιάζει το ψέμα. Οι περισσότεροι από εμάς, εδώ και δεκαετίες έχουμε πέσει σε λήθαργο βαρύ. Κι αναπόφευκτα συμβαίνει εκείνο που αναφέρει ο προφήτης Δαυίδ: "Ώτα έχουσι και ούκ ακούσονται· ρίνας έχουσι και ούκ οσφρανθήσονται." (Ψαλμός 113,14). Έχουμε αυτιά αλλά δεν ακούμε, έχουμε μύτες αλλά δεν οσφραινόμαστε, έχουμε μάτια μα δε βλέπουμε.

Γιατί άραγε; Γιατί τόσο μεγάλη τύφλωση; Ίσως γιατί επενδύσαμε με αφέλεια στην παντοδυναμία της γνώσης. Μιας γνώση όμως χωρίς φωτισμό άνωθεν, γίνεται επικίνδυνη, κοφτερό μαχαίρι που πληγώνει θανάσιμα. Επενδύσαμε στην ευκολία της τεχνολογίας και της άμεσης πληροφορίας. Πληροφορία όμως δίχως φιλτράρισμα, χωρίς ηθική, χωρίς φόβο Θεού, συμφεροντολογική, μετατρέπεται σε ψεύδος, προπαγάνδα, χειραγώγηση της μάζας.

Κι έτσι διαβάζουμε πολλές πληροφορίες μα δεν έχουμε αληθινή γνώση, νομίζουμε πως ξέρουμε ανά πάσα στιγμή όλα τα γεγονότα του κόσμου μα δεν είμαστε στ' αλήθεια ελεύθεροι άνθρωποι.Και δεν είμαστε ελεύθεροι γιατί είμαστε σκλαβωμένοι στα πάθη μας. Τη ραθυμία, την αδικία,την υποκρισία, την κακία, το ψέμα και την απιστία. Είμαστε σκοτισμενοι γιατί διώξαμε το φως από τη ζωή μας. Είμαστε μπερδεμένοι γιατί πυξίδα μας, αντί να έχουμε τον ουρανό, έχουμε τον φίλαυτο εαυτό μας.

Δεν μπορείς να σπάσεις αλυσίδες που δεν βλέπεις. Δεν μπορείς να διακρίνεις την αλήθεια από το ψεύδος, το αγαθό από το πονηρό, το θεϊκό από το δαιμονικό αν τα μάτια της ψυχής σου είναι τυφλωμένα. Δεν μπορείς να έχεις νήψη (προσοχή), δίχως προσευχή.

Φώτισον μου το σκότος Κύριε...

 

© Αλέξης Αλεξάνδρου

 

* Η φράση στην αρχή είναι του Φραντς Κάφκα

Θα σας ξεκουράσω

«Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Ματθ. Κεφ 11,28. (Ελάτε σ΄εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας ξεκουράσω.)

Να μας αναπαύσεις! Δεν θέλουμε ούτε να το ακούσουμε. Μα εμείς δεν θέλουμε ν' αναπαυθούμε. Εμείς θέλουμε νάμαστε φορτωμένοι, με τα πάθη μας, με τις έχθρες μας, με τους πολέμους, με τις φροντίδες της φιλοδοξίας, της σάρκας, με αίματα λερωμένοι, με πιστόλια, με κανόνια, με μπόμπες.

Τί θα γίνουμε χωρίς αυτά, Κύριε ειρηνοποιέ; Πώς θα ζήσουμε έτσι αναπαυμένοι, με τί θα γεμίσουμε τον άδειο τον εαυτό μας, αφού για μας είναι ζωή μονάχα αυτά τα πράγματα. Ειρήνη μας δίνεις, μα η ειρήνη είναι ο θάνατός μας, αφού είναι ο θάνατος των αγαπημένων μας παθών!

Αν έλεγες «κ' εγώ θα σας φορτώσω και άλλα τέτοια βάρη, που δεν τα γνωρίζετε, εγώ θα πλουτήσω την ψυχή σας και με άλλα τέτοια πλούτη, που να μη ειρηνέψετε ποτέ», τότε θα ερχόμαστε κοντά σου, θα σε παραδεχόμαστε για Θεό μας.

 

Φώτης Κόντογλου